Uzasadnienie
W skardze na ww. decyzję skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję dotkniętą poważnymi wadami, oznaczałoby konieczność zapłaty olbrzymiej kwoty pieniężnej, którą skarżący w chwili obecnej nie dysponuje. W efekcie, doprowadziłoby to do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, narażając skarżącego na wystąpienie szkody o nieodwracalnych skutkach, a także, na niepotrzebne koszty i niedogodności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń
Odnosząc powyższe do treści złożonego wniosku należy stwierdzić, że jego argumentacja ogranicza się jedynie do słownych deklaracji na temat potencjalnych konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych dowodów, które mogłyby wskazywać na to, że jego obawy co do nieodwracalności skutków jakie może nieść za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji są uzasadnione. Akcentowana we wniosku okoliczność braku środków pieniężnych na pokrycie zaległego zobowiązania podatkowego nie może zostać uznana za wystarczającą do pozytywnego rozpoznania wniosku, skoro skarżący nie przedstawił żadnych szczegółowych informacji ani dowodów na temat swojej kondycji finansowej. Samo więc niebezpieczeństwo wdrożenia postępowania egzekucyjnego nie może być w tych okolicznościach uznane za dostatecznie uprawdopodabniające przesłankę nieodwracalności skutków na jakiej wnioskodawca opiera zasadność wniosku o wstrzymanie.
Trzeba również podkreślić, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać sama wysokość zobowiązania podatkowego nałożonego zaskarżoną decyzją. Wypada dodać, że analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na wnioskodawcy nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych wszystkich powodów, Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony zgodnie z żądaniem wniosku.
Końcowo należy wyjaśnić, że dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie Sąd nie bada zasadności samej skargi, stąd, argumentacja uzasadnienia wniosku nawiązująca do wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej nie mogła rzutować na zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.