Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata oświadczając, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem dzieci w wieku 10 i 14 lat oraz z żoną, z którą ma ustanowioną rozdzielność majątkową. Posiada udział w 1/12 w domu jako spadek po zmarłej siostrze, poza tym nie ma żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Rozdzielność majątkowa z żoną została ustanowiona w 2002 r. Wnioskodawca nie uzyskuje żadnych dochodów. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący przedłożył plik pism i kserokopii dotyczących stanu zdrowia rodziców, orzeczenia z 1997 r. o niepełnosprawności wnioskodawcy oraz ustanowionej z żoną rozdzielności majątkowej.
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pismem z dnia 22 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego – T.K. (matka) wniosła sprzeciw. W jego treści wskazała, że sytuacja jej syna jest Sądowi bardzo dobrze znana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ze złożonego formularzu jednoznacznie wynika, że skarżący jest osobą w trudnej sytuacji finansowej oraz nie posiada majątku, który umożliwiałby mu pozyskanie dodatkowych środków. Okoliczności te w szczególności potwierdzają dokumenty złożone w sprawie o sygn. I SA/Wr 502/12, z których wynika, że jedynymi dochodami rodziny skarżącego jest wynagrodzenie w kwocie 1.200 zł z tytułu umowy o dzieło, a więc ze źródła niestałego i niepewnego. Nadto wskazana kwota przeznaczona jest na utrzymanie trzyosobowej rodziny, w tym dzieci w wieku szkolnym.
Oznacza to, że oświadczenie złożone przez skarżącego jest wiarygodne i jak słusznie wskazywał pełnomocnik skarżącego nie istniały podstawy do wzywania strony o dodatkowe dokumenty. Należało zatem uznać, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika oraz kosztów sądowych.
W konsekwencji, Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.