Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 24 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 1081/21

Uzasadnienie

1. 1. Postępowanie przed organami administracji publicznej.
2. 1.1. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. nr 0201-IEE1.711.229.2021.MO Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy) stwierdził niedopuszczalność zażalenia Wójta Gminy Bolesławiec (dalej jako: Strona, Skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lubinie (dalej jako: NUS) nr 0211-SEE.711.POS.724.2021 z dnia 22 lipca 2021 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr 15.0238.2021.KT z dnia 16 lutego 2021 r.
3. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 22 lipca 2021 r. NUS umorzył postępowanie egzekucyjne dotyczące nieuregulowanej zaległości w podatku od nieruchomości za 2015 r., w zakresie której wierzycielem była Strona. W dniu 23 czerwca 2021 r. Strona przesłała bowiem zawiadomienie o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, tj. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 19 maja 2021 r. nr SKO/41/EA-4/2021, którym uchylono w całości postanowienie Strony z dnia 31 marca 2021 r. nr FB 3120.03.20201.MB w sprawie zgłoszonych zarzutów, tj. wygaśnięcia obowiązku w całości na skutek przedawnienia tego zobowiązania. Z tego powodu NUS umorzył postępowanie egzekucyjne, wydając postanowienie, które zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie.
4. 1.3. Od ww. postanowienia NUS, pismem z dnia 4 sierpnia 2021 r., Strona wniosła zażalenie i zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej jako: "u.p.e.a.") w zw. z art. 34 § 4 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r., a tym samym uznanie, że obowiązek wygasł w całości, co skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego objętego ww. tytułem wykonawczym. W uzasadnieniu zażalenia Strona podniosła m.in., że decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr FB.3120.7126-P.2015.D.2020 określono Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasom Państwowym Nadleśnictwu C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 74.152 zł (dalej jako: Nadleśnictwo). Następnie, Nadleśnictwo wezwane do uregulowania należności, podniosło zarzut przedawnienia ww. zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. W związku z tym, Strona ponownie wezwała Nadleśnictwo do zapłaty. W dniach 17 i 18 lutego 2021 r. dokonano zajęć rachunków bankowych Nadleśnictwa, jednakże pismem z dnia 2 marca 2021 r. Nadleśnictwo złożyło zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji, wskazując na niedopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie egzekwowanego obowiązku. Pismem z dnia 9 marca 2021 r. organ egzekucyjny zwrócił się do Strony, jako wierzyciela, o zajęcie stanowiska w sprawie. Postanowieniem z dnia 31 marca 2021 r. Strona uznała zarzut Nadleśnictwa za nieuzasadniony. Jak dalej wskazano w zażaleniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r. nr SKO/41/EA-4/2021 postanowiło o uchyleniu ww. postanowienia Strony i orzekło o uznaniu zarzutu wygaśnięcia, poprzez przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. To zaś skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia NUS z dnia 22 lipca 2021 r. Strona argumentowała, że w jej ocenie nie doszło do przedawnienia zobowiązania Nadleśnictwa w podatku od nieruchomości za 2015 r. z uwagi na art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), na mocy którego w okresie obowiązywania stanu epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zdaniem Strony, zajęć rachunków bankowych Nadleśnictwa dokonano przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. To zaś - wedle oceny Strony - oznaczało, że umorzenie postępowania egzekucyjnego było bezzasadne.
5. 1.4. Postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia Strony wskazując, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydane na podstawie art. 34 § 4 pkt 3 lit. a u.p.e.a. w zw. z art. 33 § pkt 5 u.p.e.a. jest niezaskarżalne.
6. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji.
7. 2.1. Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie art. 59 § 5 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że zażalenie na postanowienie NUS było niedopuszczalne. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy oraz o zasadzenie od organu odwoławczego na rzecz Strony kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Strona podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko.
8. 2.2. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
9. 2.3. Do postępowania jako uczestnik zgłosiło się Nadleśnictwo, popierając stanowisko organu odwoławczego i wnosząc w piśmie z dnia 12 stycznia 2022 r. o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od Strony skarżącej na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
10. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
11. 3.1. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu, jako niezasadna.

3.2. W pierwszej kolejności badaniu podlega najdalej idący zarzut nieuzasadnionego – zdaniem Skarżącego – przyjęcia przez DIAS, że postanowienie NUS z dnia 22 lipca 2021 r. jest niezaskarżalne. Skarżący zarzucał bowiem, że art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania i należy go stosować w związku z art. 59 tej ustawy, a zatem także z § 5 tegoż artykułu. W tym zakresie odwołał się do wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2017 r. o sygn. II FSK 3447/15 (dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, dalej: CEBOSA), w uzasadnieniu którego wskazano, że umorzenie postępowania ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku jest niedopuszczalne, przy czym art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, a umorzenie na podstawie tego przepisu może nastąpić w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 59 u.p.e.a. W tej kwestii trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że pogląd ten sformułowany został po pierwsze w kontekście możliwości częściowego umorzenia postępowania, gdy egzekucja jest niedopuszczalna w odniesieniu do niektórych osób wskazanych jako zobowiązani lub gdy niedopuszczalne jest egzekwowanie niektórych obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym oraz prowadzenia egzekucji w stosunku do tej części zobowiązania ujętego w tytule wykonawczym, odnośnie którego zarzutu nie wniesiono lub nie uwzględniono. Po drugie – a co istotniejsze – pogląd ten sformułowano w poprzednim stanie prawnym, który obowiązywał do dnia 29 lipca 2020 r., czego Skarżący nie dostrzegł. NSA podtrzymywał to stanowisko w kolejnych orzeczeniach, m.in. w wyroku z dnia 8 lipca 2021 r. o sygn. III OSK 3590/21 (publ. w CEBOSA), lecz dotyczyło to stanu prawnego obowiązującego do dnia 29 lipca 2020 r. (por. u.p.e.a. wedle tekstów jednolitych opublikowanych w: Dz.U. z 2016 r., poz. 599; Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 i Dz.U. z 2019 r., poz. 1438).

Inny był zatem kontekst prawny, w ramach którego sformułowane zostało takie stanowisko NSA. Ponadto z dniem 30 lipca 2020 r. istotnej zmianie uległo brzmienie przepisów art. 33, art. 34 i art. 59 u.p.e.a, które regulują odpowiednio: podstawy zarzutów, tryb ich rozpatrzenia oraz przesłanki umorzenia postępowania. Zmiany te wprowadzono ustawą z dnia 11.09.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070), a uwzględniono je w tekście jednolitym opublikowanym w Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 z dnia 21 sierpnia 2020 r.

1. 3.3. W tym miejscu warto przytoczyć treść art. 33, art. 34 i art. 59 u.p.e.a. w stanie obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r., które mają następujące brzmienie:

Art. 33. § 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1. 1) nieistnienie obowiązku;
2. 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
3. a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
4. b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
5. c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
6. 3) błąd co do zobowiązanego;
7. 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
8. 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
9. 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
10. a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
11. b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
12. c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. § 3. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, przepisów § 1 i 2 nie stosuje się. Przepis art. 17a stosuje się.

§ 4. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

§ 5. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:

1. 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
2. 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;
3. 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Art. 34 § 1. Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.

§ 2. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1. 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2. 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
3. a) w całości,
4. b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
5. 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
6. a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
7. b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

§ 3. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie.

§ 4. Organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o:

1. 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne;
2. 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części;
3. 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w:
4. a) art. 33 § 2 pkt 1-5,
5. b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej
6. - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części.

Art. 59 § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:

1. 1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;
2. 2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;
3. 3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;
4. 4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:
5. a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,
6. b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
7. 5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
8. 6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;
9. 7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.

§ 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

§ 2a. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:

1. 1) określonym w § 1 pkt 1, 4, 6 i 7 oraz § 2;
2. 2) niespełnienia w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy;
3. 3) gdy zachodzi błąd co do zobowiązanego.

§ 3. (uchylony).

§ 4. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zawiera informację o uchyleniu czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 60 § 1 zdanie pierwsze.

§ 5. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.

§ 6. W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w § 1 pkt 4 lit. b i pkt 5-7 oraz § 2 pozostają w mocy skutki związane z zastosowaniem środka egzekucyjnego.

Powyższe przepisy gwarantują zatem rozpoznanie zarzutu z zachowaniem zasady dwuinstancyjności oraz z zapewnieniem dwuinstancyjnej kontroli sądowoadministracyjnej ostatecznego postanowienia organu II instancji w sprawie zarzutu. Skarga uruchamiająca kontrolę sądowoadministracyjną – co oczywiste – nie przysługuje jednak wierzycielowi w razie uwzględnienia w ostatecznym postanowieniu zarzutu, który wierzyciel wcześniej oddalił. Rozwiązanie to od strony procesowej jest analogiczne do sytuacji, gdy przykładowo w postępowaniu podatkowym organ odwoławczy uwzględnia odwołanie podatnika od decyzji wymiarowej. Skargi od takiej decyzji organ podatkowy I instancji wnieść przecież także nie może. W odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie słusznie zwrócono na to uwagę Skarżącemu.

Omawiany przepis art. 34 § 4 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. wyraźnie stanowi, że w takiej sytuacji organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5, umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, postanowienie takie ma charakter wyłącznie formalny. Potwierdza ono niemożność kontynuowania postępowania egzekucyjnego z powodu zajścia trwałej przeszkody potwierdzonej ostatecznym postanowieniem o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Żaden przepis nie przewiduje zażalenia na takie postanowienie o umorzeniu, a w szczególności nie należy go wywodzić z art. 59 § 5 u.p.e.a. Przyjęcie zaskarżalności takiego postanowienia byłoby zresztą niecelowe.

Po pierwsze nie ma bowiem potrzeby i sensu, aby dać w ten sposób możliwość ponownego badania kwestii zarzutu, który w sposób ostateczny został już rozpoznany. Po drugie nie byłoby tutaj w istocie czego kontrolować na skutek ewentualnego zażalenia, skoro organ ma w tej sytuacji procesowej obowiązek umorzenia postępowania narzucony z mocy ustawy w sposób sztywny i orzeka w tej kwestii automatycznie.

Umorzenie postępowania będące konsekwencją wydania ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5 u.p.e.a., jest szczególnym przypadkiem umorzenia, do którego przepisy art. 59 u.p.e.a., w tym § 5 tego artykułu, jako normy o charakterze ogólnym w stosunku do regulacji szczególnej z art. 34 § 4 u.p.e.a., się nie odnoszą. Z zakresu normowania art. 59 § 1 pkt 1) u.p.e.a. wyłączona jest sytuacja opisana w art. 34 § 4 u.p.e.a. Przepis pkt 1) § 1 art. 59 tejże ustawy będzie miał zastosowanie wowczas, gdy organ egzekucyjny dokona samodzielnego (a nie na skutek zarzutu zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej uwzględnionego w ostatecznym postanowieniu, którym organ egzekucyjny jest związany) ustalenia niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w szczególności w związku z dyspozycją art. 7 § 3 u.p.e.a., który przewiduje, że stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy.

W takim przypadku potrzeba weryfikacji takiego ustalenia z zachowaniem zasady dwuinstancyjności jest oczywista i aktualizuje się wówczas możliwość jej realizacji w trybie zażalenia, o którym mowa w § 5 art. 59 u.p.e.a.

3.4. Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.

Słusznie zatem DIAS stwierdził, że wniesione przez Skarżącego zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na uwzględnienie zarzutu zobowiązanego jest niedopuszczalne. Tym samym, poprzez odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a., organ odwoławczy właściwie zastosował art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., zgodnie z którymi organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

1. 3.5. Za bezprzedmiotowe uznać należy wobec tego odnoszenie się do zawartych w skardze zarzutów, które zmierzają do ponownej weryfikacji rozstrzygniętej w sposób ostateczny kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego egzekwowanego w ramach umorzonego postępowania, na co także zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

1. 3.6. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono w całości, gdyż żaden z zarzutów zgłoszonych w skardze nie podlegał uwzględnieniu, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

1. 3.7. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3) p.p.s.a.