Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 roku nr [...] Minister Transportu i Budownictwa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [....] z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [....], zwracające podanie E. S. na podstawie art. 66 § 3 kpa w sprawie uregulowania stanu prawnego nieruchomości położonej w G., oznaczonej jako działka nr [...].
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ administracji podał, że w związku z podnoszoną przez E. S. kwestią niezgodności pomiędzy zapisem w księdze wieczystej a wypisem z rejestru gruntów należy wskazać, że prawo własności potwierdza wpis w księdze wieczystej, natomiast w ewidencji gruntów jedynie rejestruje się istniejący stan prawny, a zatem wpis w rejestrze gruntów dotyczący praw do gruntu ma charakter jedynie informacyjny i nie stanowi potwierdzenia prawa do własności. Tym samym w celu uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym należy zwrócić się do właściwego sadu rejonowego.
Również postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej jest prowadzone przed sądem cywilnym. Z tych względów organ uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 roku, gdyż zgodnie z art. 66 § 3 kpa jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego a organu właściwego nie da się ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszonemu z odpowiednim pouczeniem.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. S. zarzucając nieuwzględnienie przedstawionych przez nią okoliczności faktycznych i prawnych. W jej obszernym uzasadnieniu przedstawiła swoje stanowisko odnośnie praw właścicielskich do działki oznaczonej nr [...] oraz kłopoty związane z niemożnością korzystania z działek gruntu z powodu braku dojazdu do nich. W konkluzji skargi
Sygn. akt I SA/Wa 986/06 wniosła o unieważnienie zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie sporu, kto jest właścicielem spornych działek.
W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zarzuty skargi nie zawierają nowych okoliczności w sprawie, do których organ nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonemu postanowieniu ani poprzedzającemu go postanowieniu Wojewody [....] z dnia [...] sierpnia 2006 roku, nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Wywody skargi ograniczają się do polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, nie podważają go jednak. W art. 66 § 1 kpa przewidziano okoliczności, w których organ administracji publicznej dokonuje zwrotu wniesionego podania. Następuje to w dwóch sytuacjach: gdy podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a na podstawie danych podania, nie można ustalić jaki organ jest właściwy w sprawie oraz gdy z podania wynika, że właściwy jest sąd powszechny. Z podania wniesionego przez E. S. do Wojewody [...] wynika, że jej intencją jest uregulowanie stanu prawnego nieruchomości położonej w G., oznaczonej jako działka nr [...], nie jest natomiast jasne czy to uregulowanie ma dotyczyć uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym czy też ustanowienia służebności drogi koniecznej przez działkę nr [...].
Bez względu jednak, które z roszczeń stanowi właśnie intencję skarżącej, właściwy do ich rozpoznania jest sąd powszechny na podstawie art. 2 § 1 kpc, a nie organy administracji. Z tych względów należy uznać, że organy administracji postąpiły zgodnie z obowiązującymi przepisami, zwracając podanie skarżącej bez rozpoznania na podstawie art. 66 § 3 kpa i pouczając ją o drodze postępowania cywilnego.
Biorąc powyższe pod uwagę skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. NR 153 poz. 1270 ze zm.) skutkowało jej oddaleniem.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 182 ust. 1c rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej (Dz. U nr 163, poz. 1348 ze zm.).