Uzasadnienie
W dniu 6 listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało na podstawie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami orzeczenie nr [...], którym oddaliło wniosek M. K. o ustalenie, że dokonana przez Prezydenta [...] aktualizacja opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu dz. ew. [...],[...] obręb [...], położonego przy ul. [...] w Warszawie jest nieuzasadniona.
M. K. złożył sprzeciw od ww. orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w związku z powyższym sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego dla W., a wniosek M. K. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest nieuzasadniona zastąpił pozew.
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy dla W. odrzucił pozew M. K. z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej.
Pismem z dnia 4 maja 2015 r. (nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej) M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi.
Po przekazaniu sprawy do sądu administracyjnego, w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 11 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do nadesłania odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla W., wydanego w sprawie o sygn. I C 441/15 oraz dowód potwierdzający odebranie przez skarżącego ww. orzeczenia Sądu.
Odpowiadając na powyższe wezwanie M. K. pismem z dnia 30 czerwca 2015 roku przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Sądu Rejonowego dla W., wydane w sprawie o sygn. I C 441/15 oraz dowód potwierdzający odebranie przez skarżącego ww. orzeczenia Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku reguluje szczegółowo art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności należy więc zbadać, czy skarżący zachował termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania.
Skarżący M. K. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w dniu 4 maja 2015 r., o czym świadczy stempel na kopercie, w którym została nadana przez skarżącego w Polskiej Placówce Pocztowej przedmiotowa korespondencja.
Jak wynika zaś z wyjaśnień strony zawartych w skardze złożonej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, przyczyną uchybienia terminowi do złożenia skargi do sądu administracyjnego było błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wskazujące, że od orzeczenia Kolegium przysługuje sprzeciw, którego wniesienie jest równoznaczne z przekazaniem sprawy do sądu powszechnego. Nie wdając się w ocenę zastosowania takiego pouczenia wskazać należy, iż skarżący podporządkował się o niego. Jednakże po przekazaniu sprawy do sądu powszechnego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy dla W. odrzucił pozew M. K. z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej.
W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia sąd powszechny wskazał, że właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd administracyjny. Tym samym stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie przyczyna uchybienia terminowi do złożenia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ustała w dniu doręczenia skarżącemu postanowienia Sądu Rejonowego dla W..
Zgodnie z wyjaśnieniami M. K. zawartymi we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, skarżący odebrał ww. postanowienie sądu powszechnego w dniu 24 kwietnia 2015 r. Powyższe potwierdza dodatkowo uwierzytelnione zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego ww. postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. I C 441/15, przekazane tut. Sądowi przy piśmie skarżącego z dnia 30 czerwca 2015 r.
Tym samym 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przez skarżącego w przedmiotowej sprawie skargi do sądu administracyjnego należy liczyć od dnia 24 kwietnia 2015 r. Biorąc pod uwagę, że dzień 1 maja 2015 r. był stosownie do art. 1 pkt 1 e) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. (tekst jedn. Dz.U. 2015 poz.
90) dniem ustawowo wolnym od pracy, to przy obliczaniu terminu należy wziąć pod uwagę treść art. 83 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tym samym ostatnim dniem dla skarżącego na złożenie w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był dzień 2 maja 2015 r. Był to dzień roboczy, który zgodnie z ww. ustawą nie znajduje się w katalogu dni wolnych od pracy.
Skarżący nadał przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu w dniu 4 maja 2015 r., a więc wniosek ten należy uznać za spóźniony.
Wobec powyższego nie został spełniony wymóg formalny konieczny do rozpatrzenia wniosku. Sąd nie mógł ocenić, czy okoliczności powołane przez skarżącego przemawiają za przywróceniem terminu do wniesienia skargi, czy też nie. Odrzucając wniosek w oparciu o normę z art. 88 p.p.s.a., sąd nie ocenia bowiem przesłanek uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej (por. post. NSA z 25 października 2011 r., I OZ 789/11, CBOSA).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.