Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w W. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] r., orzekającej o odpowiedzialności podatkowej S. J. za zaległości zlikwidowanej spółki cywilnej.
W dniu 20 kwietnia 2009 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki cywilnej A z siedzibą w R., do czasu rozpoznania skargi. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że jedynymi źródłami jego utrzymania są: otrzymywane przez niego świadczenie rentowe z ZUS oraz wynagrodzenie za pracę żony skarżącego. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Ś. prowadzi przeciwko skarżącemu łączną egzekucję administracyjną i sądową właśnie z renty skarżącego. Strona podniosła także, że jest osobą przewlekle chorą, a na leki wydaje miesięcznie od 150 zł do 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że powołana regulacja ma zastosowanie nie tylko do zaskarżonego aktu, lecz także do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątkowy - jako zasadę przyjmuje się bowiem, że ostateczne rozstrzygnięcie administracyjne podlega wykonaniu.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza,
WSA/post.1
Sygn. akt I SA/Wr 1163/08 że to wnioskodawca winien wskazać na konkretne i zindywidualizowane okoliczności uzasadniające jego żądanie.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem w jaki sposób wykonanie decyzji, której wstrzymania się domaga, spowoduje skutki określone w powołanym wyżej przepisie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że z pobieranego przez niego świadczenia rentowego prowadzona jest egzekucja komornicza, a z dołączonej do wniosku kserokopii odcinka renty wynika, że otrzymywane przez skarżącego świadczenie rentowe, po dokonaniu potrąceń, wynosi 731,40 zł. Ponadto, jak wynika z wniosku, innym źródłem utrzymania skarżącego jest wynagrodzenie za pracę otrzymywane przez jego żonę, z którego egzekucja nie jest prowadzona.
W świetle powyższych okoliczności nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że prowadzenie kolejnej egzekucji może pozbawić go jedynych źródeł utrzymania. Obowiązujące przepisy prawne wprowadzają szereg ograniczeń w możliwości dokonywania potrąceń z egzekwowanych świadczeń właśnie po to, żeby do takiej sytuacji nie dopuścić. Tytułem przykładu można wskazać przepisy art. 139 - 141 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) lub art. 87 - 90 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), które wyznaczają maksymalne progi potrąceń egzekucyjnych (z renty, co do zasady jest to 25% świadczenia, z wynagrodzenia za pracę co do zasady jest to połowa świadczenia).
Tym samym brak podstaw do uznania, że skutki wykonania decyzji, o której wstrzymanie wnosi skarżący, będą trudne do odwrócenia lub że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji.
WSA/post.1