Uzasadnienie
Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] uchyliła w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] ustanawiającą na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW nr [...] (podwórko), położonego w [...] przy ul. [...], na rzecz A. K. w udziale wynoszącym [...] części i M. M. w udziale wynoszącym [...] części (pkt 1) i odmówiła ustanowienia prawa użytkowania wieczystego (pkt 2) oraz nadała decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 3).
M. M. i B. Z. pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Skarżący wystąpili jednocześnie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji co do pkt 3, w zakresie w jakim decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Skarżący podnieśli, że przesłanka nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, oparta została na pozaustawowych kryteriach i w oparciu o fałszywe dowody wskazujące, że w istocie nie istnieje stan zagrażający zdrowiu lub życiu ludzkiemu, ani stan zagrożenia dla gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani nie istnieje przesłanka względu na interes społeczny lub ważny interes strony.
W uzasadnieniu skargi przytoczono szereg zarzutów odnoszących się do zawartego w pkt 3 decyzji postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podnosząc w szczególności, że jest ono nieprawidłowe, bowiem nie wskazuje, któremu z rozstrzygnięć zawartych w pkt 1 i 2 decyzji rygor ten nadano, co jest niezgodne z normą art. 108 § 1 kpa, a ponadto stoi w oczywistej sprzeczności z uregulowaniem zawartym w art. 40b ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2017 r. poz. 718), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 stycznia 2018 r.
Zdaniem skarżących postanowienie to nie zawiera ponadto uzasadnienia prawnego wymaganego dla postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, co również narusza prawo do rzetelnego postępowania administracyjnego. Okoliczności powyższe uzasadniają wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji co do pkt 3, w zakresie w jakim decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności organ wskazał, że jest on bezzasadny. W ocenie Komisji ochrona interesu społecznego uzasadniała nadanie rygoru. Organ podkreślił, że na podstawie przede wszystkim zeznań świadków oraz dokumentacji przedstawionej przez Straż Miejską oraz Policję ustalono, że na podwórku, w opuszczonych mieszkaniach oraz klatkach schodowych budynku przebywają bezdomni, nie są wywożone śmieci. Sytuacja mieszkańców nieruchomości sąsiadujących na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnych ulegała pogorszeniu na skutek nękania oraz zastraszania przez beneficjentów decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) i ma on charakter zamknięty.
Zgodnie z tym przepisem po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Istotne też jest, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wstrzymanie wykonania decyzji ma zatem charakter wyjątkowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu.
W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2018 r. co do pkt 3, tj. w zakresie w jakim decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawili bowiem argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania pkt 3 wskazanego wyżej aktu. Podnoszone argumenty, dotyczące oparcia pkt 3 decyzji na pozaustawowych kryteriach i w oparciu o fałszywe dowody, a także wskazujące na niezgodność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z przepisami kpa i ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w żaden sposób nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innymi słowy skarżący nie wykazali na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub w jaki sposób nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wywoła trudne do odwrócenia skutki.
Podnoszone zarzuty, odnoszące się w istocie do zaskarżonej decyzji, nie stanowią okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania tej decyzji we wskazanym zakresie. Przy czym jeszcze raz podkreślić trzeba, że na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie, Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożony wniosek jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.