Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2002r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano, iż decyzją z dnia [...] maja 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji nr [...] z [...] maja 1990 r. Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy W. w zakresie dotyczącym roszczeń, co do nieruchomości [...] nr [...] położonej przy ul. [...] w W., wynikających z wniosku dawnego właściciela złożonego w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd stanowiący podstawę rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2002 r.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] maja 1990 r. o oddaniu w użytkowanie S. przedmiotowej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując że wobec stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej byłemu właścicielowi ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, istniały przesłanki do wszczęcia postępowania i orzeczenia w przedmiocie nieważności decyzji oddającej grunt "dekretowy" w użytkowanie innemu podmiotowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego powyższa skarga stała się – na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1271 ze zm.) – przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270.) Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W wyroku z dnia 7 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK369/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 czerwca 1999 r. stwierdzono nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. dnia [...] czerwca 1950 r. odmawiającego byłemu właścicielowi własności czasowej do parceli nr [...] przy ul. [...]. Zatem sprawa w przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego powróciła do stadium sprzed decyzji. W myśl art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr. 50, poz. 279), gmina miała obowiązek uwzględnić wniosek dotychczasowego właściciela, jeżeli korzystanie przez niego z gruntu da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zagospodarowania. Dopóki więc nie zostanie rozpoznany wniosek dawnego właściciela o ustanowienie użytkowania wieczystego, gmina czy poprzednio Skarb Państwa, nie może dysponować tym gruntem na rzecz innych osób, gdyż wniosek właściciela wyprzedza inne wnioski zgłoszone do tej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ten pogląd. Mając na uwadze, iż wniosek byłego właściciela nieruchomości podlega rozpoznaniu w pierwszej kolejności, bo art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. kreuje na jego rzecz określone prawo podmiotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezzasadność argumentacji skarżącego, iż nie zachodziły warunki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 25 maja 1990 r. i oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.