Uzasadnienie
J. L. wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2010 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], w której orzeczono o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego J. L. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, albowiem źródłem jego dochodów jest prowadzona działalność w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego i w sytuacji zawieszenia uprawnień zawodowych zostanie pozbawiony prawa zarobkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższej normy prawnej wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną, jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy, zaś o znacznej szkodzie można mówić wówczas, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Podnieść należy, że samo powołanie się przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi pewne skutki w postaci utraty prawa zarobkowania nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. W art. 61 § 3 p.p.s.a. wymieniono szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej.
Wobec tego nie każda dolegliwość, w tym uszczerbek majątkowy wynikający wykonania decyzji, może stanowić podstawę wstrzymania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 177/10, niepubl.).
Zatem żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący jest obowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, bowiem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające konieczność udzielenia ochrony tymczasowej. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009 r., sygn. I FZ 148/09, publ. Lex nr 564208).
Odnosząc powyższe uwagi do wniosku skarżącego Sąd stwierdza, iż podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w wyniku wykonania decyzji pozbawiony zostanie źródła utrzymania, nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie powołał w swym wniosku okoliczności istotnych w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku, bowiem nie określił, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może go narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności.
Skarżący zobowiązany był więc do przedstawienia we wniosku okoliczności świadczących o konieczności udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotowy wniosek takich okoliczności nie zawiera.
Z powyższych względów Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.