Uzasadnienie
W dniu 1 czerwca 2017 r. Prezydent Miasta [...] wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] [...] stwierdzającą nieważność: 1) zarządzenia Prezesa Centralnego Urzędu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] marca 1951 r., znak [...], w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem: [...] w [...], ul. [...];
2) orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] listopada 1959 r., znak [...], w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa: [...] w [...], ul. [...], z wyłączeniem działki oznaczonej obecnie nr [...], zapisanej w kw Nr [...] o pow. 78 m², wchodzącej w skład znacjonalizowanej wraz z przedsiębiorstwem nieruchomości. Ponadto Minister Rozwoju w zakresie ww. działki stwierdził, że powołane orzeczenie z 1959 r. zostało wydane z naruszeniem prawa.
W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skutków prawnych, które będą trudne do odwrócenia. Skarżący podniósł, iż w przypadku stwierdzenia ostateczności zaskarżonej decyzji, istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia przez [...] w [...] z wnioskiem o wypłatę odszkodowania, z uwagi na brak możliwości uzyskania prawa własności przedmiotowej nieruchomości, jeszcze przed uzyskaniem prawomocności decyzji Ministra z dnia [...] kwietnia 2017 r. Może zatem dojść do sytuacji, gdy zostanie zasądzone odszkodowanie, a zgodnie z ostatecznym i prawomocnym rozstrzygnięciem nie będzie podstaw do uznania, iż wystąpiła szkoda po stronie ww. wnioskodawcy (sąd uchyli dotychczasowe decyzje i, w toku ponownego rozpoznania sprawy, nastąpi odmowa stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji). Tym samym wnioskodawca uzyska odszkodowanie, które jest nienależne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. Niemniej jednak – wobec treści powołanego przepisu - trzeba mieć na względzie fakt, że Sąd może wstrzymać wykonanie aktu ale nie ma takiego obowiązku. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dokonuje bowiem oceny zasadności skargi.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)).
Skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Ewentualna
Sygn. akt I SA/Wa 991/17 wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie finansowe, jest bowiem ze swej istoty czynnością odwracalną. Przy czym podkreślić należy, iż Sąd bada przesłanki wstrzymania wykonania wyłącznie w odniesieniu do zaskarżonego aktu, a nie do skutków wynikających z ewentualnego odrębnego postępowania administracyjnego lub sądowego, dotyczącego opisanej nieruchomości. Jednocześnie Sąd zauważa, że wskazany we wniosku przez skarżącego, jako źródło szkody - obowiązek wypłaty ewentualnego odszkodowania nie może być uznany za źródło potencjalnej szkody.
Sąd podkreśla, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.