Uzasadnienie
Izba Skarbowa w W. w błędny sposób ustaliła, że skarżąca opóźniła się z wniesieniem odwołania decyzji Urzędu Skarbowego w J. z dnia 13.08.1999 r. Decyzja ta została doręczona Skarżącej na jej adres zamieszkania, czyli na ul. H. w J. Decyzję tę odebrał mąż skarżącej Kazimierz W. potwierdzając jej otrzymanie na urzędowym dowodzie doręczenia w dniu 11.10.1999 r. Jednak nie wypowiedział się w kwestii, czy zgadza się przekazać żonie tę korespondencję. Na zwrotnym poświadczeniu odebrania wezwania nie znajdują się bowiem żadne adnotacje doręczyciela, że mąż skarżącej zgodził się przekazać jej przesyłkę. Ten brak powoduje, że nie można domniemywać prawidłowości doręczenia tej decyzji skarżącej.
Przepis art. 223 par. 2 ustawy - Ordynacja podatkowa dnia 29 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ stanowi, że prawo wniesienia odwołania przysługuje w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Natomiast przepis art. 149 powyższej ustawy stanowi, że w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.
Kazimierz W. odebrał decyzję, ale nie oświadczył, czy podejmuje się oddania pisma adresatowi, to decyzja nie została doręczona prawidłowo skarżącej w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut skarżącej dotyczący tego, że nie mieszka z mężem, oraz że pozostaje z nim w rozdzielności majątkowej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi, w świetle powyższych ustaleń. Na marginesie jedynie należy stwierdzić, że okoliczność, że skarżąca oraz jej mąż mają zniesioną wspólność majątkową nie jest jeszcze dowodem na to, że nie mają oni wspólnego miejsca zamieszkania.