Uzasadnienie
W sprawie, prawomocnym postanowieniem z dnia 19 lipca 2011 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał Z.Z. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata W.K.
Z akt sprawy wynika, że na adres ustanowionego z urzędu adwokata dokonywane były w sprawie doręczenia w postępowaniu wszczętym zażaleniem wywiedzionym samodzielnie przez skarżącego od postanowienia Sądu z dnia 23 maja 2011 r. oddalającego wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 28 marca 2011 r. Wyrokiem tym uchylone zostało zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta P. z dnia 28 kwietnia 2010 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia 26 października 2011 r. (sygn. akt II GZ 442/11) Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wyżej wskazane zażalenie.
Nadto pismem z dnia 29 listopada 2011 r. ten sam adwokat zwrócił się do Sądu o wykładnię wyżej wskazanego postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 lipca 2011 r. w zakresie czynności, jakie ma podjąć w sprawie, z kolei pismem datowanym na dzień 27 grudnia 2011 r. skierował do Sądu wniosek o zasądzenie "kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu wedle norm przepisanych" oraz oświadczył, że nie zostały one zapłacone. Wedle oświadczenia pełnomocnika procesowego ostatnie pismo zostało przesłane na adres strony skarżącej w dniu 4 stycznia 2012 r.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 ze zm. – dalej Rozporządzenie) w § 19 wprowadziło zasadę, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Z kolei w § 18 ust. 1 Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za występowanie w postępowaniu w pierwszej instancji (pkt 1) lit. a, b, c § 18 ust. 1 Rozporządzenia) oraz w drugiej instancji: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, tylko udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bądź udział w postępowaniu zażaleniowym (pkt 2) lit. a, b, c i d § 18 ust. 1 Rozporządzenia).
Wedle § 2 ust. 1 Rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Natomiast po myśli § 5 Rozporządzenia wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.
W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej adwokat brał udział, na skutek uwzględnienia go przez Naczelny Sąd Administracyjny jako pełnomocnika strony skarżącej z urzędu, w postępowaniu wszczętym zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2011 r. oddalającego wniosek o uzupełnienie uzasadnienia.
Do wynagrodzenia adwokata za udział w postępowaniu zażaleniowym zastosowanie znajduje unormowanie wynikające z § 18 ust. 1 pkt 2) lit. d Rozporządzenia, wedle którego stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postępowaniu zażaleniowym 120 zł. Referendarz sądowy uznał, iż wynagrodzenie za udział adwokata W.K. w postępowaniu zażaleniowym winno równać się, na zasadzie wynikającej z § 2 ust. 1 Rozporządzenia, kwocie stawki minimalnej z uwagi na brak aktywności adwokata w tej sprawie.
W odniesieniu do pozostałych przejawów aktywności adwokata ustanowionego z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym pod sygn. akt I SA/Wr 103/11 referendarz sądowy nie znalazł podstaw do zakwalifikowania podjętych przez tego pełnomocnika czynności (pisma z dnia 29 listopada i 27 grudnia 2011 r.) – ze względu na ich treść - do żadnej z kategorii przewidzianych w Rozporządzeniu, ani też do powiązania ich, po myśli § 5 Rozporządzenia, z czynnościami w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju.
Według § 2 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie adwokata, wynosi w sprawie odpowiednio 27,60 zł (23% kwoty 120 zł wynagrodzenia za udział w postępowaniu zażaleniowym przed sądami administracyjnymi).
Reasumując, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu adwokatowi W.K. kwotę 147,60 zł kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, z tytułu udziału w postępowaniu zażaleniowym, na którą składają się: wynagrodzenie - 120 zł oraz podatek od towarów i usług – 27,60 zł.
Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.