Uzasadnienie
A. N. pismem z dnia 18 maja 2011 r., wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1996 r. nr [...], stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę O. własności mienia oświatowego obejmującego nieruchomości położone we wsi O., oznaczone w ewidencji gruntów obrębu [...] jako działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 opisane w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], oraz środków trwałych i wyposażenia opisanego w karcie inwentaryzacyjnej jednostki nr [...] i nr [...] o łącznej wartości [....] zł, zgodnie ze sporządzonym spisem inwentaryzacyjnym stanowiącym integralną część decyzji.
Skarżąca podniosła, że jest w posiadaniu informacji, które nie były znane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1522/09 w wyroku z dnia 19 maja 2010 r. uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2009 r. nr [...] oraz decyzję tegoż organu z [...] kwietnia 2008 r. nr [...], które to istniały od [...] grudnia 1955 r. Jednocześnie wskazała, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie przeszła na własność Skarbu Państwa, bowiem znajdujące się w aktach sprawy dokumenty zostały sfałszowane. Materiał dowodowy nie został w pełni wyjaśniony, a organ pomimo upływu czasu nie skompletował akt.
W piśmie z dnia 24 maja 2011 r. Sąd zwrócił się do skarżącej z zapytaniem czy skarga z 18 maja 2011 r. stanowi tylko skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1522/09, czy też stanowi skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2011 r.
Skarżąca pismem z 3 czerwca 2011 r. sprecyzowała, że pismo z 18 maja 2011 r. stanowi skargę na decyzję Ministra z [...] maja 2011 r., który na podstawie sfałszowanych dokumentów wydał krzywdzącą decyzję w jej sprawie.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołana dalej jako: "P.p.s.a."), przy piśmie z 24 czerwca 2011 r. przekazał do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę A. N. z 18 maja 2011 r., pismo z 3 czerwca 2011 r. oraz pismo z 6 czerwca 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia w decyzji z [...] maja 2011 r., przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wyczerpała środków zaskarżania, poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powołana dalej: "k.p.a.") od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (§ 3).
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Skoro skarżącej przed wniesieniem skargi do Sądu przysługiwało prawo wniesienia do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego strona skarżąca – jak wynika z akt sprawy - nie skorzystała, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 – P.p.s.a postanowił jak w sentencji. W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu postanowiono w oparciu o art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).