Uzasadnienie
Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania B. i C. S. od pisma Starosty N. z dnia [...] listopada 2005 r., znak [...], w sprawie odszkodowania za działkę zajętą pod poszerzenie drogi publicznej [...] w miejscowości C., gmina C., wywłaszczonej decyzją Naczelnika Gminy C. z dnia [...] czerwca 1987 r. nr [...].
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia powołano następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Pismem z dnia 31 sierpnia 2005 r. B. i C. S. wystąpili do Starosty N. z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za działkę zajętą pod poszerzenie drogi publicznej [...] w miejscowości C., gmina C., wywłaszczonej decyzją Naczelnika Gminy C. z dnia [...] czerwca 1987 r. nr [...], żądanie to zostało ponowione w piśmie z dnia 21 października 2005 r.
Starosta N. pismem z dnia [...] listopada 2005 r., znak [...] poinformował B. i C. S. o braku podstaw prawnych do ponownego ustalenia odszkodowania za wskazaną wyżej działkę.
Wojewoda [...] wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wydanego w wyniku odwołania wniesionego przez skarżących, że stosownie do art. 127 § 1 kpa odwołanie przysługuje od decyzji wydanej w pierwszej instancji tylko do jednej instancji i tylko jeżeli czynność organu administracji publicznej jest decyzją administracyjną. W sprawie badanej przez organ drugiej instancji z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia uznać należało, że wniesione odwołanie było niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego Wojewoda [...] stwierdził, że organ pierwszej instancji ma obowiązek zakończenia prowadzonej sprawy poprzez wydanie decyzji merytorycznej.
Od powyższego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. B. i C. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie oraz nakazanie Wojewodzie [...] uregulowanie zobowiązań Skarbu Państwa wobec nich zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w terminie dwóch miesięcy.
Skarżący wskazali, że przedmiotowe postanowienie przekracza zakres wynikający z treści art. 123 § 2 kpa i bez przeprowadzenia postępowania pozbawia ich rekompensaty, o którą wystąpili na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną. Wskazali, że fakt niewypłacenia im wynagrodzenia odszkodowawczego nie został podważony jakimkolwiek dowodem w okazanych im aktach sprawy. Ich wnioski o wypłacenie rekompensaty z tytułu pozbawienia własności działki z dnia 31 sierpnia 2005 r. i z dnia 21 października 2005 r. zostały, jak to odkreślili – odrzucone - przez Starostę N. pismami z dnia [...] września 2005 r. i z dnia [...] listopada 2005 r. bez rozpatrzenia przedstawionych w nich argumentów.
Również Wojewoda [...] bez wcześniejszego merytorycznego uzasadnienia uznał dochodzenie przez nich roszczeń za niedopuszczalne. Skarżący stwierdzili, że ich wniosek o rekompensatę za szkody, wbrew twierdzeniom Wojewody [...] zamieszczonym w postanowieniu nr [...], nie jest żądaniem o ponowne ustalenie odszkodowania lecz o spełnienie zobowiązań Skarbu Państwa. W ocenie skarżących nie może stanowić dowodu na wypłacenie im odszkodowania jednostronne oświadczenie Urzędu Gminy C. o dokonaniu tej czynności, zaś w aktach sprawy brak było jakiegokolwiek dowodu na wypłacenie tego odszkodowania. Nieruchomość, której dotyczyło niniejsze postępowanie w dniu 31 grudnia 1998 r. była we władaniu Skarbu Państwa bez uregulowanego wynagrodzenia na rzecz skarżących, co stanowi okoliczność do żądania uregulowania zobowiązań nowego właściciela na rzecz dotychczasowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] stwierdzając jednocześnie, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy, które mogłyby wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem.
Oceniając we wskazanym wyżej zakresie zaskarżone postanowienie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia jego legalności, bowiem rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Stosownie do treści art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z art. 127 § 2 kpa właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że uruchomienie trybu odwoławczego nastąpić może wówczas, gdy w pierwszej instancji zostanie wydana decyzja administracyjna, od której strona wniesie odwołanie.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu bezsporne jest, że Starosta N., działający jako organ pierwszej instancji nie wydał decyzji administracyjnej w postępowaniu wszczętym na żądanie skarżących zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2005 r., będącym według określenia B. i C. S. wnioskiem o rekompensatę za działkę gruntu przejętą na drogę publiczną w miejscowości C., gmina C. Organ skierował jedynie do skarżących pisma informacyjne z dnia [...] września 2005 r. i następne z dnia [...] listopada 2005 r. Od tego ostatniego pisma skarżący wnieśli odwołanie do Wojewody [...]. Prawidłowo organ odwoławczy stwierdził jego niedopuszczalność, na podstawie art. 134 kpa, skoro pismo z dnia [...] listopada 2005 r. nie jest decyzją administracyjną.
Dodatkowo zauważyć należy, że jak słusznie stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Starosta N. winien zakończyć postępowanie z wniosku skarżących z dnia [...] listopada 2005 r. decyzją administracyjną.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.