Uzasadnienie
Małżonkowie – E.K. i B.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wspólną skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 9 lipca 2012 r. o numerze [...].
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 29 marca 2012 r. o numerze [...], mocą której określono B.K. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. w wysokości 431.267 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 86.838 zł oraz orzeczono o zabezpieczeniu tego zobowiązania i odsetek na majątku podatnika.
Adresatem zaskarżonej decyzji był zatem wyłącznie B.K.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarżąca E.K. nie posiada legitymacji skargowej do wniesienia skargi, co uzasadniało odrzucenie skargi w stosunku do E.K.
Jednym z wymogów skutecznego wniesienia skargi w sprawie jest ustalenie, że skarga pochodzi od strony, tj. osoby, która w świetle prawa legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu określonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej. A contrario, o charakterze strony nie może decydować jedynie wola osoby działającej w takim charakterze.
O powyższym przesądza treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej – p.p.s.a.), w myśl którego, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie określonym we wskazanym przepisie.
Interes prawny do wniesienia skargi należy odróżnić od interesu faktycznego. Oparcie legitymacji skargowej na kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić co do zasady podmiot, który ma oparty na normach prawa administracyjnego materialnego lub procesowego interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu. Skarga może zatem dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" określonego podmiotu.
W stanie faktycznym sprawy, przedmiot skargi stanowi decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia 9 lipca 2012 r. o numerze [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 29 marca 2012 r. o numerze [...], mocą której określono B.K. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. w wysokości 431.267 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 86.838 zł oraz orzeczono o zabezpieczeniu tego zobowiązania i odsetek na majątku zobowiązanego.
Tylko zatem B.K. ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. do zaskarżenia tej decyzji. Innymi słowy, tylko B.K. może być stroną postępowania sądowoadministracyjnego.
Odwołując się do orzecznictwa sądowego, pojęcie strony postępowania administracyjnego ma aspekt procesowy i materialny (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt IV SA 815/97, LEX nr 43367). Procesowy, bo tylko osoba uczestnicząca w postępowaniu administracyjnym może być stroną postępowania sądowego. Materialny, bo musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności.
W stanie sprawy, wymóg ten w stosunku do postępowania zakończonego w/w decyzją Dyrektora Izby Skarbowej we W. spełnia jedynie B.K. On też, w związku z zaskarżeniem tej decyzji do sądu administracyjnego, jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów, reprezentowana w postępowaniu przez B.K.E.K. nie ma prawa do żądania ochrony poprzez kwestionowanie rozstrzygnięcia dotyczącego zobowiązania podatkowego męża B.K.
Działając w trybie art. 6 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że odrzucenie skargi w stosunku do E.K. nie pozbawia B.K. prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Czynność procesowa Sądu nie ma bowiem skutku względem B.K., który był stroną postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, a poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego stał się stroną postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 9 lipca 2012 r. za niedopuszczalną. Okoliczność ta obligowała Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. do odrzucenia skargi w tej części, o czym orzeczono jak w sentencji.