Uzasadnienie
Uzasadnienie
B. C. w dniu 16 czerwca 2004 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004r. nr [...] umarzające postępowanie w sprawie zażalenia B. C. na bezczynność Prezydenta W., prowadzącego postępowanie w sprawie ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Państwa Polskiego. Wojewoda umorzył postępowanie – jako bezprzedmiotowe - z powodu wejścia w życie ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczeniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. z 2004r. Nr 6 poz. 39), która zmieniła przepisy o właściwości organów w tych sprawach. Wojewoda uznał, iż bezprzedmiotowe jest ustalenie dodatkowego terminu dla Prezydenta W. do rozpatrzenia sprawy, gdyż organem właściwym do rozpoznania wniosku w sprawie ekwiwalentu za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego od dnia1 lutego 2004r. stał się wojewoda.
Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004r. zawiera pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia zażalenia do Ministra Infrastruktury w terminie 7 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W przedmiotowej sprawie B. C. złożyła zażalenie na bezczynność Prezydenta W., które to zażalenie rozpoznał organ administracji publicznej wyższego stopnia - Wojewoda [...]. W postanowieniu z dnia [...] marca 2004r. nieprawidłowo pouczył on skarżącą, że służy jej prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie do Ministra Infrastruktury. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko organu administracji publicznej wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37§ 1kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje zażalenie – nie kończy ono postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Tak więc B. C. nie mogła skutecznie złożyć zażalenia do Ministra Infrastruktury, który postąpił nieprawidłowo rozpoznając merytorycznie to zażalenie. Nie miał on do tego podstawy prawnej, gdyż przepis art. 144 kpa nie ma zastosowania w tym przypadku.
Ponieważ postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004r. zostało wydane bez podstawy prawnej - art. 156 § 1 pkt. 2 kpa - dlatego też zachodzi nieważność przedmiotowego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 §1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 152 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
Na podstawie art.152 powołanej wyżej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.