Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego), Gmina B. wniosła skargę na ww. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów.
Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 1120/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz w pkt II, zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wynika z akt sprawy, odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu 2 lutego 2017 r.
W dniu 3 marca 2017 r. skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł w imieniu Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej radca prawny R.J., który wraz ze skargą kasacyjną przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię pełnomocnictwa udzielonego mu w dniu 1 marca 2017 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
W dniu 23 lutego 2017 r. strona skarżąca uiściła tytułem wpisu od skargi kasacyjnej kwotę 100,00 zł.
Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2017 r. akta sprawy zostały zwrócone do tut. Sądu celem zweryfikowania uprawnienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1120/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W sprawie, skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 1120/16) wniósł w dniu 3 marca 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej.
Wniesioną przez ten organ skargę kasacyjną należało ocenić jako wniesioną przez organ nieuprawniony, albowiem z treści art. 206 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o
Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948) wynika, że w postępowaniach sądowych w sprawach związanych z wydawaniem interpretacji indywidualnych, w których stroną jest lub mógłby być na podstawie przepisów dotychczasowych minister właściwy do spraw finansów publicznych prawa i obowiązki strony przejmuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.
Powyższe w sprawie oznacza, że w sprawach postępowań sądowych wszczętych przed dniem 1 marca 2017 r. to Szef Krajowej Administracji Skarbowej a nie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przejął - na podstawie art. 206 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej - prawa i obowiązki Ministra Finansów w sprawach związanych z wydawaniem interpretacji indywidualnych.
Skoro postępowanie sądowe w sprawie zostało wszczęte przed dniem 1 marca 2017 r. to zatem Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, a nie Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej przypisać należy prawo do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 5 stycznia 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 1120/16), w związku z dokonaną organizacją służb celno-skarbowych jaka została wprowadzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947 ze zm.) oraz ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucił wniesioną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej skargę kasacyjną.
Zawarte w pkt II postanowienia orzeczenie o zwrocie kwoty 100 zł znajduje swoje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.