Uzasadnienie
A. spółka z o.o. z siedzibą we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W z 7 lipca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z 23 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. W skardze podniosła m in. zarzut przedawnianie zobowiązań objętych decyzją, naruszenie przepisów procesowych, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy oraz naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm.) przez jego rozszerzającą wykładnię.
Strona skarżąca wniosła także o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 125 §1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.– dalej: P.p.s.a.), w związku z wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich z 22 października 2014 r. skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 31/14) w sprawie zbadania zgodności art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.) w zakresie w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie, z art. 2 Konstytucji RP. Wniosek o zawieszenie postępowania skarżąca podtrzymała w piśmie z 21 września 2016 r.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) ani w odpowiedzi na skargę, ani w piśmie z 6 października 2016 r. nie odniósł się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania. Wskazał na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2015 r. (sygn. akt II FSK 2025/13) i wyjaśnił, że w niniejsze sprawie postanowieniem z 5 listopada 2015 r. D. Urzędu Skarbowy wszczął śledztwo w sprawie: (1) wprowadzenia organu podatkowego w błąd przez żądanie zwrotu na rachunek bankowy podatku naliczonego od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. przez stronę skarżącą, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 76 § 1 w zw. z art. 6 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu karnego skarbowego (Dz. U. nr 94,poz.1037 ze zm. – dalej Ksh); (2) narażenia na uszczuplenie podatku przez zaniżenie zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2010 r. przez stronę skarżącą, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 §1 w zw. z art. 6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego.
Na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. strona skarżąca podtrzymała wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie. Pełnomocnik reprezentujący Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. pozostawił wniosek strony skarżącej do uznania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie ww. przepisu następuje z urzędu, ale ocena celowości zawieszenia została pozostawiona do oceny sądu (postanowienie NSA z dnia 17.06. 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazuje się także, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest rozbieżność w stanowiskach sądów, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13.6.2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, publ.
Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński,A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną, którą należy rozstrzygnąć jako pierwszą, jest ustalenie, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. W szczególności czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.
Z akt sprawy wynika, że Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. postanowieniem z 5 listopada 2015 r. (nr [...]) wszczął śledztwo o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 w związku z art. 6 § 2 oraz z art. 76 § 1 w zw. z art. 6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. Następnie pismem z 12 listopada 2015 r. (doręczone w dniu 1.12.2015 r.) Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W. poinformował podatnika o zawieszeniu z dniem 5 listopada 2015 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z wszczęciem śledztwa o przestępstwo skarbowe. Postępowanie to nadal pozostaje w fazie in rem, nie zostało wydane postanowienie o przedstawieniu zarzutów.
Do Trybunału Konstytucyjnego złożony został wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 22 października 2014 r. (zarejestrowany pod sygn. akt K 31/14) o zbadanie zgodności:
- - art. 114a Kodeksu karnego skarbowego z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;
- - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie z art. 2 Konstytucji RP.
Zakres wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich przyjętego do rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny ma zatem bezpośredni związek z problematyką prawną występującą w niniejszej sprawie. Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone, albowiem ewentualne stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 70 § 6 pkt 1 O.p. z art. 2 Konstytucji stanowić będzie podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 1 P.p.s.a.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zawiesił postępowanie w sprawie.