Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia 22 czerwca 2006 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powołane wyżej postanowienie. Pismem z dnia 7 sierpnia 2006 r. doręczono skarżącej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. Pismem z dnia 25 sierpnia 2006 r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. zarządzenie. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II FZ 759/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Odpis ww. postanowienia doręczono skarżącej w dniu 20 listopada 2006 r. Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.s.a.) stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 3 powołanego wyżej artykułu, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd zgodnie z art. 220 § 3 p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie, wnosząc skargę, należało uiścić wpis stały. Pismem z dnia 7 sierpnia 2006 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Strona nie zgadzając się z ustaleniem stosownego wpisu sądowego, złożyła zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 6 grudnia 2006 r. Powyższe rozstrzygnięcie sądu administracyjnego drugiej instancji potwierdziło zasadność żądania Sądu, co do uiszczenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie. Strona skarżąca nie uzupełniła wspomnianego braku formalnego skargi.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne oraz fakt, że strona na wezwanie Sądu nie uzupełniła braków formalnych skargi w postaci należnego wpisu, skargę należało odrzucić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 220 § 3 p.s.a., orzekł jak w sentencji.