Uzasadnienie
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. prowadził przeciwko D. W. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] wystawionych przez wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W., a dotyczących składek na ubezpieczenie społeczne za okres od listopada 1995 do grudnia 1998.
Na to postępowanie egzekucyjne pismem z dnia [...] dłużnik wniósł zarzuty, zarzucając przedawnienie dochodzonego obowiązku a także jego wykonanie w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Stosownie do przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w dniu [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. wydał, jako wierzyciel, postanowienie nr [...], na mocy którego zajął negatywne stanowisko w sprawie zgłoszonych w sprawie zarzutów, stwierdzając, że na skutek prowadzonego postępowania egzekucyjnego został przerwany bieg terminu przedawnienia, zaś informacja dłużnika o realizacji zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. została potwierdzona jedynie co do składki za sierpień 1994r.
Po uzyskaniu stanowiska Wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] którym uznał zarzuty za bezzasadne, powołując się na wiążące stanowisko wierzyciela.
W zażaleniu na to postanowienie dłużnik ponownie podniósł zarzut przedawnienia zobowiązania oraz jego wykonania wywodząc, że od 1996 właściwym dla niego – ze względu na adres zamieszkania był Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. i w tej jednostce opłacał składki na ubezpieczenie społeczne.
Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji wywodził, że podniesiony przez Skarżącego zarzut wyczerpuje znamiona zarzutu opisanego w przepisie art. 33 pkt. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl przepisu art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt. 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt. 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska Wierzyciela zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt. 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Ponieważ Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. w postanowieniu z dnia [...] nr [...] uznał w za bezzasadne podniesione przez Stronę zarzuty, stanowisko to było wiążące dla organu egzekucyjnego I instancji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wierzyciel w wydanym w sprawie postanowieniu szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do wniesionych zarzutów.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący powtórzył dotychczasowe zarzuty..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o je oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Po myśli przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga nie jest zasadna.
Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżone postanowienie organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 270) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – nieistnienia obowiązku w związku z upływem terminu przedawnienia oraz jego wygaśnięcia na skutek zapłaty.
Zgodnie z treścią przepisu art. 34 § 1 tejże ustawy "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 – 7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 -5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca".
W związku z treścią przytoczonego przepisu, organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela, którym w sprawie jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W., o wyrażenie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu.
Wierzyciel stanowisko swoje wyraził w postanowieniu z dnia [...] nr [...], oddalając wniesiony zarzut i wskazując, że upływ terminu przedawnienia zobowiązania nie nastąpił, zaś zobowiązanie nie był wykonane ani wobec wierzyciela ani wobec innej jednostki organizacyjnej. Postanowienie wierzyciela stało się ostatecznym.
Należy podkreślić, iż postępowanie egzekucyjne nie może być jeszcze jedną płaszczyzną, na której dokonuje się kontroli istnienia zobowiązania. Postępowanie wykonawcze zmierza do wyegzekwowania zobowiązania wynikającego z decyzji (lub zeznania) poprzez jego zapłatę lub ściągnięcie w trybie postępowania egzekucyjnego. Na tym etapie nieskuteczne jest żądanie stwierdzenia nieistnienia obowiązku
Poprzednio wyrażony pogląd co do tego, że w postępowaniu egzekucyjnym nieskuteczne jest żądanie stwierdzenia nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 cyt. ustawy), znajduje swoje oparcie w przepisie art. 34 § 1 cyt. ustawy stanowiącego, że zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-6 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela. Skoro więc wierzyciel odpowie na zapytanie organu egzekucyjnego twierdząco, że obowiązek podatkowy istnieje, a przedawnienie nie nastąpiło, to rzeczą organu egzekucyjnego będzie dalsze prowadzenie egzekucji. Organ ten bowiem nie może podważyć wypowiedzi wierzyciela, gdyż wówczas musiałby przeprowadzić pełną kontrolę istniejących decyzji, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze, do czego żadnym przepisem organ egzekucyjny nie jest uprawniony.
"Skoro organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.), to oparcie zarzutów zobowiązanego na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje, wywoła zamierzony skutek jedynie w razie przyznania tego faktu przez wierzyciela w trybie art. 34 § 1 tej ustawy." (wyrok NSA z 30.11.2000 r sygn. akt III SA 2571/99 ONSA 2002/1/27)
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, w której wierzyciel jednoznacznie stwierdził, że zobowiązanie nie wygasło ani na skutek przedawnienia ani na Kutek zapłaty na konto innego oddziału ZUS.
Wobec takie stanowiska wierzyciela i nie przedstawienia przez zobowiązanego dowodów zapłaty zobowiązania organ egzekucyjny nie mógł uwzględnić zarzutów.
Zaznaczyć należy, że stanowisko wierzyciela zobowiązany mógł zwalczać w odrębnym postępowaniu- w drodze zażalenia na postanowienie zawierające to stanowisko. Skoro nie skorzystał z tej drogi nie może skutecznie w dalszym ciągu podnosić zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.