Uzasadnienie
W dniu [...] M. K. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-S. M. z dnia [...], nr [...], ustalającej odpowiedzialność podatkową skarżącego, jako członka zarządu, za A z siedzibą we W. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało doręczone w dniu [...] pełnomocnikowi M. K., ustanowionemu na potrzeby postępowania podatkowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] M. K. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...].
W piśmie nadanym [...] skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniach od [...] do [...] przebywał poza W. i nie miał możliwości wykonania zarządzenia z dnia [...] w zakreślonym terminie. Po powrocie do domu, bez zbędnej zwłoki wykonał zarządzenie, to jest wniósł o przyznanie mu prawa pomocy.
Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący załączył datowany na dzień [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy stwierdzić, że pomimo zatytułowania pisma sądowego z dnia [...] jako "wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy", istotą żądania skarżącego było zachowanie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczonego mu zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...].
O takiej kwalifikacji pisma skarżącego przesądziło to, że o ile wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać wniesiony na dowolnym etapie postępowania, to tylko jego złożenie w terminie wyznaczonym na uiszczenie wpisu od skargi pozwoli uniknąć odrzucenia skargi z powodu jej nieopłacenia. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuci skargę od której wpis nie został opłacony pomimo odpowiedniego wezwania.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 p.p.s.a. strona może wnosić o przywrócenie terminu do dokonania czynności, w tym uiszczenia wpisu, jeżeli uprawdopodobni, że opóźnienie nie nastąpiło z jej winy. Przy czym zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., odpowiedni wniosek musi zostać złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przeszkody, skutkującej uchybieniu terminowi.
Przesłanką merytoryczną pozytywnego rozpoznania wniosku jest brak zawinienia strony w uchybieniu terminowi. Należy stwierdzić, że chodzi tu o zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy o sytuację, gdy przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności zewnętrzne i obiektywne.
W przypadku wniosku o przywrócenie terminu ustawodawca nałożył na stronę jedynie obowiązek uprawdopodobnienia przytoczonych przez nią okoliczności. Oznacza to, że strona musi tylko wykazać duże prawdopodobieństwo, że miały one miejsce. Nie zwalnia to jej jednak od przedstawienia odpowiednich środków dowodowych.
Przechodząc do oceny wniosku skarżącego, należy stwierdzić, że nie wykazał on, aby uchybienie terminowi do uiszczenia wpisu nastąpiło w sposób niezawiniony.
We wniosku z dnia [...] nie zostały bowiem wskazane żadne okoliczności, które by pozwalały uznać, że w trakcie wyjazdu w dniach [...] lub w dniach go poprzedzających skarżący znajdował się w szczególnej sytuacji życiowej, uniemożliwiającej mu odpowiednie zareagowanie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału.
Za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi nie może być uznany także sam wyjazd poza miejsce zamieszkania. Wymaga podkreślenia, że skarżący odebrał zarządzenie Przewodniczącego w dniu [...], to jest w przeddzień planowanej podróży, i jeszcze tego samego dnia sporządził wniosek o przyznanie mu prawa pomocy (k. 14 akt).
Z twierdzeń zawartych we wniosku nie wynika, aby wyjazd odbywał się poza granicami kraju. Tym samym, skarżący mógł sporządzony przez siebie wniosek nadać w dowolnym urzędzie pocztowym z zachowaniem siedmiodniowego terminu do uiszczenie wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Należy zatem tego uznać, że skarżący nie zachował należytej staranności w sprawie.
Wobec czego w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.