Uzasadnienie
W skardze na powołaną w sentencji postanowienia decyzję, J. H. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wnioskodawca wskazał, że zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, gdyż orzeczenie to wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa zarówno materialnego, jak i procesowego. Zatem wyegzekwowanie przez organ orzeczonej kwoty 185.959 zł przed zajęciem w rozpoznawanej sprawie stanowiska przez Sąd, doprowadzi do nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw w postaci konieczności spieniężenia majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie braku możliwości kontynuowania tej działalności.
Wnioskodawca dodał, iż w stosunku do małżonki skarżącego – E. H. – organ podatkowy również ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 185.959 zł, co podkreśla zasadność złożonego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w drodze wyjątku, kolejne paragrafy powołanego artykułu, przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, iż uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Zakamycze 2005, wyd. I, str. 168). Okoliczności przemawiające za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia powinny zostać poparte stosownymi dokumentami, z których wynikałby np. stan majątkowy danego podmiotu.
Sąd podziela także prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, iż samo zacytowanie przepisu, a nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., I OZ 271/09 oraz postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II OZ 267/09).
Argumentacja zawarta we wniosku jest niewystarczająca by można było go uwzględnić i stwierdzić zaistnienie przesłanek wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a.
Twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia następstwa polegające na konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało poparte przez wnioskodawcę jakimikolwiek dowodami. Mimo, iż wartość przedmiotu sporu jest znaczna (185.959,00 zł), a dodatkowo w tutejszym Sądzie toczy się sprawa ze skargi małżonki skarżącego, w której wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 185.959,00 zł, to nie można automatycznie wywodzić z wysokości tych kwot, iż ich ewentualna egzekucja spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak informacji ze strony skarżącego o jego zasobach pieniężnych, ruchomościach, nieruchomościach i innych składnikach majątku nie pozwala na przyjęcie, iż przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji zostały spełnione. Po stronie wnioskodawcy spoczywa bowiem ciężar wykazania, że w jego sytuacji brak uwzględnienia wniosku może przyczynić się do powstania znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględniając powyższe uwagi, skarżący nie przekonał Sądu co do zasadności zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.