Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 października 2018 r. D. W., J. W., M. W. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za grudzień 2015 r.
Powyższa decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez D. W. od decyzji Burmistrza Gminy T. z dnia [...] 2018 r. (Nr [...]) w sprawie ustalenia D. W. łącznego zobowiązania pieniężnego za grudzień 2015 r. w kwocie 59 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 5a.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku.
W niniejszej sprawie stroną postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji (jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) była jedynie D. W.. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 617 ze zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy).
Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. Innymi słowy przy współwłasności lub współposiadaniu (w tym samoistnym) gruntów rolnych i leśnych, co do których występuje obowiązek orzekania w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, organ podatkowy, ustala jednego z współwłaścicieli (współposiadaczy) i wystawia na niego decyzję (nakaz płatniczy). Kwestia pozostałych współwłaścicieli (współposiadaczy) pozostaje poza zakresem postępowania podatkowego prowadzonego w takiej sprawie. Tym samym stroną postępowania podatkowego (art. 133 O.p.) w tak określonej sprawie (nakaz płatniczy), jest jeden ze współwłaścicieli (współposiadaczy samoistnych) przedmiotów objętych decyzją podatkową, do którego taka decyzja została (powinna być) skierowana (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1005/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W związku z tym, skoro adresatem decyzji organów obydwu instancji była D. W., to jako osoba posiadająca interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest ona uprawniona do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy w sprawie. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli wszyscy współwłaściciele opodatkowanych gruntów, tj. oprócz D. W. również J. W., M. W. i M. W.. Jak wyjaśniono powyżej, osobom tym nie przysługiwał ich własny, indywidualny interes prawny.
Skoro zatem J. W., M. W. i M. W. nie posiadają interesu prawnego w przedmiotowej sprawie jako, że nie byli stroną postępowania podatkowego prowadzonego wobec D. W., nie mogli skutecznie wnieść w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Brak interesu prawnego powoduje bowiem niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skarga J. W., M. W. i M. W. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.