Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 sierpnia 2004 r. E. i A. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Pełnomocnika Prezydenta W. do spraw [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uciążliwości związanych z prowadzeniem schroniska dla [...]. W piśmie tym Pełnomocnik Prezydenta ds. [...] poinformował skarżących, że utrzymywanie przez A. B. [...] na terenie należącej do niej nieruchomości nie ma charakteru schroniska dla [...], zatem ani Prezydent W. jako organ wykonawczy gminy, ani Powiatowy Lekarz [...] nie posiadają kompetencji do stosowania w tym wypadku środków administracyjnych.
Skarga dotyczy uciążliwości związanych z utrzymywaniem przez A. B. na jej posesji dużej liczby [...] i [...]. Skarżący zarzucili w niej:
- - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy,
- - sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału,
- - naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na obszarze tym preferuje utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych i funkcji usługowych w zakresie ochrony zdrowia oraz wyklucza lokalizowanie obiektów, które są uciążliwe i szkodliwe dla środowiska,
- - naruszenie art. 144 i 222 kodeksu cywilnego, które nakazują właścicielowi korzystanie z nieruchomości w taki sposób, aby nie zakłócać ponad tzw. przeciętną miarę korzystania z nieruchomości sąsiednich,
- - nieustalenie przybliżonego terminu likwidacji schroniska dla [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc w uzasadnieniu, że sprawa, która ma być przedmiotem rozpoznania nie należy do właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiotem skargi są, zdaniem tego organu, immisje, na które narażone są nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością, na której A. B. utrzymuje zwierzęta. W takim stanie faktycznym właściwą drogą doprowadzenia do stanu, w którym korzystanie z nieruchomości nie będzie utrudniane, jest wytoczenie powództwa przed sądem cywilnym o ochronę własności w trybie art. 222 § 2 k.c.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Z powyższego przepisu wynika, że jeżeli postępowanie ma polegać na kontroli działalności organu administracyjnego, to w sprawie wynikającej z działalności tego organu właściwy jest sąd administracyjny. Jeżeli natomiast postępowanie to ma polegać na załatwieniu sprawy przekazanej do właściwości sądu powszechnego, to właściwym w tej sprawie będzie sąd powszechny.
Przedmiotowa sprawa dotyczy uciążliwości związanych ze sposobem korzystania z sąsiedniej nieruchomości, polegającym na prowadzeniu na tej nieruchomości schroniska dla [...]. Jest to więc sprawa dotycząca działalności odnoszącej się do stosunków z zakresu prawa cywilnego, a nie do działalności z zakresu administracji publicznej. Sprawa ta nie jest więc objęta kognicją wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepisy art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wyczerpująco wymieniają sprawy, w których kontrolę działalności administracji publicznej wykonują sądy administracyjne. Wśród tych spraw nie ma wymienionych spraw ze stosunków z zakresu prawa cywilnego. Podkreślić należy ponadto, że przepisy te nie przewidują również orzekania przez sądy administracyjne w sprawach skarg na pisma organów administracji publicznej.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.