Uzasadnienie
Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. utrzymało w mocy uchwałę nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w X. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie indywidualnej praktyki lekarskiej oraz skreślenia z rejestru indywidualnych praktyk lekarskich lekarza A. P. W uzasadnieniu uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskej podało, że w sprawie lekarza A. P. Okręgowa Rada Lekarska w X. uchwałą nr [...] cofnęła zezwolenie na wykonywanie indywidualnej praktyki lekarskiej i skreśliła z rejestru indywidualnych praktyk lekarskich z uwagi na fakt, iż gabinet lekarski nie spełnia wymogów dotyczących pomieszczeń, w których lekarz wykonuje praktykę oraz jego wyposażenia. W odwołaniu od ww. uchwały zainteresowany wniósł odwołanie, w którym wskazał na uchybienia formalnoprawne (niezgodne z przepisami podpisanie uchwały), niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy oraz naruszenie przepisów kpa.
Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej po zapoznaniu się z dokumentacją zebraną w sprawie utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę stwierdzając, iż uchwała jest podpisana zgodnie z obowiązującym stanem prawnym – art. 57 ust. 1a ustawy o zawodzie lekarza – przez przewodniczącego i sekretarza Okręgowej Rady Lekarskiej, zawiera zarówno podstawę prawną jak i uzasadnienie. Lakoniczność uzasadnienia jak i odesłanie do protokołu wizytacji nie zmienia istoty sprawy, którą jest fakt, iż pomieszczenie, w którym lekarz wykonuje praktykę oraz jego wyposażenie nie spełnia wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach wydawania zezwoleń i wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnych specjalistycznych praktyk lekarskich i grupowych praktyk lekarskich oraz ustalenia danych objętych wpisem i sposobu prowadzenia rejestrów (Dz. U. Nr 20, poz. 254) – m. in. § 2 pkt 4-6, 10 oraz 11.
Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia z dnia [...] maja 2004r. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa przez niezachowanie zasad postępowania i nieodniesienie się do żadnego z zarzutów przedstawionych w odwołaniu, a także naruszenie prawa materialnego § 2 pkt 4-6, 10 i 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach wydawania zezwoleń i wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnych specjalistycznych praktyk lekarskich i grupowych praktyk lekarskich oraz ustalenia danych objętych wpisem i sposobu prowadzenia rejestrów, przez przyjęcie ustaleń komisji niezgodnych ze stanem faktycznym i niepotwierdzonych przez organ inspekcji sanitarnej. Uzasadniając zarzuty skargi skarżący wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania, w którym skarżący nie zgadzał się w żadnym punkcie z ustaleniami organu pierwszej instancji i racje swoje wykazał.
Ponadto przed podjęciem uchwały organ nie zasięgnął opinii państwowego inspektowa sanitarnego, czy lokal nadaje się na praktykę lekarską, co było konieczne stosownie do art. 50 ust. 4 pkt 2 ustawy o zawodzie lekarza. Brak takiej opinii powoduje, że orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że uzasadnienie uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w X. z dnia [...] lutego 2004r. jest rzeczywiście lakoniczne, nie powtarza ustaleń zawartych w protokole wizytacji, do którego wprost odsyła. Zawiera je dołączony do uchwały protokół wskazujący na stwierdzone uchybienia przepisom rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, służące wykonywaniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej (Dz. U. Nr 20, poz. 254).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Organy dokonały prawidłowej oceny spełnienia określonych przepisami prawa wymagań przez lekarza wykonującego indywidualną praktykę lekarską i prawidłowo zastosowały obowiązujące w tym względzie przepisy prawa.
Przepis § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, służące wykonywaniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej (Dz. U. Nr 20, poz. 254) ustala wymagania ogólne, fachowe i sanitarne, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, w których lekarz może wykonywać praktykę oraz określa urządzenia, za pomocą których mogą być wykonywane czynności w ramach tej praktyki. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów wizytacji przeprowadzonej przez przedstawicieli Okręgowej Izby Lekarskiej w X. w dniu [...] stycznia 2003 r., prowadzony przez skarżącego gabinet lekarski przy ul. [...] w X. nie posiadał poczekalni zgłoszonej we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie indywidualnej praktyki lekarskiej, ponadto stwierdzono, że meble są pokryte fornirem, a nie warstwą zmywalną, brak ubikacji dla personelu i pacjentów, wyposażenie kuchenne sugeruje użytkowanie lokalu do innych celów niż wyłącznie praktyka lekarska.
Stwierdzone uchybienia stanowią ewidentne naruszenie przepisu § 2 pkt 4, 10 i 11 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2000r. Mimo pisemnego zobowiązania skarżącego do usunięcia usterek (pismo Przewodniczącej Okręgowej Rady Lekarskiej w X. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...]), w trakcie następnej wizytacji gabinetu w dniu [...] lutego 2004 r. stwierdzono nieusunięcie uchybień wskazanych w protokole z poprzedniej wizytacji.
Zdaniem Sądu stanowiło to wystarczającą podstawę do zastosowania przepisu art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 204 ze zm.) przewidującego cofnięcie zezwolenia oraz skreślenie z rejestru indywidualnych praktyk lekarskich.
Co do podniesionych w skardze zarzutów przyznać trzeba, że uzasadnienie uchwały przez organ pierwszej instancji było nader lakoniczne i nie spełniało wymagań art. 107 § 3 kpa. Nie jest jednak zgodne z prawdą, że organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu uchwały podjętej w wyniku rozpoznania wniesionego odwołania. Nieuzasadniony jest także zarzut, iż zaskarżona uchwała narusza art. 50 ust. 4 pkt 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty przez to, że organ przed podjęciem uchwały zaniechał zasięgnięcia opinii właściwego państwowego inspektora sanitarnego.
Wskazać należy, że zgodnie z powołanym przepisem, obowiązek przedstawienia właściwej okręgowej radzie lekarskiej danych o pomieszczeniu, w którym lekarz zamierza wykonywać praktykę lekarską wraz z opinią o spełnieniu warunków umożliwiających udzielanie świadczeń zdrowotnych, spoczywa na lekarzu a nie organie samorządu lekarskiego. Ocena zgłoszonych przez lekarza danych co do pomieszczeń oraz wymaganego sprzętu i aparatury medycznej, o których mowa w art. 50 ust. 4 pkt 2 ustawy, podlega kontroli przez zespół wizytacyjny, stosownie do przepisów § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach wydawania zezwoleń i wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich, indywidualnych specjalistycznych praktyk lekarskich i grupowych praktyk lekarskich oraz ustalenia danych objętych wpisem i sposobu prowadzenia rejestrów (Dz. U. Nr 30, poz. 378).
Ani przepisy powołanego rozporządzenia, ani też przepis art. 52 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty nie przewidują wymogu zasięgnięcia opinii organu inspekcji sanitarnej w razie stwierdzenia przez zespół wizytacyjny niezgodności stanu pomieszczeń z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2000 r. w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, służące wykonywaniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej. Zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy pozostawione zostało wyłącznej właściwości organów samorządu lekarzy.
Przepis ten został w niniejszej sprawie zastosowany prawidłowo. Mimo iż istotnie, uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest lakoniczne i sprowadza się do wykazania zgodności z prawem sposobu podpisania uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w X. oraz stwierdzenia, iż materialną podstawą rozstrzygnięcia jest okoliczność, że pomieszczenie, w którym lekarz wykonuje praktykę oraz jego wyposażenie, nie spełniają wymogów określonych w przepisach prawa, uznać należało, że uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy.
Należy ponadto podkreślić, że sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej i stosują przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł naruszeń prawa przez organy orzekające, które skutkowałyby koniecznością stwierdzenia nieważności czy uchylenia zaskarżonej uchwały.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.