Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 6 czerwca 2012 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 18 stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 412,00 zł. Jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji, opodatkowano budynek mieszkalny o powierzchni 212 m2 według stawki 0,70 zł za 1 m2 oraz grunt o powierzchni 614 m2 według stawki 0,43 zł za 1 m2.
W odwołaniu od decyzji podatnik zarzucił, że wysokość ustalonego mu podatku od nieruchomości jest niezgodna z zasadą sprawiedliwości społecznej gwarantowanej w art. 2 Konstytucji RP, ponieważ w ubiegłym roku inflacja w Polsce wyniosła 4,3 %, a podatek wzrósł z kwoty 293,00 zł do kwoty 412,00 zł, co dowodzi złego gospodarowania publicznymi pieniędzmi przez obecne władze B. Organ odwoławczy uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującym prawem. Wysokość stawek podatku od nieruchomości nie zależy od wskaźnika inflacji. Stawki podatku za 1 m2, zastosowane przez organ pierwszej instancji zostały określone w uchwale nr XV/109/11 Rady Miasta B. z dnia 26 października 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zawarto stawki maksymalne, tj. dla gruntów pozostałych - 0,43 zł za 1 m2, a dla budynków mieszkalnych - 0,70 zł za 1 m2. Zatem Rada Miasta B. określając stawki podatku w uchwale nie przekroczyła stawek maksymalnych, ustalonych przez ustawodawcę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne sądu. Funkcjonariusze publiczni oparli bowiem decyzje na przepisach niższej rangi niż Konstytucja RP, uchwalonych przez niedemokratyczne władze, wybrane w niewolnych wyborach. Wybory do Senatu RP, Sejmu RP i do samorządów nie były demokratyczne ani wolne, ponieważ pojedynczemu obywatelowi nie wolno zgłosić do komisji wyborczej swojej politycznie niezależnej kandydatury. Jest to dowodem niezgodności przepisów wyborczych z art. 32 Konstytucji RP i art. 3 Protokołu dodatkowego nr 1 do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Naruszeniem konstytucyjnych zasad sprawiedliwości jest podwyżka podatku od nieruchomości o 40,61 %, gdy inflacja wyniosła 4,3 %. Ustawa, która umożliwiła wprowadzenie tak niesprawiedliwie wysokiej podwyżki jest niezgodna z Konstytucją RP.
W piśmie procesowym z dnia 24 września 2012 r. skarżący ponownie wskazał na niezgodność z Konstytucją RP ustawy określającej stawki podatku od nieruchomości oraz ustaw, na podstawie których wybierani są funkcjonariusze publiczni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia wysokości podatku od nieruchomości ustalona skarżącemu za 2012 r. Sąd rozpoznając skargę na decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości bada zgodność tej decyzji z przepisami prawa stanowiącymi podstawę wydania tej decyzji, tj. z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 zez zm.) oraz z przepisami aktów wykonawczych do tej ustawy. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania w ramach niniejszego postępowania legalności przepisów prawa wyborczego, zarówno do Sejmu RP i Senatu RP oraz do jednostek samorządu terytorialnego, jak również nie jest uprawniony do badania legalności przepisów prawa, na podstawie których powoływani są do orzekania członkowie Samorządowych Kolegiów Odwoławczych.
W związku z powyższym w ramach niniejszego postępowania nie jest możliwe przedstawienie przez Sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu na wniosek skarżącego pytania prawnego co do zgodności przepisów prawa wyborczego z Konstytucją RP, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Sądem nie jest zależne w rozumieniu art. 193 Konstytucji RP od odpowiedzi na tego rodzaju pytanie.
Jak już wyżej wskazano, podstawę prawną orzekania przez organy podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości stanowiły przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości dotyczących poszczególnych przedmiotów opodatkowania, z tym że stawki te nie mogą przekroczyć rocznie ustalonych w tym przepisie stawek maksymalnych. Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1 ogłasza minister właściwy do spraw finansów publicznych w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.
Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2011 r. (M.P. Nr 55, poz. 755) górna granica stawek kwotowych dla gruntów pozostałych wynosiła 0,41 zł, a dla budynków mieszkalnych 0,67 zł. Natomiast zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 19 października 2011 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2012 r. (M.P. Nr 95, poz. 961) górna granica stawek kwotowych dla gruntów pozostałych wynosiła 0,43 zł, a dla budynków mieszkalnych 0,70 zł. Z powyższego wynika, że górna granica stawek kwotowych na rok 2012 r. uległa podwyższeniu zgodnie z zasadą określoną w art. 20 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. z uwzględnieniem wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych.
Nieuzasadniony jest więc zarzut skarżącego, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podwyższają górną granicę stawek kwotowych bez uwzględnienia wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia w tym zakresie niezgodności przepisów tej ustawy z Konstytucją RP i kierowania przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.
Stosownie do § 1 uchwały nr XV/109/11 Rady Miasta B. z dnia 26 października 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości stawka podatku od nieruchomości na terenie Gminy Miejskiej B., stawka tego podatku od gruntów pozostałych wynosi 0,43 za 1 m2, a od budynków mieszkalnych 0,70 zł za 1 m2. Stawki podatku obowiązujące na terenie Gminy Miejskiej B. nie przekroczyły w roku 2012 r. górnych stawek ustalonych przez Ministra Finansów stosownie do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Natomiast stosowanie przez Gminę w roku 2011 r. niższych stawek podatku w stosunku do górnych stawek ustawowych nie stanowi przeszkody do podwyższenia tych stawek na rok 2012 r. do maksymalnej wysokości, przewidzianej w obwieszczeniu Ministra Finansów.
Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.