Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6.10.2016 r., doręczonym pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 17.10.2016 r., referendarz sądowy odmówił przyznania R. O. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 21.10.2016 r. (data stempla pocztowego) skarżąca, zastępowana przez doradcę podatkowego, wniosła zażalenie na ww. orzeczenie, kierując je do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego na podstawie art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne.
Ja wynika z treści powołanego wyżej art. 259 § 1 p.p.s.a., właściwym środkiem prawnym do zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 6.10.2016 r. był sprzeciw, a nie zażalenie. Dodatkowo należy zauważyć, że sądem właściwym do rozpoznania sprzeciwu jest, zgodnie z powołanym przepisem, wojewódzki sąd administracyjny.
Tymczasem, strona działająca w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego) nie tylko że błędnie nazwała wywiedziony środek zaskarżenia (jako "zażalenie"), ale i skierowała go do Naczelnego Sądu Administracyjnego (za pośrednictwem tut. Sądu), czyli w trybie właściwym dla zażaleń. W świetle tych okoliczności nie ulega wątpliwości, że intencją pełnomocnika strony skarżącej było zakwestionowanie postanowienia referendarza sądowego z dnia 6.10.2016 r. w drodze zażalenia, nie zaś, jak tego wymaga przepis art. 259 § 1 p.p.s.a., w drodze sprzeciwu kierowanego do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Powyższa konstatacja, przy zaakcentowaniu faktu, że dobór właściwych środków zaskarżenia powinien być znany pełnomocnikowi strony skarżącej, uzasadniała odrzucenie wywiedzionego zażalenia na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15.01.2013 r., w sprawie o sygn. akt II GZ 510/12; z dnia 10.01.2013 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 565/12; z dnia 23 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 992/09).
Wskazując na powyższe, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.