Uzasadnienie
We wniosku z dnia 09 lipca 2012 r. M. B. (dalej wnioskodawca) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r., nr [...].
W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wyegzekwowanie przez organ egzekucyjny kwoty 42.443 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. wraz z odsetkami stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znaczącej szkody oraz spowodowania w jego majątku trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazał, że ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci, a jego jedynym źródełek utrzymania jest działalność gospodarcza, z której osiąga dochód w wysokości około 4000 zł brutto. Nie ma przy tym żadnych oszczędności.
Dalej podniósł, że prowadzona działalność wymaga ciągłych nakładów, związanych z zatrudnianiem pracowników, ponoszeniem opłat licencyjnych oraz wydatków na działanie biura. Stąd egzekucja wskazanej wyżej kwoty może oznaczać utratę jego płynności finansowej, a w konsekwencji może prowadzić do trudnego do odwrócenia skutku, jakim jest zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r. Dz. U. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym.
W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał w dostatecznym stopniu, by w sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie negując faktu, że wysokość zobowiązań podatkowych wnioskodawcy jest wysoka i przekracza deklarowane przez niego zarobki, należy jednak wskazać, że dysproporcja ta nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się bowiem, że samo wykonanie decyzji, dotyczącej należności pieniężnych, nie jest jednoznaczne z powstaniem znacznej szkody. Zwłaszcza, że w razie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia, może ona liczyć na zwrot niezasadnie wyegzekwowanych kwot.
Inaczej natomiast wygląda kwestia doprowadzenia, w wyniku nienależnego wyegzekwowania kwoty podatku, do utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę i w efekcie zaprzestanie przez niego prowadzenia działalności gospodarczej. Będzie to wówczas skutkiem bez wątpienia trudnym do odwrócenia.
Jednakże w oparciu o materiał dowodowy w sprawie, trudno jest stwierdzić, by takie zagrożenie zachodziło w niniejszej sprawie. Wnioskodawca, poza oświadczeniem o wysokości swoich zarobków, nie przedstawił bowiem żadnych dokumentów na poparcie swoich argumentów. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, by móc ocenić jego aktualną sytuację finansową, a tym samym stwierdzić, czy w istocie grozi mu jakakolwiek szkoda bądź skutki, trudne do odwrócenia w drodze zwrotu wyegzekwowanych kwot.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.