Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] stwierdzające, że odwołanie R. A. od decyzji Burmistrza B. K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego za 2004 r. wniesione zostało z uchybieniem terminowi określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p.").
Z akt sprawy wynika, że powołana decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została wysłana do podatnika dnia 14 grudnia 2005 r. Urząd Pocztowy awizował przesyłkę dwukrotnie: 16 grudnia 2005 r. oraz 27 grudnia 2005 r. W dniu 3 stycznia 2006 r. przesyłka wróciła do Urzędu jako nie podjęta w terminie. Podatnik zgłosił się osobiście po odbiór decyzji w dniu 9 stycznia, a w dniu 16 stycznia 2006 r. złożył odwołanie.
W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy podniósł, że biorąc pod uwagę treść przepisów art. 150 § 1 pkt 1 O.p. uznano, że decyzja organu pierwszej instancji doręczona została 29 grudnia 2005 r. (14 dni od dnia 16 grudnia 2005 r.), a termin 14 dniowy do wniesienia odwołania upłynął 12 stycznia 2006 r. Wskazano ponadto, że kolejne doręczenie decyzji w dniu 9 stycznia 2006 r. nie może ponownie takiego skutku wywołać i może mieć charakter wyłącznie informacyjny.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu obrazę przepisów postępowania, a w szczególności przepisów dotyczących doręczeń zawartych w k.p.a. podnosząc, że postanowienie to narusza jego interes prawny uniemożliwiając stronie odwołanie od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2004 r.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.s.a.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Przeprowadzając zatem kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że znajduje ono umocowanie w obowiązującym prawie materialnym, a przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia reguł postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie wypada zauważyć, że zasadnie organ odwoławczy zastosował przedmiotowej sprawie przepisy Ordynacji podatkowej, nie zaś – jak to wskazuje strona skarżąca – przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Niewątpliwym jest także, że stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 O.p. warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Istotą sporu zaś między stronami jest dzień doręczenia decyzji stronie. Organ odwoławczy wskazuje na upływ 14 dni w placówce pocztowej na skutek niemożności doręczenia decyzji stronie. Strona skarżąca za dzień doręczenia uważa dzień 9 stycznia 2006 r.
Zgodnie z unormowaniami art. 150 § 1 w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego 14dniowego dnia okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Doręczenie zastępcze dokonane - w omawianym trybie opiera się na domniemaniu prawnym zakładającym, że pismo doręczone w ten sposób dotarło do rąk adresata. Dla skutecznego doręczenia pisma wymagane jest, aby adresat w sposób nie budzący wątpliwości został powiadomiony o nadejściu pisma i o miejscu, gdzie może je odebrać.
Zgodnie z art. 150 § 1a O.p. adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zatem możemy mówić o dwóch przesłankach skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 150 O.p. tj. pierwszą przesłanką jest złożenie pisma na okres 14 dni w placówce pocztowej, drugą natomiast przesłanką jest pozostawienie zawiadomienia o tym fakcie w jednym z miejsc wskazanych w przepisie. Ten drugi warunek będzie jednak spełniony dopiero wtedy, gdy zawiadomienie zostanie skierowane do adresata dwukrotnie. Jedynie łączne spełnienie tych przesłanek pozwala na przyjęcie, że pismo zostało doręczone.
Dla uznania zatem, że decyzja z dnia [...] została skutecznie doręczona stronie w trybie art. 150 O.p. konieczne było wykazanie przez organ administracji, że Urząd Pocztowy zawiadomił stronę skarżącą w sposób nie budzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać. Potwierdzenie odbioru zawiera informację, że zawiadomienie takie umieszczono w dniu 16 grudnia 2005 r. na drzwiach mieszkania adresata, następnie przesyłkę awizowano powtórnie 27 grudnia 2005 r. Należy zatem uznać, że doręczenie nastąpiło zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Tyle, że odmiennie jak to twierdzi organ odwoławczy, stosownie do art. 12 § 1 O.p.- termin takiego doręczenia upłynął 30 grudnia 2005 r. a nie 29 grudnia 2005r.. Stąd też termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 13 stycznia 2006r. Powyższe naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, mając na względzie fakt złożenia przez stronę skarżącą odwołania w dniu 16 stycznia 2006 r. (data stempla pocztowego).
Ponadto wypada wskazać, że skoro przepis art. 150 § 2 O.p. reguluje szczególny (zastępczy) tryb doręczania pism między innymi przez określenie terminu odbioru pisma złożonego prawidłowo w urzędzie pocztowym to nie można przyjąć, że z bezskutecznym upływem ostatniego dnia ustawowego terminu doręczenie nie nastąpiło. W takiej sytuacji należy oczywiście uznać, że doręczenie zastępcze pociągające za sobą wszelkie prawne skutki nastąpiło, zaś późniejsze doręczenie decyzji - 9 stycznia 2006 r. - przez organ podatkowy pierwszej instancji nie wywołuje skutków prawnych związanych z doręczeniem.
Mając na względzie powyższe, wobec złożenia przez podatnika odwołania po terminie i wobec braku wniosku strony o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminowi wskazanemu w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.s.a.