Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 19 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 1019/19

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A. Ł. i P. W. (dalej: Strona, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...], nr [...], znak: [...], w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości - na której nie zamieszkują mieszkańcy - a powstają odpady komunalne położonej, przy ul. [...] w J., w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r. w kwocie 44 zł miesięcznie, od 1 maja 2014 r. do 31 stycznia 2015 r. w kwocie 24 zł miesięcznie, od 1 lutego 2015r. w kwocie 23,92 zł miesięcznie.

Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji pismem z 23 stycznia 2018 r. wezwał Skarżącą A. Ł. "do złożenia w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego wezwania, deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na wszystkie nieruchomości na terenie J., w których prowadzona jest działalność".

W uzasadnieniu wezwania podał, że "Zgodnie z § 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej J. z dnia [...] w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, postanowiono odbierać od dnia 1 lipca 2013 r. odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne".

W odpowiedzi - Skarżąca A. Ł. pismem z 30 stycznia 2018 r. oświadczyła, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. Ł. A w J. przy ul. [...]. Działalność prowadzona jest w jej miejscu zamieszkania. Miejsce zamieszkania i miejsce działalności znajdują się w jednym budynku. Działalność prowadzona jest w pomieszczeniu przynależnym do budynku mieszkalnego. W działalności gospodarczej wytwarzane są tylko odpady medyczne. W prowadzonej działalności nie są wytwarzane odpady komunalne. Na odbiór odpadów komunalnych od 2011 roku ma zawarła umowę z B w J. Odpady medyczne odbierane są systematyczne raz w tygodniu (do pisma załączyła kopię faktury VAT z 30.12.2017 r.). Oświadczyła też, że jako osoba fizyczna odprowadza regularnie, co miesiąc opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do Urzędu Miasta J. W świetle powyższego Skarżąca nie znajduje podstawy prawnej do złożenia deklaracja DGO-2 i obciążenia jej dodatkowymi opłatami za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Decyzją z [...], nr [...] organ pierwszej instancji m.in. na podstawie § 2 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej J. z dnia [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (Dz. Urz. Województwa D. z 2013 r. poz. [...]) i § 2 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej J. z dnia [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (Dz. Urz. Województwa D. z 2014r. poz.[...]) określił Skarżącej A. Ł. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, zlokalizowanej przy ul. [...] w J. od 1 lipca 2013 r.

Decyzją z [...], nr [...] organ drugiej instancji uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji z [...] wskazując, że "Organ pierwszej instancji nie rozważył stanowiska strony i nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji powodów ustalenia opłaty jak dla nieruchomości niezamieszkałej. W szczególności Prezydenta Miasta J. nie rozważył czy w sprawie nie ma zastosowania art. 6j ust. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zgodnie z którym, w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, zamieszkałą, a w części nieruchomość niezamieszkałą, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z ust. 1-3. Organ odwoławczy nakazał, aby w toku ponownego rozpoznania sprawy organ pierwszej instancji rozważył stanowisko odwołującej się".

Po uchyleniu ww. decyzji organ pierwszej instancji, na podstawie właściwych rejestrów i ewidencji ustalił, że Skarżąca A. Ł. jest podatnikiem podatku od nieruchomości - z nieruchomości położonej w J. przy ul. [...]. Z ewidencji podatkowej wynikało, że przedmiotem opodatkowania jest budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2 i budynek mieszkalny związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 (czyli z ewidencji podatkowej nie wynikało, że Skarżąca ta zgłosiła do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stawce przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - nieruchomość położoną przy ul. [...] w J.) [pisma wewnętrzne urzędu k. 18 i k. 19 akt administracyjnych].

Decyzją z [...], nr [...] – zaadresowaną tym razem do obu Skarżących - organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie art. 6o i art. 6q ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz.1454 ze zm.) w związku art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz z art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) i § 2 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej J. z [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (Dz. Urz. Województwa D. z 2013 r. poz. [...]) i § 2 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej J. z [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty (Dz. Urz. Województwa D. z 2014 r. poz. [...]) określił obu Skarżącym wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości przy ul. [...] w J.:

"a) na której zamieszkują mieszkańcy, w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 28 lutego 2014 r. w kwocie 18 zł miesięcznie, a od 1 marca 2014 r. w kwocie 15 zł miesięcznie;

b) na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r. w kwocie 44 zł miesięcznie, od 1 maja 2014 w kwocie 24 zł miesięcznie, od 1 lutego 2015 r. w kwocie 23,92 zł miesięcznie".

W uzasadnieniu opisał stan faktyczny i wyliczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w J. przy ul. [...], a nie przy ul. [...], jak wskazano w sentencji (z uzasadnienia wynikało, że w sprawie nieruchomości położonej w J. przy ul. [...], została złożona właściwa deklaracja; nieruchomość ta ma innych współwłaścicieli, niż nieruchomość położona pod numerem [...]).

Decyzją z dnia [...], nr [...], organ drugiej instancji uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie polecił, aby organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, wydał rozstrzygnięcie w oparciu o wszystkie regulacje prawne odnoszące się do poszczególnych okresów, tj. z uwzględnieniem 3 uchwał (Rady Miejskiej J.): z 2012 r., z 2013 r. (o ile będzie miała zastosowanie) oraz z 2014 r., jak też regulaminy utrzymania czystości i porządku w mieście J. W sentencji decyzji organ pierwszej instancji miał wskazać konkretne przepisy wszystkich aktów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie.

Następnie w uzasadnieniu decyzji organ powinien wskazać konkretne przepisy i ich treść, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w poszczególnych okresach, z powołaniem właściwych aktów prawnych. W osnowie decyzji powinien wskazać również przepisy uchwały nr [...] Rady Miejskiej J. z dnia [...] w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Województwa D. z 14 stycznia 2013 r., poz. [...]). Organ miał również wskazać podstawę i sposób wyliczenia opłaty określonej w punkcie 1 decyzji.

Organ drugiej instancji polecił nadto organowi pierwszej instancji wyjaśnić wątpliwości w zakresie różnic w adresie nieruchomości, wynikające z informacji zawartych w Raporcie dotyczącym podatku od nieruchomości i deklaracjach (w których widnieje adres budynku jako [...]) oraz w decyzji ([...]).

Organ drugiej instancji zauważył także, że uchwałą nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej we W. z [...] stwierdziło nieważność części (w zakresie § 2 ust. 1 i § 2 ust.

1. 2) uchwały Rady Miejskiej J. nr [...] z dnia [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty.

Objętą zarzutami skargi w niniejszej sprawie decyzją z [...] organ pierwszej instancji określił obu Skarżącym - A. Ł. i P. W. - "wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości - na której nie zamieszkują mieszkańcy - a powstają odpady komunalne, zlokalizowanej przy ul. [...] w J. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r. w kwocie 44 zł miesięcznie, od 1 maja 2014 r. do 31 stycznia 2015 r. w kwocie 24 zł miesięcznie, od 1 lutego 2015 r. w kwocie 23,92 zł miesięcznie".

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość została wykazana w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej dla Urzędu Miasta J. (zgodnie z pismem Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru z dnia 4 lipca 2019 r. znak [...]) jako budynek zlokalizowany na działce nr [...], [...] w obrębie [...]-S., do którego przyporządkowano adres: ul. [...]. W przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza przez A. Ł. pod nazwą A o zadeklarowanej przeważającej działalności gospodarczej (kod [...]) - [...].

Organ pierwszej instancji jako podstawę prawną stawki opłaty wskazał:

1. 1) § 2 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej J. z [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty w okresie od 1 stycznia 2014r. do 28 lutego 2014 r.;
2. 2) § 2 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej J. z [...] w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej J. z [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki tej opłaty w okresie od 1 marca 2014 r. do 31 stycznia 2015 r.

Zdaniem organu, Uchwała nr [...] Rady Miejskiej J. z [...] w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (...) nie ma zastosowania w analizowanej sprawie.

Decyzją z dnia [...] organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną przez Strony decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...].

W uzasadnieniu powołując treść art. 6q ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.; dalej: u.c.p.g.), art. 6c ust. 2 u.c.p.g., art. 6j ust. 4 u.c.p.g., art. 6j ust. 4a u.c.p.g. wskazał, że Skarżąca twierdzi, iż nieruchomość jest nieruchomością zamieszkałą i uiszcza już od niej opłaty za wywóz odpadów. Działalność gospodarcza Skarżącej, jej zdaniem, nie powinna generować obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty - na zasadzie zwolnienia przewidzianego w art. 6j ust. 4a u.c.p.g., w którym mowa o działalności biurowej.

Zdaniem organu drugiej instancji poza sporem pozostaje, że Skarżąca na nieruchomości nie prowadzi działalności (obsługi) biurowej, lecz kosmetyczną. Art. 6j ust. 4a u.c.p.g. nie może więc w sprawie znaleźć zastosowania.

Bez znaczenia w sprawie jest fakt, że Skarżąca A. Ł. zleca odbiór odpadów medycznych prywatnie. Odpady komunalne są to odpady, które nie zawierają odpadów niebezpiecznych i które nie są odbierane od Skarżącej A. Ł. przez B s.c. (o ile oczywiście nadal ten podmiot odbiera odpady medyczne). Odpady medyczne nie obejmują odpadów bytowo-gospodarczych (np. opakowań po zużytych kosmetykach, środkach czystości, odpady papierowe), których dotyczy niniejsze postępowanie.

Bez znaczenia zdaniem organu drugiej instancji jest okoliczność, że współwłaścicielka nieruchomości, tj. Skarżąca P. W., nie prowadzi na nieruchomości działalności gospodarczej. Art. 6h u.c.p.g. nakłada obowiązek uiszczania opłaty na właścicieli.

W skardze do tut. Sądu zarzucono:

1. 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że nieruchomość zlokalizowana przy ul. [...] w J. jest nieruchomością niezamieszkałą i w związku z powyższym podlega obowiązkowi uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość jest zamieszkana przez Skarżącą, która jako osoba fizyczna odprowadza opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do Urzędu Miasta;
2. 2) naruszenie art. 6m ust. 1 w zw. z art. 2 pkt. 4 oraz art. 6o u.c.p.g. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że Skarżąca P. W. jako współwłaściciel nieruchomości była adresatem decyzji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym odpadami powstałymi w wyniku prowadzonej przez Skarżącą A. Ł. działalności gospodarczej, podczas gdy adresatem tej decyzji winna zostać jedynie A. Ł. jako zamieszkująca tą nieruchomość, jak również prowadząca w tej nieruchomości działalność gospodarczą;
3. 3) naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie. Zdaniem Strony, organ błędnie przyjął, że Skarżąca P. W. zobowiązana jest do zapłaty opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położnej przy ul. [...] wyłącznie z tytułu posiadania udziału w prawie własności do lokalu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ winien przyjąć, iż podstawą naliczenie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest przepis 6j ust. 4a, który stanowi, iż w przypadku prowadzenia w części lokalu mieszkalnego obsługi biurowej działalności gospodarczej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się w ramach opłaty dotyczącej nieruchomości. Wbrew ustaleniom organu, odpady powstałe na nieruchomości w związku z działalnością jednej ze skarżących, są odpadami, o których mowa w z przepisu 6j ust. 4a u.c.p.g., albowiem skarżąca prowadzi w części lokalu mieszkalnego obsługę biurową do działalności gospodarczej.

Zdaniem Strony, organ w sposób nieuprawniony dokonuje wykładni rozszerzającej przepisów tłumacząc, że klienci oczekujący na zabieg w gabinecie kosmetycznym produkują odpady komunalne. Zdaniem Strony, "ustawodawca w art. 6j ust. 4a u.c.p.g. uwzględnił fakt, że klienci oczekujący do lokalu biurowego produkują odpady komunalne jak również przy sprzątaniu lokalu biurowego powstają odpady komunalne, albowiem nie wyłączył tych czynności spod ww. przepisu". W sprawie należy uwzględnić fakt, że obsługa biurowa działalności gospodarczej skarżącej to rejestracja pacjentek, prowadzenie księgowości oraz pisanie wyjaśnień do organów podatkowych mieszczą się w ww. przepisie.

Natomiast działalność nie biurowa to wykonywanie zabiegów, przy których wytwarzane są tylko i wyłącznie odpady, które podlegają utylizacji. Nieczystości z sali zabiegowej nie mogą być wrzucane do odpadów komunalnych.

Przepis art. 6j ust. 4 u.c.p.g. miałby zastosowanie do stanu faktycznego wskazanego w uzasadnieniu do decyzji tylko i wyłącznie wtedy, gdyby odpady wytwarzane przez Skarżącą nie podlegały obowiązkowi utylizacji wynikającemu z innych ustaw. Tylko w tej sytuacji organ mógłby uznać, że odpady wytwarzane przez Skarżącą w prowadzonej działalności są odpadami powstałymi poza działalnością biurową związaną z prowadzoną dzielnością gospodarczą.

W odpowiedzi organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlega uwzględnieniu, jednak z innych przyczyn niż podane w jej uzasadnieniu. Tylko zarzut z pkt 1 skargi, dotyczący ustaleń faktycznych co do rodzaju nieruchomości jest zasadniczo trafny.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W sprawie, organ w odpowiedzi na skargę zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a strona w terminie 14 dni od doręczenia jej tego pisma nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.

Zgodnie z art. 6c u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie, Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1). Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (ust. 2).

Art. 6j u.c.p.g. przewidywał zasadniczo 3 różne sposoby obliczania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami (odbiór odpadów) - dla 3 różnych sytuacji.

Art. 6j ust. 1, ust. 2, ust. 2a u.c.p.g. – dla nieruchomości zamieszkałej;

Art. 6j ust. 3 u.c.p.g. – dla nieruchomości niezamieszkałej;

Art. 6j ust. 4 i ust. 5 u.c.p.g. – dla nieruchomości o charakterze mieszanym, tj. częściowo zamieszkałej i częściowo niezamieszkałej.

W sprawie, w pierwszej kolejności należało ustalić rodzaj nieruchomości, a następnie zastosować właściwą dla tego typu nieruchomości stawkę opłaty.

Zwrócił na tą okoliczność uwagę organ drugiej instancji w pierwszej decyzji kasatoryjnej z [...], uchylającej pierwszą decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W ww. pierwszej decyzji kasatoryjnej wskazano, że "Organ pierwszej instancji nie rozważył stanowiska strony i nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji powodów ustalenia opłaty jak dla nieruchomości niezamieszkałej. W szczególności Prezydenta Miasta (...) nie rozważył czy w sprawie nie ma zastosowania art. 6j ust. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zgodnie z którym, w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, zamieszkałą, a w części nieruchomość niezamieszkałą, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z ust. 1-3".

Sąd wskazuje, że z przyjętego stanu faktycznego wynika, że nieruchomość ma właśnie charakter mieszany, o którym mowa w art. 6j ust. 4 u.c.p.g. Strona potwierdza, że nieruchomość w części jest zamieszkana, a w części prowadzona jest działalność gospodarcza. Strona podnosi jedynie, że nie można ustalić opłaty na podstawie tego przepisu, ze względu nie powstawanie odpadów w toku działalności.

W dalszym toku postępowania podatkowego, wbrew ww. zaleceniom, kwestia zasadności zastosowania art. 6j ust. 4 u.c.p.g., nie została wyjaśniona.

W kolejnej decyzji z [...] organ pierwszej instancji nie wykonał ww. zaleceń, a co więcej, być może omyłkowo, podał inny adres nieruchomości i stan faktyczny dotyczący tej innej nieruchomości.

Także ta decyzja organu pierwszej instancji z [...], została uchylona kolejną decyzją kasatoryjną organu drugiej instancji z dnia [...].

Tym razem organ drugiej instancji, wydał kolejne zalecenia (powołanie właściwej podstawy prawnej i wyjaśnienie kwestii adresu) - pomijając jednak (nieprawidłowo) kwestię właściwej kwalifikacji nieruchomości, tj. czy jest to nieruchomość zamieszkana, niezamieszkana, czy też o charakterze mieszanym.

W trzeciej z kolei, objętej zarzutami skargi w niniejszej sprawie, decyzji z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji nie wykonał wszystkich ww. zaleceń, tj. nie wyjaśnił, z jakiego powodu nie przyjął mieszanego charakteru nieruchomości oraz nie wyjaśnił kwestii adresu.

W tym ostatnim zakresie nie jest to wada zasadnicza. Właściwy adres wynika bowiem z pisma A. Ł. z 30 stycznia 2018 r., w którym Strona oświadczyła, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. Ł. A w J. przy ul. [...].

Natomiast z akt sprawy wynika, że adres: J. przy ul. [...], który wynika z ewidencji podatkowej, dotyczy innej nieruchomości, której ta Skarżąca jest współwłaścicielem (z innymi osobami) i którą zadeklarowano do opodatkowania.

Natomiast brak uzasadnienia, z jakiego powodu organ pierwszej instancji przyjął, że nieruchomość, której dotyczy niniejsze postępowanie, ma dla celów ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami charakter nieruchomości niezamieszkałej, a nie mieszany, powoduje, że także to, trzecie z kolei, orzeczenie organu pierwszej instancji powinno zostać uchylone lub co najmniej organ drugiej instancji powinien wyjaśnić z jakiego powodu takie stanowisko zaakceptował.

Tymczasem organ drugiej instancji w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z [...] nie odniósł się do tej kwestii, koncentrując się na wyjaśnieniu, z jakiego powodu nie sposób uznać działalności prowadzonej na nieruchomości za biurową (art. 6j ust. 4a u.c.p.g.) oraz wykazaniu prawidłowości obciążenia opłatą wszystkich współwłaścicieli.

W tej pierwszej kwestii wywody organu podatkowego drugiej instancji co do opłat do dnia 1 lutego 2015 r. - są zbędne. Do tego dnia art. 6j ust. 4a u.c.p.g. nie mógł mieć zastosowania, został on bowiem dodany przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy z 28 listopada 2014 r. (Dz.U.2015.87) zmieniającej u.c.p.g. - z dniem 1 lutego 2015 r.

W odniesieniu do okresu po 1 lutego 2015 r. – stanowisko organu co do oceny działalności gospodarczej prowadzonej na nieruchomości jako nie biurowej – jest oczywiście prawidłowe. Ze skargi wynika, że czynności biurowe wykonywane są niezależnie od usług kosmetycznych. Natomiast usługi kosmetyczne nie są niewątpliwie usługami biurowymi i w zakresie, dotyczącym opłaty od tej części nieruchomości, jaka służy działalności gospodarczej (usługom fryzjerskim i kosmetycznym) stanowisko organu, jest w pełni uzasadnione.

W drugiej kwestii (tj. obciążenia opłatą obu Skarżących), rację ma organ podatkowy drugiej instancji, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami przez wszystkich współwłaścicieli, wynika wprost z przepisów. Zgodnie z art. 6h u.c.p.g. "Właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi". Zgodnie z w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. przez właściciela nieruchomości rozumie się także: "współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością". Prawidłowo zatem wskazał organ odwoławczy, że nie ulega wątpliwości, że - zgodnie z powołanymi przepisami - zobowiązanymi do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są wszyscy współwłaściciele nieruchomości i że każdy z nich ma interes prawny w określeniu wysokości tej opłaty. Stroną postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości takiej opłaty powinni być wszyscy współwłaściciele nieruchomości.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela tezę przedstawioną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 29 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Go 764/19 (publ. w CBOSA), że "Nie można domniemywać, że prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości automatycznie skutkuje powstawaniem odpadów komunalnych. Możliwe są bowiem sytuacje, w których poszczególne nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy są niewykorzystywane przez dłuższy czas, w związku z czym nie generują wspomnianych odpadów lub też, tylko na jednej z nieruchomości powstają odpady". Rację ma jednak organ, że prowadzona przez jedną ze Skarżących działalność gospodarcza musi generować odpady komunalne takie jak opakowania po zużytych kosmetykach, środkach czystości, odpady papierowe. W skardze strona nie twierdzi, że tego typu odpady nie są na nieruchomości wytwarzane, uzasadnia jedynie, że ich utylizacji dokonuje prywatna firma, która usuwa odpady medyczne.

Z tego powodu chybione jest stanowisko Strony, że z racji wytwarzania w toku działalności gospodarczej na nieruchomości odpadów medycznych, które podlegać muszą utylizacji, w świetle u.c.p.u. należy przyjąć, iż na nieruchomości powstają wyłącznie odpady "prywatne", związane z zamieszkaniem, a opłata za ich odbiór powinna być ustalona stosownie do takiego ich właśnie charakteru.

Zasadnicze wątpliwości w sprawie budzi brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wbrew zaleceniom pierwszej decyzji kasacyjnej SKO z [...] organ pierwszej instancji nie wyjaśnił i nie uzasadnił, z jakich powodów zignorowano oświadczenie Strony, która w toku całego postępowania twierdziła, że nieruchomość obciążona sporną opłatą służy zarówno celom mieszkalnym jak i w części - działalności gospodarczej, co wskazuje na jej charakter mieszany. Pominięcie tej istotnej w sprawie okoliczności uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny przyjętych w sprawie skutków podatkowych.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

Adwokat Skarżących w skardze nie wnioskował o zasądzenie kosztów postępowania, stąd brak w tym zakresie wniosku profesjonalnego pełnomocnika wykluczał ich zasądzenie w wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do czytelnego skonstruowania uzasadnienia decyzji z podaniem faktów, które przyjął za udowodnione, dowodów, na jakich się oparł i wyjaśnienia swojego stanowiska prawnego. Pomimo, że Strona wielu ustaleniom nie zaprzecza lub je potwierdza oraz pomimo przesądzenia przez Sąd pewnych ocen, organ: 1) dla porządku wprost potwierdzi (lub może w inny sposób wyjaśni), że podanie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] (str. 25 akt administracyjnych), uchylonej decyzją z [...], adresu nieruchomości: ul. [...], J., której współwłaścicielem jest W. W. - było omyłkowe;

1. 2) poda opis nieruchomości przy ul. [...] w J., której dotyczy sprawa i wskaże, czy oparł się na oświadczeniu Strony z 30 stycznia 2018 r., czy też na innych dowodach;
2. 3) poda, na czym polega działalność jednej ze Skarżących, czy generuje odpady komunalne i na jakiej podstawie przyjął takie ustalenia;
3. 4) wyjaśnieni, czy ostatecznie uznaje nieruchomość za zamieszkaną, niezamieszkaną czy o charakterze mieszanym i z jakich powodów;
4. 5) w szczególności odniesie się do pisma z dnia 30 stycznia 2018 r. w którym Skarżąca A. Ł. oświadczyła, że "prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. Ł. A w J. przy ul. [...]. Działalność prowadzona jest w jej miejscu zamieszkania. Zarówno miejsce jej zamieszkania jak również miejsce działalności prowadzone jest w jednym budynku. Działalność prowadzona jest w pomieszczeniu przynależnym do budynku mieszkalnego"; z pisma tego jednoznacznie wynika, że budynek ma charakter mieszany, o którym mowa w art. 6j ust. 4 u.c.p.g.;
5. 6) przypisze właściwy przepis z art. 6j u.c.p.g. dla przyjętego charakteru nieruchomości;
6. 7) obliczy według właściwej metody z art. 6j u.c.p.g. opłatę należną od Skarżących, stosując adekwatne do okresu stawki uchwał rady miasta.