Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004r. Nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2003r. Nr [...] o umorzeniu postępowanie w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, położoną w L., przy ul. [...], o powierzchni [..] m2
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Minister podniósł, że decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2003r. zostało umorzone postępowanie wszczęte z wniosku M. P., reprezentowanej przez W. K., w przedmiocie ustalenia i zapłaty odszkodowania za opisana wyżej wywłaszczoną nieruchomość. W dniu [...] grudnia 2003 r. M. P. zmarła, o czym Wojewoda [...] został dopiero powiadomiony pismem z dnia 3 stycznia 2004r. W związku ze zgonem strony wygasło również pełnomocnictwo W. K. udzielone mu przez M. P. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003r. została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2003 r.
W. K. pismem z dnia 26 lutego 2004 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą, ostateczną decyzją Wojewody L. a jako podstawę wznowienia postępowania wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 4 Kpa.
Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Wojewoda [...] odmówił uwzględnienia powyższego wniosku.
Rozpatrując zaś odwołanie wnioskodawcy Minister Infrastruktury zauważył, że przewidziana w Kodeksie postępowania administracyjnego instytucja prawna wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją jest nadzwyczajnym
I SA/Wa 877/04 środkiem wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
W związku z twierdzeniami W. K., iż jest spadkobiercą zmarłej M. P., a więc powinien być uznany jako strona postępowania, organ zauważył, że - stosownie do dyspozycji art. 1027 Kodeksu cywilnego - jedynym dowodem, którym spadkobierca może względem osób trzecich udowodnić swe prawa wynikające z dziedziczenia jest postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1988r. sygn. akt III ARN 35/88, publ. OSNCP 1990/10-11, póz. 138). Takiego zaś postanowienia wnioskodawca nie przedłożył do akt sprawy a zatem nie może - formalnie rzecz ujmując - uchodzić za spadkobiercę.
Ponadto organ zaznaczył, iż ustalenie kręgu spadkobierców nie należy do właściwości organów administracji publicznej, lecz do sądów powszechnych (art.28 kpa w zw. z art. 1025 § 2 kc).
W związku z tym, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] października 2003 r status strony postępowania przysługiwał jedynie obecnie nie żyjącej M. P., której W. K. był tylko pełnomocnikiem, a sam nie był stroną tegoż postępowania, nie mógł skutecznie występować z wnioskiem o wznowienie w/w postępowania.
W tych warunkach uznając trafność ustaleń organu I instancji i zasadność jego rozstrzygnięcia Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. K. do Sądu, w której skarżący zarzucił Ministrowi Infrastruktury "całkowity brak obiektywizmu (...) oraz pominięcie w ocenie przebiegu sprawy motywów uzasadniających prawo do rzetelnego odszkodowania".
Ponadto skarżący zauważył, ze przekazał organom testament M. P., którego treść w powiązaniu z treścią jej pełnomocnictwa dla niego pozwalała określić jego sytuację w sprawie.
I SA/Wa 877/04
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za uzasadnioną, co w rezultacie prowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej ją.
Wprawdzie słusznie organy podniosły, że jedynym dowodem świadczącym o nabyciu spadku po określonym spadkodawcy jest postanowienie sądu o stwierdzeniu nabyciu spadku, którego to dokumentu skarżący do tej pory nie przedłożył, ale uszło uwagi zarówno Wojewody jak i Ministra Infrastruktury, że do wniosku o wznowienie postępowania W. K. dołączył kserokopię wniosku do Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. o stwierdzenie nabycia spadku po M. P. zawierającego prezentatę Sądu i adnotację o uiszczeniu wpisu sądowego.
Powyższe zatem oznaczało, że w sądzie powszechnym zawisła sprawa o uregulowanie praw spadkowych po M. P., w której ustalone zostanie następstwo prawne po w/w a tym samym zostanie rozstrzygnięta kwestia statusu skarżącego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.
W tych konkretnych warunkach zatem wydanie ostatecznego orzeczenia rozstrzygającego o niemożności występowania przez skarżącego w postępowaniu wznowieniowym w charakterze strony, trzeba uznać za co najmniej przedwczesne. Dysponując bowiem kserokopią w/w wniosku i testamentu zmarłej organ winien bowiem wszcząć postępowanie nadzwyczajne a postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po M. P. potraktować jako zagadnie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż treść postanowienia sądu rejonowego będzie miała zasadniczy wpływ na przedmiotowe postępowanie wznowieniowe.
Nadmienić w tym miejscu wypada, że skarżący wniosek do sądu skierował zaledwie miesiąc po śmierci M. P. i – jak oświadczył na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie – do tej pory nie została nawet wyznaczona w jego sprawie przez Sąd Rejonowy [...] rozprawa. W tej sytuacji zatem uzależnianie wszczęcia postępowania wznowieniowego
I SA/Wa 877/04 dopiero od złożenia przez wnioskodawcę w/w orzeczenia sądu, na którego datę wydania skarżący nie ma w zasadzie (po wniesieniu wniosku) wpływu, mogłoby spowodować dla niego ujemne skutki procesowe w postaci upływu odpowiednich terminów rządzących instytucją wznowienia postępowania.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zapadłe w sprawie decyzje naruszają przepisy art. 7, 8, 28, 77 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a., i tego powodu – z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.