Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako: organ/minister) decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 oraz art. 98 § 2 kpa oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r., poz. 2042 ze zm.; dalej jako: ustawa z 2005 r.), umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], a zawieszone na wniosek S. W. (dalej jako: skarżący) postanowieniem Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]).
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. odmówił mu potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez K. W., w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...].
Kwestionując powyższą decyzję skarżący złożył odwołanie wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Skarbu Państwa na podstawie art. 98 § 1 kpa zawiesił postępowanie odwoławcze.
Następnie, wobec niezłożenia przez stronę w okresie 3 lat od daty zawieszenia postępowania wniosku o jego podjęcie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (następca prawny Ministra Skarbu Państwa) decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. umorzył postępowanie odwoławcze.
Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o zawieszenie postępowania administracyjnego i przedłużenie terminu do dostarczenia wymaganej wyceny pozostawionego mienia poza granicami Polski.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że z powodu trudności ze znalezieniem rzeczoznawcy majątkowego i złego stanu zdrowia nie dostarczył wyceny mienia w wymaganym terminie. Wskazał również, że w 2009 r. uległ wypadkowi w wyniku którego doznał obrażeń głowy, barku, złamania żeber i ogólnych uszkodzeń ciała. W konsekwencji musiał co roku odbywać miesięczne i po kilka dwutygodniowych rehabilitacji oraz leczenia sanatoryjne. Z tych powodów i małej sprawności ruchowej nie przedłożył wyceny w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Stosownie do art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 kpa). Zgodnie zatem z art. 98 § 2 kpa brak wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie 3 lat od dnia jego zawieszenia obliguje organ do uznania odwołania zgłoszonego przez stronę za wycofane.
Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego 14 lipca 2011 r., I OSK 1180/11, (dostępny na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 kpa), należy umorzyć postępowanie w formie decyzji.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że postępowanie odwoławcze zostało zawieszone postanowieniem Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2014 r. na skutek wniosku skarżącego. Postanowienie to zawierało pouczenie o treści art. 98 § 2 kpa. W terminie 3 lat od momentu zawieszenia postępowania, tj. do dnia 9 stycznia 2017 r. skarżący nie wystąpił o jego podjęcie. Wobec tego zasadnie minister uznał odwołanie skarżącego za wycofane i prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zapadło na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 kpa. Skutkiem tego decyzja organu I instancji uzyskała walor decyzji ostatecznej.
Okoliczności podniesione przez skarżącego w skardze nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Sąd nie dostrzegł również naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga przy tym, iż w niniejszym postępowaniu Sąd badał jedynie zaistnienie przesłanek do umorzenia postępowania odwoławczego wskutek upływu przewidzianego w ustawie 3-letniego terminu zawieszenia.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.