Uzasadnienie
M.F. pismem z dnia [...] maja 2016 r. złożył za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1961 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1961 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2015 r. (na adres do doręczeń). Termin do wniesienia skargi do sądu upłynął, zatem, w dniu 21 września 2015 r. (następny dzień po dniach wolnych od pracy 19 i 20 września 2015 r.). Natomiast skarga została złożona dopiero w dniu 23 maja 2016 r., przy czym skarżący nie wnioskował o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Nie ulega, zatem wątpliwości, że skarga wniesiona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ppsa, wobec czego podlega ona odrzuceniu.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 2 ppsa postanowił jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.
Wyjaśnić jednocześnie należy, że wobec skuteczności odrębnego zaskarżenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] sierpnia 2015 r. przez J.M. (sprawa zarejestrowana od sygn. akt I SA/Wa 1813/15), niezależnie od niniejszego orzeczenia M.F. jest uczestnikiem na prawach strony zainicjowanego tą skargą postępowania sadowego. Tym samym może w nim również przedstawiać własne stanowisko jak też podnosić zarzuty, które sformułował we własnej skardze.