Uzasadnienie
B. S. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] - wydaną w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej – i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W swojej skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu podnosząc, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji osobistej, zdrowotnej i finansowej. Jest osobą schorowaną, która nie ma rodzeństwa, ani bliższej rodziny, poza matką w Domu Pomocy Społecznej. Z uwagi na stan zdrowia czeka ją operacja i z tego też względu korzysta intensywnie z rehabilitacji. Ponadto ponosi koszty wizyt lekarskich, badań i dojazdów, a w przyszłości będzie potrzebowała opieki i rehabilitacji, którą będzie musiała sfinansować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, aprobowanym również przez doktrynę, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/2005, LexPolonica nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot staje się do czegoś zobowiązany, a drugi uprawniony (vide T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296).
Z powyższego wynika, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Dokonując oceny powyższego wniosku przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa wskazać należy, że uprzednio wymienionych skutków ponad wszelką wątpliwość nie wywołuje zaskarżone orzeczenie. Następstwem zaskarżonej decyzji nie jest bowiem to, że na skarżącą nałożony został jakikolwiek obowiązek, czy zostało przyznane jej jakiekolwiek prawo, lecz jedynie konieczność ponownego zbadania sprawy przez organ I instancji.
Nie może być zatem mowy o wykonalności zaskarżonego w niniejszym postępowaniu aktu, a w konsekwencji o wstrzymaniu jego wykonania.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.