Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty zadośćuczynienia w wysokości 1200,00 zł.
Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym:
T. G. pismem z dnia 2 października 2013 r. wystąpiła do Centrum Pomocy Społecznej [...] w W. o przyznanie jej kwoty 1200,00 zł tytułem zadośćuczynienia za poniesione szkody.
Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 61a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), powoływanej dalej jako "k.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty powyższego zadośćuczynienia i wskazał, że w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.s.", brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania wnioskodawczyni w trybie administracyjnym.
Po rozpatrzeniu zażalenia T. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymało ww. postanowienie w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji co do braku możliwości rozpatrzenia żądania strony w trybie przepisów ustawy o pomocy społecznej. Organ, powołując się na treść art. 61a § 1 k.p.a., wskazał, że przeszkodą do wszczęcia postępowania jest brak w przepisach prawa materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia wniosku.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G., wskazując że została ona wydana z naruszeniem jej interesu jako osoby bezdomnej. Skarżącą podała, że poniosła wielkie szkody materialne, a mimo to nie otrzymała stosownej pomocy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2013 r. wydane w trybie art. 61a § 1 k.p.a.
Stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie żądanie zostało wniesione przez osobę legitymującą się przymiotem strony, a zatem sporna pozostaje jedynie kwestia "innych uzasadnionych przyczyn", dla których postępowanie z wniosku T. G. nie mogło zostać wszczęte.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 546/14; https://cbois.nsa.gov.pl/).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., że brak było podstaw do wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej, bowiem brak jest przepisu prawa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej do dochodzenia w trybie administracyjnym zadośćuczynienia finansowego za poniesione szkody, tym bardziej, że skarżąca w piśmie z dnia 2 października 2013 r. nawet nie wskazała, jakie szkody poniosła.
Skoro zatem brak jest w niniejszej sprawie podstawy materialnoprawnej do rozpoznania żądania T. G. w trybie administracyjnym, organy słusznie odmówiły wszczęcia postępowania w przedmiocie tego żądania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).