Uzasadnienie
B.K., pismem wniesionym w dniu 19 stycznia 2015 r., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 rok.
Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2015 r. Przewodniczący Wydziału I stwierdził braki formalne skargi polegające na nieokreśleniu przez skarżącego naruszenia prawa bądź interesu prawnego oraz niepodaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, w związku z czym nakazał wezwanie skarżącego do ich usunięcia.
W wykonaniu ww. zarządzenia, Sąd pismem z dnia 4 lutego 2015 r., wezwał skarżącego do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została skierowana pod adres wskazany w skardze. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłkę doręczono w dniu 25 lutego 2015 r. w trybie tzw. prawnej fikcji doręczenia.
Z akt sprawy wynika, że braki formalne skargi nie zostały przez skarżącego uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3. Każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia; podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; wymienienie załączników (art. 46 § 1 p.p.s.a.).
Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt (art. 46 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Ponadto, stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 stycznia 2015 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych przez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca przywołane wezwanie została doręczona skarżącemu w trybie art. 73 § 1-4 p.p.s.a. (prawna fikcja doręczenia).
Przepis art. 73 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego – czternastego dnia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, które to doręczenie jest oparte na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r. II GSK 589/14, LEX nr 1447223)
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione.
Z akt sprawy wynika bowiem, że przesyłka zawierająca przedmiotowe wezwanie, została dwukrotnie awizowana w dniach 11 i 19 lutego 2015 r. (dowód: k. 11 akt sądowych), o czym adresat został powiadomiony przez umieszczenie zawiadomienia ("awizo") w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zatem uznać należy, że z dniem 25 lutego 2015 r. (czternaście dni liczone od daty pierwszego awizowania przesyłki) doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu owej przesyłki. Z tym też momentem rozpoczął swój bieg termin do wykonania ww. wezwania, który upłynął w dniu 4 marca 2015 r. Ponieważ skarżący w wyznaczonym terminie nie wykonał czynności, o które został wezwany, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.