Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] o odmowie przyznania Z. T. dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Z. T. posiada spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, który zajmuje w części ustalonej wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2000 r. sygn. [...] o powierzchni [...] m2. Burmistrz Miasta P. decyzją z [...] grudnia 2004 r. odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego uzasadniając odmowę tym, że wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego są mniejsze od 15% dochodu jednoosobowego gospodarstwa wnioskodawcy.
W odwołaniu Z. T. wniósł o uchylenie decyzji podając, że ustalony przez Burmistrza Miasta P. dochód gospodarstwa jest niezgodny ze stanem faktycznym, zaś postępowanie dowodowe zostało błędnie przeprowadzone.
Badając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało stanowisko organu pierwszej instancji. Dochodem w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) są wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. W świetle tego przepisu dochód Z. T. w 2004 r. wynosił [...] zł miesięcznie. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą - w wysokości 15% dochodów gospodarstwa jednoosobowego (art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy).
Paragraf 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) stanowi, że do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków. Z paragrafu 2 ust. 4 rozporządzenia wynika, że jeżeli wnioskodawca zajmuje część lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, przy ustalaniu wydatków na mieszkanie 'uwzględnia się jedynie wydatki przypadające na tę część lokalu lub domu. Koszty eksploatacji przypadające na zajmowaną przez wnioskodawcę część lokalu wynoszą [...] zł. Liczony -zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia - dodatek mieszkaniowy dla Z. T. powinien wynosić [...] x 90 - 15% dochodu gospodarstwa ([...] zł) tj. [...] ([...] - [...]). Z wyliczenia wynika jednoznacznie, iż wydatki stanowiące podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego są niższe od 15 % dochodu Z. T. i z tego względu dodatek mieszkaniowy nie może być przyznany.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. T. ponownie podniósł zarzut błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego w przedmiocie uzyskiwanych dochodów. Od dochodu nie została odliczona składna na ubezpieczenie zdrowotne. Podał także, że z otrzymywanej renty płaci alimenty w wysokości [...] zł i ta kwota traktowana jest jako dochód dwukrotnie - jako dochód skarżącego i byłej żony.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podając, że do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Katalog zwolnień wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ma charakter zamknięty. Składka na ubezpieczenie zdrowotne nie została w tym przepisie wymieniona i z tego powodu nie można przyjąć, że dochód skarżącego jest niższy o tę składkę. Dochodem są także alimenty, które zalicza się do dochodu osób je otrzymujących i nie odlicza od dochodu osób płacących, bez względu na to czy wynikają one z orzeczenia sądowego, czy płacone są dobrowolnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd obowiązany jest do zbadana, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skargę należało uwzględnić - choć z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego - ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy wyjaśnić, że organy prawidłowo ustaliły dochód skarżącego. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie przewiduje możliwości odliczenia od dochodu składki na ubezpieczenie zdrowotne ani płaconych alimentów. Tylko świadczenia wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy mogą być odliczone od dochodu przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego.
Niemniej Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uznał, że skarga podlega uwzględnieniu.
Orzekające w sprawie organy dokonały błędnej wykładni art. 6 ust. 1 i całkowicie pominęły treść art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem organów w sprawie ma zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stanowisko to nie jest prawidłowe. Wspomniany przepis odnosi się do zasad ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego osobom, które zajmują lokale o powierzchni normatywnej większej niż określona w art. 5 ust.
1. Natomiast w tej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy lokal mieszkalny ma powierzchnię mniejszą niż normatywna. W takim przypadku dodatek mieszkaniowy ustala się, stosownie do art. 6 ust. 9 ustawy, w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi na ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3 ustawy. W stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy zastosowanie miał art. 6 ust. 9 ustawy określający zasady ustalania wysokości dodatku mieszkaniowego osobom zajmującym lokale mieszkalne mniejsze lub równe normatywnej powierzchni. Dlatego w tej sprawie należało ustalić wysokość wydatków ponoszonych przez skarżącego na zajmowaną część lokalu i porównać tę kwotę z kwotą, jaką stanowi 15% dochodu skarżącego.
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.