Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie.
W dniu 6 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, formułując w treści zażalenia wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że prezes zarządu spółki – P.K. leczy się psychiatrycznie, a jego choroba (cyklofrenia) i jej leczenie powoduje liczne dysfunkcje: luki w pamięci, zaniedbywanie obowiązków.
Wraz z wnioskiem strona przedłożyła dowód uiszczenia w dniu 2 listopada 2017 r. wpisu sądowego od skargi w przedmiotowej sprawie w kwocie 3.628 zł oraz odpis z KRS.
W uzupełnieniu wniosku strona przedłożyła zaświadczenie o stanie zdrowia, z którego wynika, że ww. prezes zarządu spółki od 2013 r. cierpi na przewlekłe zaburzenia afektywne dwubiegunowe wpływające na zaburzenia pamięci oraz utrudniające lub uniemożliwiające normalne funkcjonowanie, a także orzeczenie lekarskie o częściowej niezdolności do pracy w okresie od 1 lipca 2017 r. do 31 października 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl natomiast art. 86 § 1, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Nadto, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Jak wynika z przytoczonych przepisów, uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: strona wystąpiła z wnioskiem w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonała jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Sąd uznał bowiem, że przyczyna uchybienia terminu ustała 30 października 2017 r., tj. w dniu, w którym strona skarżąca powzięła informację o wydaniu przez Sąd postanowienia odrzucającego skargę w niniejszej sprawie. Nadając wniosek w urzędzie pocztowym w dniu 6 listopada 2017 r. strona dochowała terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. W tym samym dniu strona przedłożyła dowód uiszczenia w dniu 2 listopada 2017 r. wpisu sądowego od skargi w kwocie 3.628 zł oraz odpis z KRS.
Odnosząc się do okoliczności spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, w ocenie Sądu, okoliczności powołane przez stronę skarżącą wystarczająco uprawdopodabniają, że mogła ona uchybić terminowi bez swojej winy. Skarżąca spółka we wniosku o przywrócenie terminu wskazała, że prezes zarządu spółki – P.K. leczy się psychiatrycznie, a jego choroba (cyklofrenia) i jej leczenie powoduje liczne dysfunkcje, w tym luki w pamięci, zaniedbywanie obowiązków. W uzupełnieniu wniosku strona przedłożyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że ww. prezes zarządu spółki cierpi na przewlekłe zaburzenia afektywne dwubiegunowe. Wskazane w zaświadczeniu dolegliwości mają charakter długotrwały (trwają od 2013 r.) i mogą powodować zaburzenia pamięci oraz utrudniać lub uniemożliwiać normalne funkcjonowanie.
Sąd uznał więc, że w okresie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi choroba osoby reprezentującej skarżącą spółkę mogła stanowić niezależną od niej przeszkodę uniemożliwiającą jej wykonywanie w sposób prawidłowy czynności procesowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.