Uzasadnienie
Wraz ze skargą na ww. decyzję skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł o "zawieszenie wykonania" zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej. W razie nieuwzględnienia wniosku przez organ odwoławczy, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji przez tutejszy Sąd ze względu na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków dla strony. Jak wyjaśnił skarżący, wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje, że jego starania o uzyskanie środków – na uiszczenie należności wynikających z decyzji organów podatkowych – staną się bezskuteczne.
Skarżący podał, że w przeszłości uzyskał finansowanie z banku przekazane następnie w formie pożyczki spółce A sp. z o.o. na nabycie nieruchomości w Polsce. Spółka ta nabyła nieruchomość, ale ze względu na niespłacenie finansowania uzyskanego od banku doszło do ustanowienia zabezpieczenie hipoteczne na tej nieruchomości. Obecnie skarżący w ramach rozliczeń ze spółką – związanych z udzieloną tej spółce pożyczką – miałby objąć udziały w tej spółce. Skarżący wskazał także, że równoległe toczone są negocjacje z bankiem, których skutkiem ma być wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości, co umożliwi sprzedaż tej nieruchomości, a następnie pozyskanie przez skarżącego znacznej części środków z tej sprzedaży. W przypadku zaś wszczęcia postępowania egzekucyjnego pozycja negocjacyjna skarżącego ulegnie istotnemu osłabieniu, zarówno wobec banku, jak i potencjalnych nabywców nieruchomości.
Wynika to z faktu, że wspólnik wobec którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne jest uważany za bardziej skłonnego do wpływania na spółkę, w której jest wspólnikiem, w tym do zaakceptowania mniej korzystnych rozwiązań przy sprzedaży mienia (np. niższej ceny sprzedaży). Strona podkreśliła także, że na obecnym etapie sprawy nie dysponuje bardziej szczegółowymi informacji, ale zostaną one przekazane tak szybko, jak będzie to możliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę.
Biorąc powyższe pod uwagę wskazać trzeba, że skarżąca strona nie wykazała, w jaki sposób wykonanie skarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący podał jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje obniżenie jego pozycji negocjacyjnej. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów, które uprawdopodobniły, że takie negocjacje są faktycznie prowadzone. Samo zaś żądanie strony o wstrzymanie wykonania aktu nie stanowi w sobie okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej.
Ponadto trzeba wskazać, że skarżący nie wykazał także, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i majątkowej, a prowadzone negocjacje umożliwiłyby mu zapłatę zaległości podatkowych spółki. Oznacza to, że twierdzenia skarżącego są jedynie hipotetyczne. W efekcie nie istniały w sprawie podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu.
W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.