Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jej jedynym źródłem utrzymania jest renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.
Z kwoty tej wydatkuje średnio 380 zł na lekarstwa i 80 zł na układ ratalny z Urzędem Skarbowym. Na utrzymanie pozostaje jej 300 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Renta wynosi 776,95 zł netto.
Dokumenty i oświadczenia, złożone na wezwanie skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) potwierdzają dane udzielone na urzędowym formularzu wniosku, a nadto wynika z nich, że strona utrzymuje się z renty i pomocy rodziny, zwłaszcza w zakresie wydatków na lekarstwa, żywność i odzież. Saldo rachunku, który posiada, wynosi średnio około 300 zł.
Powyższe dane uzasadniają żądanie wniosku.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższe zostało wykazane. Za uwzględnieniem żądania wniosku przemawia fakt, że skarżąca uzyskuje rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, której wysokość może ledwie starczać na pokrycie podstawowych potrzeb socjalnych. Strona zatem nie ma ani możliwości poczynić dodatkowych rezerw na opłacenie kosztów sądowych ani podjąć dodatkowej pracę zarobkową.
Nie dysponuje też majątkiem, z którego mogłaby pozyskać środki finansowe. Rodzina natomiast przede wszystkim pomaga jej w podstawowym utrzymaniu
W tym stanie rzeczy uznać należało, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, przy czym rozpoznający niniejszy wniosek referendarz sądowy był związany zakresem żądania wnioskodawczyni, która wnosiła o zwolnienie od koszów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W związku z tym postanowił jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.