Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [..] listopada 2010 r., nr [..] stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. K. i M. N. na postanowienia Wojewody [..] z dnia [..] maja 2010 r. nr [.], stwierdzające spełnienie przez J. K. i M. N. wymogów warunkujących uzyskanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia [..] listopada 2010 r. Minister Skarbu Państwa przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Wojewoda [..] postanowieniem z dnia [..] maja 2010 r. uchylił postanowienie Wojewody [..] z dnia [..] kwietnia 2007 r., w którym została dokonana pozytywna ocena spełnienia przez wniosek J. K. i M. N. wymogów warunkujących uzyskanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie dokonał pozytywnej oceny wniosku J. K. i M. N. o spełnianiu wymogów warunkujących uzyskanie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i w pkt 3 tego postanowienia wezwał wnioskodawców do dołączenia do wniosku o wydanie decyzji operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym zostanie określona wartość nieruchomości pozostawionej przez A. K. w miejscowości [..], byłym województwie [..].
Pismem z dnia [..] maja 2010 r. J. K. i M. N. wnieśli na powyższe postanowienia zażalenie do Ministra Skarbu Państwa.
Postanowieniem z dnia [..] listopada 2010 r. Minister Skarbu Państwa stwierdził, na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., niedopuszczalność zażalenia na postanowienia Wojewody [..] z dnia [..] maja 2010 r. Wskazując na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. organ odwoławczy wywodził, że pozytywna ocena spełnienia przesłanek do uzyskania rekompensaty, dokonana przez Wojewodę w formie postanowienia ma charakter wstępny i nie rozstrzyga o istocie sprawy. Zaś wydane w tym przedmiocie postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.
Jednocześnie Minister wyjaśnił, że postanowienia, na które nie służy stronie zażalenie, w myśl art. 142 k.p.a., można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, która rozstrzygnie sprawę rekompensaty co do istoty.
Na postanowienie Ministra Skarbu Państwa J. K. i M. N. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego zmianę przez jego uchylenie w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez skarżących J. K. i M. N. od postanowienia Wojewody [..] z dnia [..] maja 2010 r. wydanego w trybie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. - o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Postanowienie to ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Stwierdza ono jedynie, iż od wydanych w toku postępowania administracyjnego, postanowień o charakterze incydentalnym nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia.
Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności podnieś należy, iż - z uwagi na brak odmiennego uregulowania w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. - do postanowień wydawanych w toku postępowania w sprawach dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie, w tym postanowień wydawanych w trybie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z zasadą wyrażona w art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko w tym przypadku, kiedy z przepisów kodeksu wprost wynika, że zażalenie jest dopuszczalne.
Jeżeli zatem kodeks postępowania administracyjnego, jak trafnie wskazał to Minister Skarbu Państwa oraz ustawa - o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskie, w przepisie będącym materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organu I instancji (art. 7 powołanej ustawy) nie przewidują samoistnego środka zaskarżenia tego typu postanowień incydentalnych w postaci zażalenia, to środek ten stronie nie przysługuje. Taka zaś sytuacja obligowała Ministra do wydania w oparciu o art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. postanowienia o niedopuszczalności zażalenia. Organ nie dysponuje bowiem w tym względzie uznaniem administracyjnym.
W tym stanie rzeczy nie można zarzucić Ministrowi Skarbu Państwa, iż wydając kwestionowane postanowienie, w sposób wadliwy zastosował wyżej wymienione przepisy postępowania administracyjnego lub dopuścił się innego naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zważyć przy tym należy, że rozpoznanie merytoryczne przez organ odwoławczy niedopuszczalnego środka zaskarżenia stanowiłoby rażące naruszenia prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności wydanego w takim wypadku rozstrzygnięcia, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Natomiast zarzuty skarżących odnoszące się do ważności operatu są przedwczesne, ponieważ ta kwestia będzie szczegółowo zbadana w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie rekompensaty. Skoro zatem zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa odpowiada prawu, skarga podlegała oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.