Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów pozostawił bez rozpoznania wniosek "A" Sp. z o.o. z/s w Z. o udzielnie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Jak wynikało z akt sprawy 28 grudnia 2015 r. skarżąca wystąpiła o wydanie interpretacji indywidulnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku uwzględnienia usług finansowych przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana jako ustawa o VAT). Opisując stan faktyczny wskazała, że zajmuje się handlem produktami spożywczymi, w tym zakresie jest podmiotem rozpoznawalnym na rynku, jednoznacznie kojarzącym się z tą branżą. Sporadycznie świadczy usługi udzielania poręczeń finansowych wyłącznie na rzecz podmiotów powiązanych, nigdy spoza grupy. W ramach tych usług udziela poręczenia innemu podmiotowi z grupy, zgodnie z przepisami prawa cywilnego, w zamian za wynagrodzenie. Usługi świadczone charakter gwarancyjny dla banku, świadczone są sporadycznie, gdy wymagane jest poręczenie, a zatem mają one charakter pomocniczy i służą zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania całej grupy.
Celem działalności skarżącej nie jest stałe i konieczne wykonywanie opisanych usług, są one świadczone w związku z okazjonalnymi zdarzeniami występującymi w trakcie zasadniczej działalności. Jeśli chodzi o skalę obrotu uzyskanego z tytułu usług finansowych w całkowitym obrocie z prowadzonej działalności to ma ona marginalne znaczenie dla całości działalności spółki, Zasadniczy obrót i przychody generuje działalność handlowa. Na tle opisanych faktów strona pytała czy ma obowiązek uwzględnienia świadczonych sporadycznie pomocniczych usług finansowych przy proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT. Przedstawiając własny pogląd w sprawie twierdziła, że usługi te nie powinny być wliczane do obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego we współczynniku proporcji, z uwagi na ich pomocniczy, sporadyczny, incydentalny charakter, o którym mowa w art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT. Ujęcie ich w ww. proporcji wypaczyłoby rzeczywiste znaczenie tych usług dla działalności spółki.
Organ interpretacyjny po otrzymaniu wniosku strony stwierdził, że wymaga on uzupełnienia w zakresie doprecyzowania stanu faktycznego. Powołując się na art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej powoływana jako O.p.) wystąpił do skarżącej o uzupełnienie braków formalnych wniosku, szczegółowo opisanych w piśmie z 19 lutego 2016 r., w tym także o podanie informacji jaka na przestrzeni ostatnich lat była skala obrotów uzyskanych z tytułu udzielania poręczeń finansowych w stosunku do obrotów uzyskanych z tytułu pozostałej działalności prowadzonej przez skarżącą (pkt 6 pisma). Pismo zawierało pouczenie, że w przypadku nieuzupełnienia ww. braków w terminie 7 dni od daty doręczenia stronie wezwania wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.
Pismem z 25 lutego 2016 r. (wniesionym z zachowaniem terminu) strona udzieliła wyjaśnień, w zakresie opisanego w pkt 6 zagadnienia skarżąca podała, że "jak wskazano w treści wniosku, skala obrotu uzyskanego z usług finansowych w całkowitym obrocie z prowadzonej działalności gospodarczej ma marginalne znaczenie dla całości działalności spółki".
Postanowieniem z 29 marca 2016 r. organ interpretacyjny wniosek strony o udzielenie indywidualnej interpretacji pozostawił bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. W opinii organu interpretacyjnego skarżąca uzupełniła wniosek jedynie częściowo w zakresie pytań od 1 do 5, w zakresie pytania nr 6 podała jedynie to, co już wcześniej wynikało ze złożonego wniosku. Okoliczność ta uniemożliwia udzielenie interpretacji, gdyż nie można jednoznacznie stwierdzić czy świadczone przez stronę usługi winny zostać uznane za (pomocnicze) sporadyczne w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT.
Rozpoznając sprawę ponownie, w związku z zażaleniem strony, Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy ww. postanowienie. W uzasadnieniu wskazał na obowiązek wnioskodawcy m.in. w zakresie wyczerpującego stanu faktycznego, odwołując się do językowego znaczenia pojęcia "wyczerpujący" oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, wyjaśniając, że element ten stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji, wyznaczając jej granice, w tym także późniejszej ochrony wnioskodawcy w związku z udzieloną interpretacją. Powołując się na przepisy art. 14k-14n O.p. organ odwoławczy wskazał, że realizacja funkcji gwarancyjnej interpretacji indywidualnej nie może być realizowana w odniesieniu do nieskonkretyzowanego stanu faktycznego. Zaznaczył tez, że ocena zupełności stanu faktycznego leży w gestii organu interpretacyjnego, który został także zobowiązany do wezwania strony o uzupełnienie braków w tym zakresie.
Badanie czy strona usunęła braki formalne podania sprowadza się do prostego porównania treści wniosku i pisma go uzupełniającego. Przy czym domagając się uzupełnienia wniosku w zakresie stanu faktycznego organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do uzasadniania treści pytań i odnoszenia ich zasadności do konkretnej normy pranej, co zarzucała skarżąca w zażaleniu.
Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy organ interpretacyjny przywołał treść wniosku strony oraz wskazaną w nim podstawę prawną budzącą wątpliwości wymagające wykładni. Wskazał, że aby dokonać interpretacji spornej w sprawie normy tj. art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT konieczne jest zbadanie przesłanek, o których mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, w szczególności zaś ustalenia czy świadczone przez skarżąca usługi poręczenia maja charakter pomocniczy. Dalej wskazał na brak definicji legalnej tego pojęcia, co wymaga odwołania się do art. 176 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. z późn. zm., dalej powoływana jako Dyrektywa 112) i wydanego na jego tle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Przy tych wskazaniach ocena pomocniczego charakteru transakcji nie może być wyznaczana wyłącznie na podstawie ilości udzielanego finansowania (np. w formie poręczeń), konieczne jest ich zestawienie wg wielorakich kryteriów, takich jak wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów, itp., na tle całokształtu działalności podatnika.
Przedstawione okoliczności legły u podstaw wystąpienia do strony o uzupełnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie skali obrotu uzyskanego z tytułu usług finansowych w całości obrotów, gdyż informacje podane we wniosku były mało precyzyjne. Udzielona przez skarżącą informacja stanowiła w istocie powielenie danych zawartych we wniosku, co w świetle powołanych faktów organ interpretacyjny uznał za niewystarczające dla prawidłowego dokonana wykładni ww. przepisów.
W skardze strona domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia, rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie określonym we wniosku. Zarzucała naruszenie prawa procesowego, poprzez błędne zastosowanie art. 14b § 1, art. 14g, art. 14h orz art. 169 § 4 O.p. w związku z postanowieniem utrzymującym w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania.
W uzasadnieniu wskazywała, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych jest ograniczone wyłącznie do informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku, nie powinno być narzędziem umożliwiającym pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co zdaniem strony wystąpiło w tej sprawie. Wskazując na treść pytania, art. 90 ust. 2, ust. 3 oraz ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, treść zapytania skierowanego przez organ podatkowy w trybie art. 169 O.p. oraz udzielonych przez organ podatkowy odpowiedzi wskazała, że przedstawiła kompletny stan faktyczny umożliwiający udzielenie interpretacji przez organ podatkowy. Wyjaśniła, że obrót z tytułu usług ma marginalne znaczenie dla całości działalności skarżącej, co jest odpowiedzią wystarczającą, zwłaszcza, że przepisy nie określają ani kwotowej ani procentowej skali tych działań, odwołując się do sporadyczności. Zdaniem strony usługi pomocnicze to takie, które nie stanowią podstawowej działalności podmiotu, co wymaga zbadania wszystkich okoliczności faktycznych.
Skarżąca odwołała się do wykładni pojęcia "sporadyczne" dokonanej przez TSUE (wyroki o sygn. akt: C-306/94; C- 77/01 i glosa do niego), wywodząc, że taki charakter mają transakcje nie będące stałym, bezpośrednim i koniecznym uzupełnieniem zasadniczej działalności podatnika, a jej skala nie jest większa niż skala działalności podstawowej. Chodzi bowiem o to aby transakcje finansowe nie zniekształcały obrazu działalności podatnika. W dalszej części uzasadnienia strona odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych potwierdzających wykładnię tego pojęcia dokonaną przez TSUE, akcentując, że przy ocenie tego kryterium nie jest istotna wysokość obrotu ale charakter transakcji (stały, konieczny i zasadniczy dla działalności gospodarczej podatnika). W tym kontekście samo pytanie organu interpretacyjnego nie miało uzasadnienia, gdyż chodzi o sporadyczność a nie skalę kwotowa czy obrotową, o częstotliwość, co potwierdza wykładnia językowa.
W opinii strony już we wniosku przekazała ona wszystkie niezbędne organowi podatkowemu informacje. Jeśli zaś organ interpretacyjny uznał, że po uzupełnieniu wniosku przez stronę nadal nie spełnia on wymogów powinien ponowienie wezwać ją o kolejne uzupełnienie wniosku, wyjaśniając dokładnie, w kontekście konkretnych przepisów prawa materialnego, jakiej odpowiedzi oczekuje i jakie ma znaczenie dla sprawy kwotowe lub procentowe określenie wartości usług. W związku z tym działanie organu interpretacyjnego narusza art. 121 i art. 120 O.p. Podkreślała, że żądanie organu interpretacyjnego winno się ograniczać do wiadomości niezbędnych, nie ma zatem charakteru nieograniczonego, a wyznaczana jest koniecznością wskazania w jaki sposób na tle stanu faktycznego sprawy będą one wykorzystane. W rozpoznawanej sprawie wymogów tych nie spełniono, nie wskazano skąd pytanie o skale obrotów na tle przepisu, który odwołuje się do sporadyczności. W ocenie strony pytanie organu interpretacyjnego wykraczało poza ramy sprawy i nie było konieczne dla udzielania interpretacji indywidualnej.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Stanowi ona, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Badając legalności zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Spór między stronami sprowadza się do oceny, czy w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej wobec nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych ww. pisma.
W opinii organu interpretacyjnego opisany we wniosku stan faktyczny nie dawał możliwości wydania indywidualnej interpretacji w sposób odpowiadający przepisom prawa i wymagał uzupełnienia, powielenie przez stronę treści zawartych we wniosku organ interpretacyjny potraktował jako niewykonanie wezwania, co skutkowało pozostawieniem wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.
W opinii strony przedstawiony przez nią stan faktyczny był wystarczająco precyzyjny aby organ interpretacyjny mógł udzielić wykładni przepisów prawa materialnego, czego dowodzą powoływane przez regulacje ustawy o podatku od towarów i usług. Nie było zatem potrzeby kierowania do skarżącej wezwania w trybie art. 169 O.p. Ponadto wobec uznania, że uzupełnienie nie spełnia wymogów należało ponownie wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych, wskazując na podstawę prawa materialnego i cel żądanych informacji.
W sporze tym należy przyznać rację organom interpretacyjnym. Słusznie w treści zaskarżonego postanowienia wskazują one na cele i szczególną procedurę w jakiej wydawane są interpretacje indywidualne. Odnosząc się do pierwszej z poruszanych kwestii niewątpliwie celem interpretacji indywidualnej jest zapewnienie ochrony wnioskodawcy w przypadku gdy uzyska on stanowisko organu interpretacyjnego wyrażonego w indywidulanej interpretacji i zastosuje się do jego treści. Zgodnie z brzmieniem art. 14k O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. (§ 1). Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. (§ 2).
W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. (§ 3). Dalsze przepisy (art. 14l – art. 14n O.p.) dotyczą okoliczności i zasad zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku w przypadku zastosowania się do interpretacji indywidualnej.
Drugim istotnym dla sprawy zagadnieniem jest tryb w jakim wydawane są interpretacje indywidualne, co również akcentował w swoim rozstrzygnięciu organ interpretacyjny. Otóż zgodnie z art. 14b § 1, § 2, § 3.O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Z przepisem tym koresponduje zapis art. 14c § 1 i § 2. O.p. stanowiący, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Istotny jest także zapis art. 14h O.p. zawierający szerokie odesłanie do innych regulacji ustawy Ordynacja podatkowa.
Z treści tych norm jasno wynika, że tryb wydawania indywidualnych interpretacji znacząco odbiega od postepowania w sprawie określenia zobowiązań podatkowych. Przepis art. 14h O.p. zawierający normy odsyłające kieruje do przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, ale tylko w zakresie niektórych zasad postepowania, wyłączenia pracownika organu podatkowego i organu podatkowego, załatwiania spraw, wszczęcia postepowania, pełnomocnictwa, doręczeń, wezwań, udostępniania akt oraz kosztów postępowania. Brak zatem odesłania do regulacji dotyczących postepowania dowodowego, w tym zakresie, co jasno wynika z powołanych norm organ interpretacyjny bazuje na opisie stanu faktycznego przedstawionego mu przez stronę (wnioskodawcę) w treści wniosku o udzielnie interpretacji indywidualnej.
Zatem od wnioskodawcy zależy zakres okoliczności faktycznych, które przedstawi we wniosku. Organ interpretacyjny nie może w tym względzie prowadzić jakichkolwiek ustaleń, ale obowiązany jest opierać się na faktach opisanych mu przez stronę. Wnioskodawca jest bowiem zainteresowany uzyskaniem stanowiska, które będzie go następnie chroniło, winien zatem we własnym, dobrze pojętym interesie przedstawić istotne dla sprawy okoliczności pozwalające na udzielnie wyczerpującej i adekwatnej odpowiedzi.
Ustawodawca przewidział jednak sytuację, w których przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie będzie dawał możliwości udzielania poprawnej wykładni prawa, w takiej sytuacji organ interpretacyjny będzie obligowany wezwać stronę do uzupełniania tych braków. Podstawę takich działań stanowi art. 169 O.p., który zasadnie wykorzystał w rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny.
Słusznie na gruncie rozpoznawanego sporu domagał się on od skarżącej przedstawienia dodatkowych informacji (stanowiącej element stanu faktycznego), umożliwiającej wydanie poprawnej interpretacji indywidualnej odwołującej się do konkretnych okoliczności, co jest niezbędne z uwagi na wskazywany cel instytucji interpretacji indywidualnych.
Przypomnieć bowiem trzeba, że w rozpoznanej sprawie skarżąca domagała się wykładni przepisów art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT i oceny czy świadczone przez nią usługi (opisane we wniosku) – świadczone sporadycznie – winny być uwzględniane w proporcji, o której mowa w ww. przepisach. Zasadnie wskazuje w treści zaskarżonego postanowienia organ interpretacyjny, że dla udzielenia poprawnej odpowiedzi niezbędne jest ustalenie czy opisywane przez skarżącą usługi spełniają wymogi, o których mowa w art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, a zatem czy mają charakter pomocniczy. Obie strony sporu zgodnie przyznają, że wykładni tego pojęcia nie sposób szukać w przepisach krajowych, odwołują się zatem do wykładni językowej, przepisu Dyrektywy 112 oraz orzecznictwa TSUE i sadów administracyjnych wyprowadzając jednak z tych samych źródeł odmienne wnioski.
Podzielając zgodne stanowiska obu stron sporu, co do braku legalnej definicji i konieczności odwołania się do regulacji wspólnotowych Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, posiłkując się poglądem prawnym wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1917/11 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej powoływanej jako CBOSA), wskazuje, że nie neguje stanowiska TSUE wyrażonego w przytoczonym przez stronę wyroku C-77/01, stwierdzającego, że aczkolwiek skala dochodu generowanego przez transakcje finansowe może być wskazówką, iż nie powinny być one traktowane jako sporadyczne w rozumieniu tego przepisu, to fakt, że dochód ten jest większy niż dochód generowany przez przedsiębiorstwo w ramach jego głównej działalności - nie wystarcza do uznania, iż dana transakcja nie posiada sporadycznego charakteru. Uważa jednak, że sformułowanych twierdzeń nie powinno odnosić się automatycznie do każdej sprawy, gdyż w tych nie zawsze mamy do czynienia z tożsamym stanem faktycznym.
Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 7/10, TSUE orzeka na tle konkretnego stanu faktycznego, każdorazowo w innej sprawie odnosząc swoje wskazania do rozpatrywanego, zindywidualizowanego przypadku. Należy więc zachować pewną ostrożność przy przytaczaniu sformułowanych przez Trybunał tez i próbach ich uogólniania i odnoszenia do innych stanów faktycznych. Za niezasadne uznał Naczelny Sąd Administracyjny ograniczanie się przy dokonywaniu ustalenia relacji transakcji pomocniczych w stosunku do działalności podatnika jedynie do wartości i ilości dokonanych transakcji, nie można przyjąć, że w sprawie przy ocenie "sporadyczności" transakcji nie powinien być brany pod uwagę ich obrót w relacji do obrotu z podstawowej działalności podatnika. Stwierdzić bowiem należy, że przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia "incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych" nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i czynności zwolnione) rzutujących na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego. Aby dojść do wniosku, iż wskazane przez stronę czynności mają charakter pomocniczy konieczne jest ich zestawienie według różnorakich kryteriów (wartości, ilości, częstotliwości, wielkości zaangażowanych środków, itd.) z całokształtem działalności spółki. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność jest sporadyczna (incydentalna) należy wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika.
W kontekście tych uwag, w opinii Sądu, organ interpretacyjny był uprawniony do żądania od strony uzupełnienia stanu faktycznego o podanie okoliczności dotyczących relacji obrotu uzyskanego tytułem świadczenia usług finansowych do całkowitego obrotu z prowadzonej działalności gospodarczej, było to niezbędne do udzielenia poprawnej interpretacji. Jak wskazano celem tego aktu jest ochrona wnioskodawcy, nie może on zatem bazować na abstrakcyjnej wykładni prawa, ale musi być odniesiony do konkretnego stanu faktycznego, tylko wówczas wnioskodawca uzyska realną ochronę.
Skarżąca, co nie jest sporne nie podała żądanych informacji w uzupełnieniu wniosku składanym w trybie art. 169 O.p., powielając stanowisko przestawione w treści wniosku. W tych okolicznościach zasadnie organ interpretacyjny zastosował dalszą część przepisu art. 169 § 1 O.p., pozostawiając wniosek strony bez rozpoznania. Nie budzi wątpliwości, że wezwanie kierowane do strony w ww. trybie zawierało wskazanie podstawy prawnej, treść żądania oraz pouczenie o niezastosowaniu się do jego treści. W takiej sytuacji postepowanie organu interpretacyjnego nie budzi zastrzeżeń.
Wbrew twierdzeniom, a w istocie zarzutom skargi, organ interpretacyjny nie był obligowany do ponownego wzywania strony, gdy okazało się, że udzielona odpowiedź nie stanowi podstawy do procedowania. Powyższy wniosek wypływa z faktu, że odpowiedź strony stanowiła powielenie treści ujętych w stanie faktycznym, które zostały uprzednio uznane przez organ interpretacyjny za niewystarczające do wydania interpretacji indywidualnej. Przyjęcie twierdzeń strony, że w takich okolicznościach (powielania tych samych informacji) organ administracji ma ponawiać wezwanie w istocie prowadziłoby do paraliżu działania organów administracyjnych, które powielałby w nieskończoność wezwania w trybie art. 169 § 1 O.p.
W kontekście przedstawionych rozważań jako bezzasadne należy ocenić zarzuty naruszenia art. 14b § 1, art. 14g, art. 14h orz art. 169 § 4 O.p. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 O.p. bowiem organy interpretacyjne – jak wyjaśniono- działały na podstawie przepisów prawa, domagając się podania istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych do czego były umocowane.
Uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.