Uzasadnienie
W dniu 19 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M. Sp. z o. o z siedzibą w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Wiceprezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 1977 r. Nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika W. z dnia [...] września 1976 r. - w części dotyczącej wywłaszczenia obecnych działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostały wydane z naruszeniem prawa, natomiast w pozostałej części wywłaszczonej nieruchomości stwierdzającą nieważność ww. decyzji.
Jednocześnie w skardze M. Sp. z o.o zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że przysługuje mu prawo użytkowania wieczystego do działki nr X, co do której Minister Infrastruktury stwierdził nieważność decyzji wywłaszczeniowej. Na przedmiotowym gruncie skarżący prowadzi działalność gospodarczą (salon sprzedaży [...] oraz [...]). W ocenie skarżącego konsekwencją częściowego stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej jest powstanie po stronie spadkobierców byłych posiadaczy roszczenia o wydanie nieruchomości. Spowoduje to niewątpliwie konieczność chociażby czasowego zaprzestania prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej, co wiązać się będzie z utratą zysków oraz koniecznością zwolnienia kilkudziesięciu zatrudnionych pracowników. Daleko idącym skutkiem może być również konieczność reorganizacji działalności, przeniesienia salonu samochodowego oraz siedziby Spółki, a nawet niebezpieczeństwo całkowitego zaprzestania prowadzenia działalności.
Pismem z dnia 11 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie braków wniosku poprzez wskazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do pozostałych działek objętych zaskarżoną decyzją (poza działką nr X).
W odpowiedzi skarżący wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyłącznie w części dotyczącej działki nr X. będącej w jego użytkowaniu wieczystym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej w skrócie ppsa), zgodnie zaś z art. 61 § 3 tej ustawy – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...) chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie jej wykonania. Artykuł 61 § 3 cytowanej ustawy rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy ppsa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działki nr X. z obrębu [...], może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki w związku z konieczność ograniczenia, bądź nawet zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wniosku przemawia więc za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej.
W tym miejscu należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy ppsa. orzekł, jak w sentencji postanowienia.