Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2015 r., nr [...], ocenił pozytywnie spełnienie wymogów do uzyskania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...], województwo [...], obecnie na terenie [...], przez jego spadkobierców oraz wskazał, że osobą uprawnioną do rekompensaty jest S. K., wskazany przez wszystkich spadkobierców. Jednocześnie Wojewoda wezwał do wskazania jednej z form realizacji prawa do rekompensaty, wskazania numeru rachunku bankowego - w razie wyboru świadczenia pieniężnego realizowanego w formie przelewu, dostarczenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionej w 1944 r. przez W. K. w miejscowości [...] oraz dostarczenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego określającego wartość nieruchomości nabytej we [...] KW nr [...], gmina [...] (wcześniej [...], gmina [...]) o powierzchni [...] ha z zabudowaniami.
Następnie Wojewoda [...] postanowieniem z [...] marca 2016 r., zawiesił na wniosek skarżącego z [...] marca 2016 r. postępowanie dotyczące potwierdzenia prawa rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W. K. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący pismem z [...] lutego 2019 r. - na podstawie art. 142 k.p.a. - zaskarżył ww. postanowienie Wojewoda [...] z [...] grudnia 2015 r., domagając się rzetelnego potraktowania jego sprawy.
Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] marca 2019 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
Pismem z [...] kwietnia 2019 r. zatytułowanym odwołanie od decyzji skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę - zaskarżając na podstawie art. 142 k.p.a. w części powołane wyżej postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r. Zarzucił organowi I pierwszej instancji wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności poprzez przyjęcie, że:
- a) obszar gospodarstwa pozostawionego przez ojca wnioskodawcy W. K. w miejscowości [...], na terytorium obecnej [...] nie wynosił [...] ha, zgodnie z treścią zawiadomienia Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych z dnia [...] maja 1939 r.;
- b) majątek ojca wnioskodawcy, tj. W. K., oraz majątek matki wnioskodawcy tj. J. K., pozostawiony w miejscowości [...] na terytorium obecnej [...], stanowił element ustawowej wspólnoty małżonków;
- c) uznanie za nieprawdziwe oświadczenia wnioskodawcy o niezrealizowaniu uprawnienia z tytułu pozostawienia mienia przez ojca wnioskodawcy tj. W. K. w miejscowości [...], na terytorium obecnej [...].
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w części objętej zarzutami niniejszego odwołania oraz przeprowadzenie, w oparciu o art. 136 k.p.a., uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie opisanym w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.
Wobec wątpliwości Sądu co do przedmiotu zaskarżenia zarządzeniem z 7 czerwca 2019 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania skargi poprzez wskazanie, w terminie 7 dni, czy jej przedmiotem jest:
- 1) postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], oceniające pozytywnie spełnienie wymogów do uzyskania rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czy
- 2) postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2019 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z [...] lipca 2019 r. wskazał, że w piśmie z [...] lutego 2019 r. skierowanym do Wojewody [...] oraz w skardze do Sądu z 2 kwietnia 2019 r. wyjaśnił dogłębnie o co mu chodzi w części nieprawdziwego postanowienia Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r.
Zarządzeniem z 7 października 2019 r. ponownie wezwano skarżącego do jednoznacznego, konkretnego sprecyzowania, uściślenia skargi z 2 kwietnia 2019 r. poprzez wskazanie, w terminie 7 dni, co jest przedmiotem zaskarżenia, tj.: czy zaskarżone zostało:
- 1) postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], oceniające pozytywnie spełnienie wymogów do uzyskania rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejsowości [...], woj. [...],
- 2) czy postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2019 r., nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na ww. postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r.
Jednocześnie poinformowano skarżącego, że z treści skargi, jak również pisma skarżącego z [...] lipca 2019 r., nie wynika to jednoznacznie. Dodatkowo poinformowano go, że w przypadku niejednoznacznego i niekonkretnego wskazania co jest przedmiotem zaskarżania lub braku odpowiedzi na niniejsze zarządzenie, Sąd uzna, że przedmiotem zaskarżenia jest ww. postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...].
W piśmie z [...] października 2019 r. skarżący poinformował, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], w części.
W związku z powyższym zarządzeniem z 20 listopada 2019 r. zwrócono się do Wojewody [...] o nadesłanie w terminie 30 dni odpowiedzi na skargę skarżącego z 2 kwietnia 2019 r., sprecyzowaną pismami z [...] lipca 2019 r. i z [...] października 2019 r.
W piśmie z [...] stycznia 2020 r. Wojewoda [...] wskazał, że w całości podtrzymuje stanowisko przedstawione przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], stanowiącym odpowiedź Ministra na skargę skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: p.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie Sąd, na podstawie treści skargi, jak również treści pism skarżącego z [...] lipca 2019 r. i z [...] października 2019 r., uznał, że przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...].
Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] wydane zostało na podstawie art. 7 ust. 1 w związku z art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytuły pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2097), dalej jako: ustawa.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy wojewoda, po wszczęciu postępowania, dokonuje oceny spełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2, na podstawie dowodów, o których mowa w art.
6. Pozytywna ocena następuje w drodze postanowienia. W postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę do wskazania jednej z wybranych form realizacji prawa do rekompensaty, wskazania numeru rachunku bankowego, przedstawienia operaty szacunkowego.
Na postanowienie to zażalenie nie przysługuje, może być ono zaskarżone w trybie art. 142 k.p.a. w odwołaniu od decyzji wydanej przez wojewodę w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty, o czym skarżący został pouczony w treści zaskarżonego postanowienia. Przy czym – jak wynika z akt sprawy – dotychczas wojewoda nie wydał merytorycznej decyzji rozpoznającej wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty, a toczące się przed nim postępowanie pozostaje zawieszone.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skoro wydane na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy postanowienie w przedmiocie pozytywnej oceny spełnienia wymogów do uzyskania rekompensaty nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, to uwzględniając art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. - nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
- - ---------------------- 1