Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. umarzającą postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Z ustaleń organu wynika, że 30 grudnia 2008 r. G. B. zwróciła się do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez wskazanych we wniosku krewnych nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w miejscowości [...], powiat [...], województwo [...]. Pismem z 27 listopada 2012 r. G. B. złożyła wniosek do Wojewody [...] o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z [...] marca 2013 r. Wojewoda [...] zawiesił na wniosek strony postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 98 § 1 i § 2 kpa i stwierdził, że strona nie zwróciła się o podjęcie zawieszonego na jej wniosek postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 kpa. Trzyletni termin na złożenie wniosku o podjęcie postępowania upłynął 29 marca 2016 r. Wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania z 21 października 2016 r., a następnie wniosek o zawieszenie postępowania z 14 listopada 2016 r. zostały wniesione po terminie przewidzianym w art. 98 § 2 kpa, który stanowi, iż wskutek niezłożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na wniosek strony w terminie trzech lat, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.
W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji G. B. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 98 § 2 kpa w związku z art. 104 i 105 § 1 kpa, wskutek pominięcia art. 102 i 105 § 2 kpa i w konsekwencji umorzenie w całości postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy mając zgromadzony materiał pozwalający na wydanie decyzji potwierdzającej co najmniej częściowo prawo G. B. do rekompensaty i mając na uwadze konieczność zabezpieczenia interesu społecznego w wydaniu takiej decyzji, powinien był co najwyżej umorzyć postępowanie częściowo, w zakresie, w jakim wnioskodawczyni nie uzupełniła dokumentacji, której brak był podstawą uprzedniego zawieszenia postępowania.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.
Postanowieniem z [...] marca 2013 r. Wojewoda [...] zawiesił na wniosek G. B. postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W treści postanowienia organ pouczył o treści art. 98 § 2 kpa i konsekwencjach związanych z niedochowaniem terminu wskazanego w tym przepisie. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu przed organem skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, któremu doręczono postanowienie o zawieszeniu postępowania. Przepis art. 98 § 2 stanowi, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o jego podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.
W przedmiotowej sprawie trzyletni termin określony w powołanym art. 98 § 2 kpa upłynął 29 marca 2016 r. Jest bezsporne, że do tego czasu skarżąca nie zwróciła się o podjęcie zawieszonego postępowania. Złożenie takiego wniosku przez pełnomocnika skarżącej pismem z 21 października 2016 r. nastąpiło po terminie przewidzianym w art. 98 § 2 kpa. Konsekwencją niezachowania terminu, określoną w powołanym art. 98 § 2 kpa, jest uznanie żądania wszczęcia postępowania za wycofane. Treść tego przepisu jest jasna i kategoryczna. Nie pozostawia organowi żadnego marginesu uznawalności. Skutek z art. 98 § 2 kpa następuje z mocy prawa i nie jest uzależniony od przyczyn, z powodu których strona nie wystąpiła z żądaniem podjęcia zawieszonego na wniosek postępowania. Uznanie żądania wszczęcia postępowania za wycofane powoduje, że wszczęte postępowanie jest bezprzedmiotowe, co z kolei uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 kpa.
W czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej nie może podejmować żadnych czynności poza czynnościami o jakich stanowi art. 102 kpa. Słusznie organ uznał, że żadna z okoliczności o jakich jest mowa w art. 102 kpa w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.
Jeżeli zawieszenie postępowania następuje na żądanie strony to tylko do decyzji strony ustawodawca pozostawił decyzję o wystąpieniu z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania. Wskazuje na to treść art. 98 § 2 kpa i art. 101 § 2 kpa. Żadnych działań organ z urzędu, w takiej sytuacji, ustawodawca nie przewidział. Niezasadnie więc skarżąca zarzuca w skardze organowi bezczynność w tym, że mając na uwadze konieczność zabezpieczenia interesu społecznego winien był w interesie skarżącej podjąć w części zawieszone postępowanie i wydać decyzję merytoryczną w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty i co najwyżej umorzyć postępowanie częściowo, w zakresie w jakim nie uzupełniła dokumentacji, której brak był podstawą zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 98 § 1 kpa organ zawiesza postępowanie jeżeli wystąpi o to strona, na której żądnie postępowanie zostało wszczęte.
Zatem organ nie zajmuje się analizą powodów dla jakich strona występuje o zawieszenie postępowania. To wola strony decyduje o zgłoszeniu wniosku tak o zawieszenie postępowania jak i o jego podjęcie. Przepis zakreśla tylko termin w jakim wniosek o podjęcie postępowania może być skutecznie zgłoszony.
Z powyższych względów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak sentencji wyroku.