Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania E.J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.
Wnioskiem z dnia 3 maja 1949 r. dawny właściciel hipoteczny S. G. wystąpił o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], uregulowanej w dawnej księdze hipotecznej ozn. jako "[...]".
Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Prezydent W. ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o powierzchni [...] m2 położonego w W. w Dzielnicy [...] przy ul. [...] (dawna ul. [...]), stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni [...] m2, działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni [...] m2, wszystkie z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...] na rzecz E.J. w całości. W punkcie 2 przedmiotowej decyzji odmówił następczyni prawnej dawnego właściciela przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu:
- - o powierzchni [...] m2 stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] oraz nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...], stanowiącą ciąg pieszo-drogowy (chodnik i wewnętrzna droga dojazdowa), wykorzystywany przez mieszkańców budynków położonych przy ul. [...] oraz ul. [...], służby techniczne, Straż Pożarną, Policję, Pogotowie Ratunkowe oraz inne służby miejskie;
- - o powierzchni [...] m2 stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...] znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie wielokondygnacyjnego budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] niezbędnego do obsługi jego mieszkańców.
Następnie w punkcie 4 przedmiotowej decyzji Prezydent W. stwierdził, że wniosek S. G. z dnia 3 maja 1949 r., dotyczący przyznanie mu za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), uregulowanej w dawnej księdze hipotecznej oznaczonej jako "[...]", w odniesieniu do pozostałego gruntu, stanowiącego część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [...] m2 zabudowanej wielokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym położonym przy ul. [...] oraz działki ewidencyjnej nr [...] na której posadowiony jest budynek położony przy ul. [...], zostanie rozpatrzony w terminie późniejszym odrębną decyzją administracyjną, po ustaleniu aktualnych danych właścicieli wykupionych lokali znajdujących się w w/w budynkach.
W skutek złożenia przez E. J. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało m.in., że organ I instancji powinien rozpoznać jedną decyzją administracyjną wniosek dekretowy S. G. z dnia 3 maja 1949 r., dotyczący przyznania za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), uregulowanej w dawnej księdze hipotecznej oznaczonej jako "[...]" o powierzchni [...] m². Wniosek ten wyznaczył bowiem jedną sprawę administracyjną. Jeżeli organ I instancji zdecydował się już na częściowe rozstrzygnięcie sprawy, to w uzasadnieniu decyzji powinien wskazać przyczyny takiego częściowego rozstrzygnięcia oraz poinformować o trybie i terminie rozpatrzenia pozostałej części sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest natomiast tych elementów.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do niezbudowanego gruntu o pow. [...] m² położonego w W. przy ul. [...] (dawna ul. [...]) stanowiącego działkę ew. nr [...] o pow. [...] m², działkę ew. nr [...] o pow. [...] m² oraz działkę ew. nr [...] o pow. [...] m², wszystkie z obrębu [...] na rzecz E.J. w całości oraz ustalił z tego tytułu czynsz symboliczny w wysokości [...] zł. Jednocześnie odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu:
o pow. [...] m² stanowiącego działkę nr ew. [...] oraz [...] o pow. [...] m², z obrębu [...], stanowiący ciąg pieszo-drogowy (chodnik i wewnętrzna droga dojazdowa), o pow. [...] m² stanowiącego część działki nr ew. [...] z obrębu [...] znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie wielokondygnacyjnego budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...], niezbędnego do obsługi jego mieszkańców, o pow. [...] m² stanowiącego część działki nr ew. [...] z obrębu [...], będącego w użytkowaniu wieczystym właścicieli [...] wyodrębnionych lokali znajdujących się w wielokondygnacyjnym budynku mieszkalnym, o pow. [...] m² stanowiącego część działki nr ew. [...] z obrębu [...], będącej w użytkowaniu wieczystym właścicieli lokali znajdujących się w budynku mieszkalnym usytuowanym na w/w działce.
W uzasadnieniu Prezydent W. stwierdził, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...] (dawna ul. [...]), uregulowana w dawnej księdze hipotecznej oznaczonej jako "[...]" znajduje się na obszarze, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania W. (uchwalonym [...] października 2006 r. uchwałą Rady W. Nr [...]) działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem [...] (zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna o wysokości do 12 m). Obecnie działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] stanowią grunt niezabudowany, zaś działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] wchodzą w skład ciągu pieszo-drogowego (chodnik i wewnętrzna droga dojazdowa do budynku), który jest wykorzystywany przez mieszkańców budynków położonych przy ul. [...] oraz ul. [...], służby techniczne, Straż Pożarną, Policję, Pogotowie Ratunkowe oraz inne służby miejskie.
Organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], objętą księga wieczystą [...], na działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m². Podział w/w nieruchomości został wykonany pod warunkiem, że przy zbywaniu działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], wydzielonych w wyniku niniejszego podziału, w tym przyznania prawa użytkowania wieczystego, zostaną ustanowione odpowiednie służebności gruntowe polegające na prawie przejścia i przejazdu do drogi publicznej - ul. [...] w sposób przedstawiony (liniami przerywanymi) na mapie sytuacyjnej nieruchomości [...] z projektowanym podziałem do rewindykacji mienia przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod Nr [...].
Organ I instancji dodał również, że zgodnie z opinią Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia 30 sierpnia 2010 r., nr [...], nieruchomość podlegająca podziałowi znajduje się na terenie intensywnie zagospodarowanym - osiedle zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej [...]. Wydzielona działka nr [...] usytuowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego - [...] i stanowi teren niezbędny do obsługi osiedla (dojścia, powierzchnia biologicznie czynna, rezerwa pod miejsca parkingowe, podziemna infrastruktura osiedla). W związku z tym działka ta powinna pozostać integralnym fragmentem osiedla zabezpieczającym jego obsługę i nie może być wydzielana pod jakiekolwiek cele inwestycyjne. To samo dotyczy dwóch innych proponowanych do wydzielenia działek: nr [...] i nr [...], które dodatkowo z uwagi na zbyt małą powierzchnię, cechy geometryczne, nie mogą pełnić roli samodzielnych działek budowlanych.
Ponadto ustalił, że na niezagospodarowanej części osiedla (działki ewidencyjne nr [...] oraz nr [...]) znajduje się osiedlowa sieć ciepłownicza o specyfikacji technicznej 2xDN 150, umożliwiająca dostawę ciepła dla jedenastu budynków mieszkalnych. Rurociągi ciepłownicze znajdują się w kanale łupinowo-betonowym typu TB-304.
Organ stwierdził także, że z pisma Wydziału Planowania Miejscowego Biura Naczelnego Architekta Miasta Urzędu W. z dnia 6 czerwca 2005 r. wynika, że "sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości obiektami naziemnymi (budynek wielorodzinny wraz z otoczeniem) i podziemnymi (sieć ciepłownicza wraz z komorami) praktycznie całkowicie ograniczają możliwość nowego zainwestowania". Ponadto, zgodnie z analizą mapy sytuacyjnej z projektowanym podziałem - położenie, wymiary i kształt części działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [...] m² z obrębu [...], uniemożliwiają jej wykorzystanie przez następczynie prawną dawnego właściciela.
Reasumując, Prezydent W. uznał, że w odniesieniu do części przedmiotowej nieruchomości - działka ewid. nr [...], nr [...] i nr [...], zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, gdyż korzystanie z gruntu tejże nieruchomości przez następcę prawnego byłego właściciela, da się pogodzić z jego przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w przypadku jego uchwalenia. Natomiast w stosunku do działek ew. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...] nie ma możliwości ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.
Odwołanie od decyzji złożyła E.J. podnosząc, że "zaproponowane skrawki działki nie są do zagospodarowania ze względu na ich kształt, konfigurację i dotychczasowe wykorzystanie naziemne i podziemne dla celów społecznych" i odmawia ich przyjęcia. Wnosi zatem o odszkodowanie za działkę o pow. [...] m² położoną w W. przy ul. [...], dawniej [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Kolegium wyjaśniło, że obecnie przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład działek ew. nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...]m². Wszystkie wymienione działki ewidencyjne znajdują się w obrębie [...] i stanowią własność W. W myśl art. 7 ust. 2 cyt. dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (później planu zagospodarowania przestrzennego).
W ocenie organu odwoławczego, z akt sprawy wynika, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...] w zakresie działek nr [...], nr [...] oraz nr [...] spełnia warunki określone w art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Zasadnym zatem było ustanowienie na E.J. prawa użytkowania wieczystego.
Stosownie zaś do art. 7 ust. 5 i art. 8 dekretu za utracone grunty i budynki dotychczasowym ich właścicielom lub ich następcom prawnym przysługiwało odszkodowanie. W związku z tym Kolegium wyjaśniło, że po pierwsze, według art. 9 ust. 2 dekretu prawo do żądania odszkodowania powstawało po upływie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez gminę W. i wygasało po upływie lat trzech od tego terminu. Po drugie, gdyby prawo to wówczas nie wygasło, wygasłoby z dniem 1 sierpnia 1985 r. na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z 1985 r. Po trzecie brak przepisów, które na podstawie art. 9 ust. 3 dekretu powinny być wydane, uniemożliwia przyznanie odszkodowania.
Skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. wniosła E.J., zarzucając naruszenie:
prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 7 ust. 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy z dnia 26 października 1945 r. (Dz.U. Nr 50, poz. 279) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazany przepis dopuszcza ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do konkretnego gruntu pomimo tego, że ten konkretny grunt faktycznie nie jest możliwy do wykorzystania przez użytkownika wieczystego w sposób zgodny z przeznaczeniem tego gruntu i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu polegające na przyjęciu, że w odniesieniu do gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...], działkę ewidencyjną nr [...] oraz działkę ewidencyjną nr [...] możliwe jest ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz skarżącej na zasadach wskazanych w wymienionym przepisie;
przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa.
Rozwijając powyższe zarzuty skarżąca wyjaśniła, że na działkach ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...] zlokalizowana jest zarówno infrastruktura naziemna związana m.in. z istnieniem i funkcjonowaniem wielokondygnacyjnego budynku mieszkalnego (taka jak np. ciągi piesze do eksploatacji i obsługi p.poż., sanitarnej, niezbędny teren pow. biologicznie czynnej, w tym drzewostanu - 13 drzew), jak i infrastruktura podziemna (m.in. przyłącza i sieci c.o., wod.-kan., elektryczne i telekomunikacyjne).
Zdaniem E.J., wskazana w § 7 ust. 1 dekretu [...] możliwość korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela dająca się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania powinna być rozumiana jako realna możliwość pełnego i swobodnego wykorzystania wymienionego gruntu zgodnie ze wskazanym przeznaczeniem, a nie tylko czysto teoretyczna możliwość. Tym samym wskazała, że w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zaskarżonym rozstrzygnięciem, zostałoby na rzecz skarżącej ustanowione użytkowanie wieczyste działek ewidencyjnych gruntu, które jedynie czysto teoretycznie można zagospodarować zgodnie z przewidywanym dla nich przeznaczeniem wynikającym ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania W. W praktyce jednak nie będzie możliwe na wskazanych działkach ewidencyjnych wzniesienie jakiejkolwiek trwałej zabudowy, w szczególności budynku mieszkalnego.
Zatem w ocenie skarżącej działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...], mające być zgodnie z zaskarżoną decyzją przedmiotem ustanowionego użytkowania wieczystego, nie stanowią nawet zorganizowanej i spójnej całości możliwej do racjonalnego wykorzystania. Stanowią one jedynie wycinki dawnej nieruchomości przedzielonej gruntami, na których posadowiony jest wielokondygnacyjny budynek mieszkalny. Wszystkie wymienione wyżej działki ewidencyjne utworzone zostały w wyniku podziałów dawnej nieruchomości gruntowej zlokalizowanej przy ul. [...] ("[...]"), jednak stanowią one jedynie niewielkie fragmenty wymienionej dawnej nieruchomości gruntowej. Wniosek S.G. z dnia 3 maja 1949 r., złożony w trybie art. 7 ust. 1 dekretu, dotyczył zaś całej wyżej wskazanej nieruchomości zlokalizowanej przy dawnej ul. [...], stanowiącej przed objęciem postanowieniami dekretu zorganizowaną całość gruntową i gospodarczą.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego skarżąca wyjaśniła, że organy I i II Instancji całkowicie pominęły i zignorowały liczne dowody oraz wynikające z tych dowodów okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Tytułem przykładu E.J. wskazała na opinię Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia 30 sierpnia 2010 r., nr [...], z której wynika, że grunty przeznaczone skarżonym rozstrzygnięciem na ustanowienie na nich użytkowania wieczystego powinny pozostać integralnym fragmentem osiedla zabezpieczającym jego obsługę i nie mogą być wydzielane pod jakiekolwiek cele inwestycyjne. Dodała, że w toku sprawy ustalono m.in., że na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] zlokalizowana jest osiedlowa sieć ciepłownicza umożliwiająca dostawę ciepła dla jedenastu budynków mieszkalnych.
W ocenie skarżącej całkowicie pominięte przez organy rozstrzygające sprawę zostało również m.in. pismo Wydziału Planowania Miejscowego Biura Naczelnego Architekta Miasta Urzędu W. z dnia 6 czerwca 2005 r., nr [...], z którego wynika, że sposób zagospodarowania gruntów przeznaczonych kwestionowanym rozstrzygnięciem do ustanowienia użytkowania wieczystego "praktycznie całkowicie ogranicza możliwość nowego zainwestowania".
Zdaniem strony skarżącej, wskazane powyżej dokumenty i wynikające z nich okoliczności oraz wnioski praktycznie w ogóle nie zostały rozważone w celu rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności organy w żaden sposób nie wyjaśniły, dlaczego dokumentom tym i wynikającym z nich wnioskom nie przyznały jakiejkolwiek wagi na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, gdy tymczasem organy, uzasadniając wydawane przez siebie decyzje, powinny przeprowadzić szczegółową analizę i ocenę zgromadzonych w toku sprawy dowodów (w tym m.in. dokumentów) oraz ustalonego na podstawie tych dowodów stanu faktycznego. W ramach tej analizy i oceny powinny m.in. wskazać, dlaczego konkretne dowody (m.in. dokumenty) uznaje za decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy i dlaczego innym dowodom takiego waloru nie przyznają.
Mając na uwadze wskazane powyżej zarzuty E.J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. w części, tj. w zakresie, w jakim wskazana decyzja utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2013 r. co do punktu 1 i 2 sentencji decyzji Prezydenta W. oraz o uchylenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w zakresie punktu 1 i 2 sentencji, jak również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju Sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz. 270 z późn. zm.) sądy administracyjne mogą w razie uznania kontrolowanego aktu za wadliwy, w rozumieniu przywołanych przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawarta w art. 15 k.p.a., wyraża regułę, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Do uznania, że zasada ta została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy organ, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcia celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok NSA z 12 listopada 1992 r., sygn. V SA 721/92, LEX nr 10311) Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji.
Postępowanie dowodowe organu drugiej instancji winno więc prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a) oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w tym celu całego materiału dowodowego, tj. dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów (art.77 § 1 k.p.a.) Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ winien natomiast dokonać w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, iż elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., jest uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji. Jego zdaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z, powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy – okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swoich decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów zgodnych z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234).
Odnosząc powyższe rozwiązania do realiów przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie nie spełnia opisanych wyżej wymogów.
Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego sprowadza się w zasadzie do lakonicznego stwierdzenia, że ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe i do zacytowania treści art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U Nr 50, poz.279).
Z akt sprawy wynika, że nieruchomości oddane w użytkowane wieczyste w wyniku rozpatrzenia wniosku dekretowego oddane następcy prawnemu dawnego właściciela nieruchomości oznaczone jako działki ewid. nr [...] (o pow.[...] m²), nr [...] (o pow. [...] m²), nr [...] (o pow.[...] m²) znajdują się na terenie który nie jest objęty planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Natomiast obowiązuje tam Studium Uwarunkowań i Kierunków zagospodarowania W. uchwalone [...].X.2006 r. Uchwałą Rady W. Nr [...] zgodnie z którym teren ten przeznaczony jest pod funkcje mieszkaniowe oznaczone symbolem [...] (zabudowa mieszkaniowa do 12 m.)
Organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania, że cel ten w stosunku do zwróconych działek wbrew twierdzeniu organu I instancji nie może być w żaden sposób zrealizowany, ponieważ zgodnie z opinią Wydz. Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia 30 sierpnia 2010 r., sygn. [...], nieruchomość podlegająca podziałowi znajduje się na terenie intensywnie zagospodarowanym – osiedle zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej [...], a wydzielona działka nr [...] usytuowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie budynku mieszkalnego przy ul. [...] i stanowi teren niezbędny do obsługi osiedla (dojścia, powierzchnia biologicznie czynna, podziemna infrastruktura osiedla). Działka ta powinna pozostać integralnym fragmentem osiedla, zabezpieczającym jego obsługę i nie może być wydzielana pod jakiekolwiek cele inwestycyjne, natomiast działki nr [...] i nr [...] dodatkowo z uwagi na małą powierzchnię, cechy geometryczne, nie mogą pełnić roli samodzielnych działek budowlanych.Natomiast na niezagospodarowanej części osiedla (działki ew. nr [...] oraz [...] znajduje się sieć ciepłownicza o specyfikacji technicznej 2 xX DN 150, umożliwiająca dostawę ciepła dla jedenastu budynków mieszkalnych.
Rurociągi ciepłownicze znajdują się w kanale łupinowo – betonowym typu TB - 304. Przedmiotowa sieć ciepłownicza z racji dostawy ciepła dla części osiedla ma również bardzo duże znaczenie, co potwierdza treść pisma [...] Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej z dnia 05.03.2001 r. sygn. [...].
Jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się także do drugiego bardzo istotnego zdaniem Sądu zarzutu odwołania cyt." Wobec zaproponowanego prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] mkw, składającego się ze skrawków danej działki ([...] mkw, [...] mkw, [...] mkw) odmawiam ich przyjęcia. Wnoszę niniejszym o odszkodowanie za całą działkę o powierzchni [...] mkw przy ul. [...] dawnej ul. [...], w W. Zaproponowane do zwrotu skrawki dawnej działki, nieprzydatne do użytkowania, nie są przeze mnie do przyjęcia z wyżej wymienionych istotnych i niepodważalnych powodów. W zamian za to wnoszę o wypłacenie mi odszkodowania."
Brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu i istotnych okoliczności spornych w sprawie stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca miała bowiem prawo do zmiany swojego stanowiska w sprawie na tym etapie postępowania (odwołanie)i cofnięcia wniosku o zwrot, domagając się w zamian odszkodowania za całą nieruchomość, a organ był obowiązany odnieść się do tej kwestii i wyjaśnić sprawę ostatecznie czego nie uczynił. Wszystko to skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U z 2012 r.poz.270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.