Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 15 stycznia 2004r., powołując się na "art. 16 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 23 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz obecnie obowiązujące przepisy prawa w tej mierze, złożyli skargę na wyżej oznaczoną decyzję, w której organ odmówił rozpatrzenia wniosków dowodowych złożonych w formie żądań w trybie art. 188 Ordynacja podatkowa oraz podnieśli zarzut przewlekłości działania organów i nie dotrzymywania przez organy terminów przewidzianych w art. 139 Ordynacji podatkowej". Skarżący w konkluzji wnieśli o uznanie decyzji za nieważną z mocy prawa jako wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa, nakazanie wycofania z obiegu tejże decyzji, nakazanie przeprowadzenia postępowania zmierzającego do załatwienia zgodnie z przepisami prawa ich żądań
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia oraz nie wnieśli do sprawy nowych okoliczności mających wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji. Dodał, iż przedmiotowa decyzja doręczona stronie w dniu 26 maja 2003r. zawierała pouczenie o prawie wniesienia w terminie 14 dni od daty jej doręczenia odwołania do Izby Skarbowej we W., z czego skarżący nie skorzystali.
Skarżący wezwani o sprecyzowanie, czego dotyczy przedmiot skargi (jakiego aktu lub czynności dotyczy skarga, względnie jakiego postępowania dotyczy zarzut bezczynności) wskazali, iż dotyczy on sposobu i trybu prowadzenia postępowania odwoławczego w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej we W. z dnia 14 maja 2003r. Nr [...] oraz nie dotrzymywania i pomijania zasad postępowania podatkowego uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową zasadą zawartą w ustawie z dnia 30 września 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) jak i poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.) jest zasada zachowania autokontroli działania organu administracji tj. konieczność wyczerpania środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Skarżący precyzując przedmiot skargi podali, iż dotyczy ona "sposobu i trybu prowadzenia postępowania odwoławczego w sprawie Nr ‘[...], [...], [...]. Tak sformułowanie żądanie zdaniem Sądu należało uznać jako skarga na wyżej opisaną decyzję. Skarżący otrzymując powyższą decyzję zostali pouczeni o terminie i sposobie jej zaskarżenia, jednakże z trybu odwoławczego nie skorzystali. Skoro zaś skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia w administracyjnym toku postępowania to wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną zgodnie z art. 52 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co zaś skutkować musiało jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy powołanej wyżej).
Dodatkowo należy podnieść, iż podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów proceduralnych dotyczących postępowania podatkowego mogą być podnoszone wyłącznie w skardze na decyzję kończącą postępowanie podatkowe w konkretnej sprawie względnie w skardze na bezczynność organu.