Uzasadnienie
Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i
Gminy w K. z dnia [...] lutego 1976 r. nr [...] stwierdzającej, że A. P. jest właścicielką nieruchomości oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...], położonej w K. na osiedlu domów jednorodzinnych [...].
W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że decyzję [...] lutego 1976 r. wydano na podstawie art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192 ze zm.). Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła G. S. - córka A. P. podnosząc, że narusza ona § 4 zarządzenia nr 33/74 Naczelnika Powiatu w K.w sprawie ustalenia i podziału terenów budownictwa jednorodzinnego w K. określonych nazwą osiedla budownictwa jednorodzinnego [...]. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w K. z [...] lutego 1976 r.
Po rozpatrzeniu odwołania G. S. Minister Budownictwa w decyzji z [...] listopada 2006 r. wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6 ustawy o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach właściciel nieruchomości, objętej uchwała o ustaleniu terenu budowlanego zachowuje własność wskazanej przez siebie jednej działki pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli taki wniosek zgłosi w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia uchwały. Zachowanie na własność działki budowlanej lub nadanie na własność następuje nieodpłatnie na podstawie decyzji. W tej sprawie ustalenie terenów budownictwa jednorodzinnego nastąpiło na podstawie zarządzenia z dnia 12 lipca 1974 r. nr 33/74 Naczelnika Powiatu w K. Zarządzenie to zostało głoszone w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach Nr 9, poz.
76. Małżonkowie A. i F. P. wystąpili o pozostawienie im na własność działki budowlanej nr [...]. Ze względu na to, że dotychczasowym właścicielem wnioskowanej nieruchomości była jedynie A. P. - postanowienie Sądu Powiatowego w K. z dnia [...] września 1969 r. sygn. [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie nieruchomości - decyzją z [...] lutego 1976 r. stwierdzono, iż właścicielką działki nr [...] o powierzchni [...] jest A. P.. Wymieniona decyzja odpowiada warunkom określonym w przepisach ustawy o terenach budownictwa jednorodzinnego w miastach i osiedlach i nie występują przesłanki z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego do stwierdzenia jej nieważności. Wbrew temu, co twierdzi G. S. we wniosku o zachowanie na własność działki małżonkowie P. wskazali, że chodzi im o działkę nr [...]. Również podniesiona w odwołaniu konieczność rozpatrzenia sprawy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w K. z dnia [...] lutego 1976 r. nie znajduje uzasadnienia, gdyż dotyczy nadania L. P. działki nr [...] a więc innej niż objęta tym postępowaniem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. S. wniosła o zmianę lub uchylenie decyzji Ministra Budownictwa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Odpowiadając na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.
W dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa jest z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretacji prawa.
Rozpoznając skargę Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja w rażąco naruszała prawo. Orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, że nie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w K. z dnia [...] lutego 1976 r. Decyzja ta wydana została w związku z wnioskiem o nadanie działki nr [...]. Działkę nadano A. P., co odpowiadało treści postanowienia Sądu Powiatowego w K. z dnia [...] września 1969 r. stwierdzającego, że A. P. nabyła gospodarstwo rolne przez zasiedzenie. Należy dodać, że postanowienie to wiązało organ administracji i nie było żadnych podstaw do nieuwzględnienia jego treści. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że uprawnionymi do nadania działki byli zarówno A. jak i F. P., mimo że o nadanie wystąpili łącznie.
Nie stanowi także podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z [....] lutego 1976 r. zgłoszony przez skarżącą w odwołaniu zarzut, że wniosek o nadanie nie zawierał numeru działki. W tym zakresie prawidłowo ustalono, że stosowny wniosek odnosił się do konkretnie ustalonej działki nr [...]. Także zarzut, że była ona zabudowana nie znalazł potwierdzenia, bowiem dopiero 26 lutego 1986 r. budynek na działce został oddany do użytku, a wiec w sprawie miał zastosowanie art. 23 ust. 2 ustawy z 6 lipca 1972 r. Przepis ten odnosi się do nadania działki, na której rozpoczęto budowę na podstawie prawa budowlanego.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).