Uzasadnienie
M. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Starosty [...] z [...] września 2010 r. nr [...] (nazywane przez skarżącą decyzją).
W piśmie tym Starosta [...], odnosząc się do wniesionej przez ww. skargi z [...] sierpnia 2010 r. na Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie w O. – W. S. uznał ją za bezzasadną, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że część z formułowanych w niej zarzutów nie odnosi się do działalności służbowej Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie i nie może być oceniana przez Starostę.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwarunkowane jest stwierdzeniem jej dopuszczalności. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-7 (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Kwestionowany przez M. D. dokument z [...] września 2010 r., nie jest ani decyzją administracyjną ani postanowieniem, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 powołanej ustawy. Nie jest on również aktem nadzoru, o którym mowa w pkt 7 tego artykułu, przez który rozumieć należy władczą wypowiedź organu nadzoru, tworzącą określonego rodzaju normę jednostkową i konkretną lub zawierającą autorytatywną ocenę pewnego stanu. Nie jest on także innym aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez który rozumieć należy głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki drogą faktów.
Treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, że jest ono wyłącznie odpowiedzią na wniesioną przez M.D. w trybie przepisów działu VIII k.p.a. tzw. "skargę powszechną" z [...] sierpnia 2010 r. na pracownika podległego staroście, tj. W. S. pełniąca funkcję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie w O., której zarzucała wówczas m.in., że zniszczyła jej małżeństwo, oczerniała ją oraz kierowała i wykonywała czynności zmierzające do jej ubezwłasnowolnienia. Wyrażone w tym dokumencie stanowisko organu jest więc przewidzianą w art. 237 § 3 k.p.a. informacją o sposobie załatwienia jej skargi.
Postępowanie inicjowane skargą powszechną, o której mowa w art. 227 k.p.a. jest natomiast samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (wspomnianym wyżej zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Wniesienie skargi na podstawie art. 227 k.p.a. – jak podkreśla się w orzecznictwie - nie daje zatem podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 31.08.2010 r. sygn. akt II OSK 1578/10 Lex nr 737711). W konsekwencji ocena prawidłowości takiego postępowania, w tym ocena stanowiska wyrażonego przez organ w przedmiocie skargi powszechnej, a więc sposób jej załatwienie nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
To zaś powoduje, że wniesioną obecnie przez M. D. skargę na ww. pismo Starosty [...], a więc sposób załatwienia skargi powszechnej, uznać należy za niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.