Uzasadnienie
Pismem z dnia 01.01.2010 r., wniesionym w dniu 04.01.2010 r., Pan A. B. zaskarżył ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L. z dnia [...] listopada 2009 r.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu i jednocześnie merytorycznie odniósł się do zarzutów zawartych w skardze.
Skarżący, po doręczeniu mu w dniu 15.02.2010 r. odpisu odpowiedzi na skargę, złożył osobiście w dniu 22.02.2010 r. w Biurze Podawczym tut. Sądu dwa pisma, z których jedno zaadresował do "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu", a drugie - do "Dyrektora Izby Skarbowej we W. oddział zamiejscowy w L. za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu". W pierwszym z pism, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz rozszerzył zarzuty skargi. W drugim zaś - powtórzył treść wniosku, o którym mowa wyżej. Uzasadniając żądanie przywrócenia terminu, skarżący wskazał, że termin na złożenie skargi minął w dniu 31.12.2009 r., jednak w dniu tym, w godzinach popołudniowych, nie udało mu się nadać przesyłki na poczcie, bowiem poczta była nieczynna (okazało się, że w Sylwestra urzędy pocztowe nie funkcjonowały jak w dni powszednie).
W ocenie skarżącego, niemożność skorzystania w tym dniu z usług pocztowych, była przeszkodą, której nie mógł pokonać nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Nie był bowiem w stanie otworzyć zamkniętej już poczty, a inne urzędy również były nieczynne. W efekcie, skargę na poczcie złożył w najbliższym możliwym terminie (jak tylko poczta została otwarta). Tak więc, w ocenie skarżącego, w takiej sytuacji przysługuje mu prawo do przywrócenia terminu. Na poparcie swojego żądania skarżący powołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt FZ 645/04. Wobec powyższego, skarżący stwierdził, iż przywrócenie terminu jest obowiązkowe, bo zgodnie z art. 6 EKPCz Polska ma obowiązek zapewnić mu dostęp do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniosek taki wraz ze skargą wnosi się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.
Wskazać również trzeba, iż zgodnie z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. (...).
W realiach rozpoznawanej sprawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony dopiero po doręczeniu skarżącemu odpisu odpowiedzi na skargę, a więc już po wniesieniu skargi, nie było zatem potrzeby składania tegoż wniosku wraz ze skargą i za pośrednictwem organu, którego rozstrzygnięcie zostało zaskarżone (Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w L.).
Mając zatem na uwadze powołane regulacje, jak i wyjaśnienia skarżącego zawarte w treści wniosku, Sąd stwierdza, iż złożony wniosek nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. nie został wniesiony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Oznacza to, ze wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozpoznanie wniosku, której konsekwencją jest odrzucenie wniosku jako spóźnionego.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że termin do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie upłynął, jak prawidłowo wskazał skarżący, w dniu 31.12.2009 r. (zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego doręczono skarżącemu w dniu 01.12.2009 r. – k. 12 akt administracyjnych). W dniu tym, jako oznajmił skarżący, nie udało mu się jednak wnieść skargi, bowiem placówki pocztowe, w godzinach popołudniowych były zamknięte. Dlatego skargę nadał na poczcie w pierwszym możliwym terminie, tj. w dniu 04.01.2010 r., co potwierdza zawarta w aktach koperta (k. 3 akt sądowoadministarcyjnych).
Tak więc, z punktu widzenia oceny warunków formalnych przedmiotowego wniosku, data wniesienia skargi (04.01.2010 r.), rozpoczynała bieg siedmiodniowego terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. W tym to bowiem dniu ustała trwająca od 31.12.2009 r. przyczyna uniemożliwiająca dotrzymanie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Stwierdzić zatem należy, iż termin do złożenia przedmiotowego wniosku upływał w dniu 11.01.2010 r. Z akt sprawy tymczasem wynika, że został on wniesiony w dniu 22.02.2010 r., czyli po terminie określonym w art. 87.§ 1 p.p.s.a..
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.